IV SAB/Wa 136/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj po rozpoznaniu w dniu 16 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na bezczynność Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpatrzenia protestu postanawia: odrzucić skargę W piśmie z dnia 16 maja 2013 r. B. W. złożył skargę na bezczynność Sądu Najwyższego polegającą na braku rozpatrzenia do chwili obecnej zgłoszonego do Sądu Najwyższego w dniu 21 lipca 2010 r. protestu przeciwko ważności wyboru Prezydenta RP dokonanego dnia 4 lipca 2010 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Sądu Najwyższego do załatwienia powyższego protestu. Do skargi dołączył kopię postanowienia Sądu Najwyższego z dnia [...] lipca 2010 r., sygn. akt [...], którym Sąd Najwyższy po rozpoznaniu protestu wyborczego B. W. z dnia 21 lipca 2010 r., pozostawił go bez dalszego biegu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę rozstrzygnięć (decyzji, postanowień i innych aktów oraz czynności z zakresu administracji publicznej) organów administracji publicznej według kryterium legalności, tj. zgodności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy zastosowaniu których je wydano. Stąd dla oceny dopuszczalności złożonej skargi koniecznym stało się ustalenie czy odpowiada ona wymogom określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi B. W. jest bezczynność Sądu Najwyższego polegająca na nierozpatrzeniu protestu przeciwko ważności wyrobu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z treści przytoczonego art. 3 § 2 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Oznacza to, że dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2012 r., I OZ 544/11). Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest zatem przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej. Zdaniem Sądu, żaden z wyżej wymienionych przypadków nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Sąd Najwyższy nie jest organem administracji publicznej, a rozpatrywanie protestów w sprawie wyboru Prezydenta nie stanowi sprawy z zakresu administracji publicznej. Zarówno przepisy obowiązującej w dniu zgłoszenia protestu przez skarżącego ustawy z dnia 27 września 1990 r. o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 72, poz. 467) jak i obowiązującej obecnie ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U., Nr 21, poz. 112 ze zm.), regulujące kwestię m. in. protestów przeciwko wyborowi Prezydenta RP, nie przewidują kompetencji sądu administracyjnego do kontrolowania Sądu Najwyższego w zakresie stwierdzania ważności wyborów Prezydenta, czy rozpatrywania protestów wyborczych. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Zważywszy zatem na treść skargi B. W. na bezczynność Sądu Najwyższego w sprawie rozpatrzenia protestu przeciwko ważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, przyjąć należało, że kontrola sądu administracyjnego jest w przypadku niniejszej skargi niedopuszczalna z powodu braku kognicji sądu administracyjnego. Kognicji tej nie przewidują bowiem ani przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani przepisy ustawy – Kodeks wyborczy, gdzie uregulowana jest kwestia m. in. zgłaszania i rozpatrywania protestów wyborczych. Wniesienie skargi w sprawie, która nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego skutkuje wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi. Wynika to z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Postanowienie o odrzuceniu skargi może być wydane na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił orzec, jak na wstępie.