IV SAB/Wa 159/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy ze skargi P. K. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: oddalić wniosek o zmianę postanowienia Postanowieniem z dnia 12 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił P. K. przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 23 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia P. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. oddalił zażalenie. Jednocześnie wnioskiem z dnia 27 września 2013 r., skarżący P. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd potraktował wniosek P. K. jako wniosek o zmianę postanowienia Sądu z dnia 12 września 2013 r., którym odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wniosek o zmianę ww. postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby jego zmianę. Zgodnie z treścią art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) postanowienie nie kończące postępowania w sprawie może być uchylone i zmienione wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Skarżący pozostaje osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku od dnia 28 listopada 2011 r. Zaświadczenie w tym przedmiocie skarżący złożył przy piśmie z dnia 3 czerwca 2013 r. Sytuacja ta była zatem brana pod uwagę przy rozpoznawaniu pierwotnego wniosku skarżącego co wynika z treści uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 12 września 2013 r. Skarżący wskazał we wniosku, iż prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jednakże brak jest jakichkolwiek dowodów na takie stwierdzenie. Jednocześnie skarżący w piśmie do którego dołączony był wniosek o zmianę postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy wskazał, iż obecne "nie pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym" traktuje jako sytuację przejściową. W świetle przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 23 i 27) małżonkowie obowiązani są do wzajemnej pomocy i wsparcia finansowego. Powyższych obowiązków nie wyłącza zawarcie umowy małżeńskiej, ani też czasowe nie pozostawanie we wspólnym gospodarstwie domowym. Tymczasem skarżący pozostaje w związku małżeńskim i tym samym obowiązki o jakich mowa powyżej nie ustały. Reasumując, wysokość oraz jednorazowy charakter kosztów postępowania, w odniesieniu do przedstawionej powyżej sytuacji finansowej skarżącego, posiadającego obecnie stałe źródło dochodów, przy niewyjaśnionych wątpliwościach co do posiadania dodatkowych źródeł przychodu, nakazują stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (co jest przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie żądanym przez stronę), ani tez że poniesienie przez niego kosztów postępowania sprowadzi zagrożenie o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (co uzasadniałoby przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie częściowym) oraz że sytuacja jego uległa zmianie w skutek zmiany okoliczności (art. 165 p.p.s.a.). Wobec powyższego, na podstawie art. 165 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.