IV SAB/Wa 164/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku E. K. z dnia [...] lutego 2011 roku o stwierdzenie nieważności części decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta W. z dnia [...] lipca 1985 roku nr [...] oraz części decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] października 1983 roku nr [...] w części dotyczącej ustalenia odszkodowania dla F. N.; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżącego E. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E. K. (dalej zwany "skarżącym") pismem z 15 marca 2016 r. wniósł skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 lutego 2011 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z dnia [...] lipca 1985 r. nr [...] oraz decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] października 1983 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia odszkodowania dla F. N. zarzucając rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1451/14, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] marca 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji administracyjnych. W konsekwencji Minister zawiadomieniem z 18 czerwca 2015 r. poinformował go, że nie było możliwe rozpoznanie sprawy w terminie ze względu na konieczność analizy akt sprawy oraz wskazał 31 sierpnia 2015 r., jako przewidywany termin rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący podkreślił, że po wystosowaniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, organ pismem z 23 lutego 2016 r. zawiadomił go o nowym terminie załatwienia sprawy do 31 maja 2016 r. wskazując jednocześnie, że nie było możliwe zakończenie postępowania w terminie określonym w art. 35 k.p.a. ze względu na jego skomplikowany charakter wymagający szczegółowej analizy akt sprawy. Skarżący zaznaczył, że organ do dnia wniesienia skargi nie wydał żadnego rozstrzygnięcia oraz nie wskazał jakiejkolwiek przyczyny przekroczenia terminu wyznaczonego do rozpoznania sprawy, jak również nie podjął żadnych czynności i nie zgromadził nowego materiału dowodowego do dnia przekazania akt przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zdaniem skarżącego opieszałość organu w wydaniu decyzji spowodowała zatem naruszenie art. 12 i art. 18 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż zarzuty skargi są niezasadne. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pismem z 23 lutego 2016 r. poinformował strony postępowania, iż nie było możliwe zakończenie sprawy w terminie określonym art. 35 k.p.a. wyznaczając jednoczenie nowy termin załatwienia sprawy do 31 maja 2016 r. Zdaniem Ministra w toku postępowania konieczne było uzupełnienie materiału dowodowego i z tego względu wystąpił pismami z 12 kwietnia 2016 r. o nadesłanie brakujących dokumentów do Sądu Rejonowego [...] w [...] [...] Wydział Ksiąg Wieczystych oraz do [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W ocenie organu prowadzone postępowanie wymaga dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w celu dokładnej analizy sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi organ zwrócił uwagę na skomplikowany charakter spraw rewindykacyjnych i wielość podejmowanych czynności, w tym analizę akt sprawy. Czynności z tym związane są czasochłonne i nie sposób je pomijać przy rozważaniu zasadności skargi na bezczynność. W ocenie Ministra powyższe świadczy o braku pozostawania w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") ma miejsce wówczas, gdy organ w ustawowym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub postępowanie takie wprawdzie prowadził, ale nie zakończył go – mimo istnienia ustawowego obowiązku – wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął też stosownej czynności. Nadto skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie. Podkreślenia również wymaga, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana przyczynami zawinionymi lub niezawinionymi przez organ. Okoliczności, które spowodowały bezczynność organu, a także jego opieszałe działanie w toku rozpoznawania sprawy, w tym znaczące przekraczanie terminów, mają znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. Sąd stwierdza, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne. Jak wynika z akt administracyjnych od dnia przekazania akt sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie tj. 6 maja 2015 r. wraz z prawomocnym wyrokiem z 21 stycznia 2015 r. organ nie rozpoznał wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z dnia [...] lipca 1985 r. nr [...] oraz decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] października 1983 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia odszkodowania dla F. N. i do dnia orzekania przez Sąd decyzja nie została wydana. Oznacza to, że Minister Infrastruktury i Budownictwa pozostaje w tej sprawie bezczynny. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie Ministra pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 k.p.a. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji należało uznać za uzasadniony. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ zobowiązany jest do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt organowi, który wynika z przepisów k.p.a. W świetle bowiem art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Wskazany termin jest wobec tego terminem z całą pewnością wystarczającym do tego aby zakończyć postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. W ocenie składu orzekającego stwierdzona bezczynność rażąco narusza prawo, ponieważ od chwili złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji do dnia wyrokowania w zakresie bezczynności organu w tej sprawie upłynęło ponad pięć lat, a od chwili wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 21 stycznia 2015 r. minął ponad rok. Tak długi czas niezałatwienia sprawy w sposób oczywisty świadczy o rażącym naruszeniu prawa skarżących do załatwienia sprawy administracyjnej w terminach określonych w przepisach k.p.a. Argumenty podniesione przez Ministra w odpowiedzi na skargę o skomplikowanym charakterze sprawy i analizie zgromadzonego materiału dowodowego nie mogą stanowić usprawiedliwienia i uzasadniać zwłokę organu w wydaniu decyzji. Niepodejmowanie przez organ czynności w sprawie mających na celu jej załatwienie, do czasu wystąpienia przez skarżącego z wezwaniem do usunięcia naruszenia, należy uznać za bierność, która przesądza o jego bezczynności. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązał Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz orzekł, że organ ten dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.