IV SAB/Wa 132/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 8 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo postanawia odrzucić skargę. T. S. w dniu 6 czerwca 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 26 kwietnia 2006 r. W dniu 3 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przekazał powyższą skargę Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z uwagi na to, iż odpowiedział na poprzednie pisma skarżącego, które dotyczyły tej samej problematyki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), gdyż do jej rozpoznania nie jest właściwy sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Do przypadków tych należy bezczynność organu w wydaniu decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Analiza powyższego, zamkniętego katalogu aktów i czynności, na które przysługuje skarga na bezczynność do sądu administracyjnego prowadzi do wniosku, że rozpoznanie skargi na bezczynność Prezesa Rady Ministrów nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Skarga skierowana przez T. S. jest skargą, o której mowa w art. 227 k. p. a. Przepis ten stanowi, że przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga z art. 227 k. p. a. nie jest tożsama ze skargą, o której mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga z art. 227 k. p. a. jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, które nie dają podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego albo też nie mogą stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwione w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialnotechniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k. p. a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1997 r. III SAB 1/97, niepubl.). Natomiast skargi, o których mowa w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są sformalizowanym środkiem sądowej kontroli działalności administracji publicznej, której zakres wyznacza art. 3 tej ustawy, z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje skargi na decyzje i inne akty administracyjne oraz na bezczynność organu administracji publicznej w ich wydaniu, nie rozpatruje natomiast skarg na nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, niepubl.; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r., II SA/Wr 3121/01, niepubl). W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.