IV SAB/Wa 130/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 4 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 22 maja 2013 r. A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta O. polegającą na braku odpowiedzi na wniosek w sprawie udzielenia informacji – adresów funkcjonariuszy Służby Więziennej. Wskazał, że w dniu 27 lutego wniósł skargę na działanie podległego Prezydentowi Urzędu Miasta O., Wydział ds. Społecznych. Skarżący wyjaśnił, ze po złożeniu skargi kilkukrotnie zwracał się do organu z pytaniem na jakim etapie jest jego sprawa. Nie otrzymał jednak żadnej odpowiedzi. Przy piśmie z dnia 5 czerwca 2013 r. Sąd przekazał skargę A. K. do organu, celem udzielenia na nią odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 tekst jedn.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W ocenie Sądu, podnoszona przez skarżącego bezczynność Prezydenta Miasta O. ma charakter skargi powszechnej określonej przepisami działu VIII Kpa. Przedmiotem tej skargi, zgodnie z art. art. 227 i następne Kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Ze skargi wynika bowiem, że skarżący kwestionuje bezczynność Prezydenta Miasta O. polegającą na nieudzielaniu odpowiedzi na skargę z dnia 27 lutego 2013 r. wniesioną na działanie podległego Prezydentowi Urzędy Miasta O., Wydział ds. Społecznych, czyli ze skargą powszechną, o której mowa w art. 227 i następne K.p.a. Skarżący bowiem uważa, że jednostka organizacyjna podległa Prezydentowi w sposób niewłaściwy wykonuje swoje obowiązki. Zauważyć jednak należy, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Pogląd, że do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII Kpa nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skargi takie podlegają odrzuceniu jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1110/04, LEX nr 171200, postanowienie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.