IV SAB/Wa 1736/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu 14 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. C. na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej E. C. uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga [...] (dalej: Skarżąca), na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z [...] maja 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta [...] występującego w imieniu Rady Miasta [...] wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Rady Miasta [...] jest niedopuszczalna, ponieważ udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przewidziane w art. 52 § 3 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), które ma zastosowanie w niniejszej sprawie – nie jest instytucją postępowania administracyjnego (nie jest środkiem zaskarżenia), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Nie stanowi zatem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez organ administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając z kolei na względzie treść art. 53 § 2 p.p.s.a. odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy uznać za informację zwrotną przybierającą postać pisma procesowego w sprawie sądowoadministracyjnej (por. postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1874/12). Ponadto wskazać należy, że skarga na bezczynność jest zasadniczo dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich przysługuje skarga na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest jednak określony akt lub czynność, lecz niepodejmowanie przez organ administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Takie założenie koresponduje z treścią art. 149 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 p.p.s.a., zobowiązuje organ administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd może więc uwzględnić skargę na bezczynność organu administracji publicznej wyłącznie wówczas, gdy organ ten pozostaje w zwłoce, mimo że miał obowiązek podjąć działanie we wskazanej formie i w określonym przez prawo terminie. W związku z powyższym należy stwierdzić że, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., niedopuszczalne jest wniesienie skargi na bezczynność polegającą na nieudzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli zaś skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż, rozpatrując taką skargę, wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez prawodawcę. Należy bowiem podkreślić, że Rada Miasta [...] nie miała obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek taki wynika z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), które ma zastosowanie w niniejszej sprawie – który stanowił, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Prawodawca dopuścił więc możliwość nieudzielenia przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie ma bowiem na celu jedynie umożliwienie radzie gminy załatwienie sprawy bez konieczności wnoszenia skargi do sądu (por. uchwała NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07). Skoro więc Rada Gminy w [...] nie miała obowiązku udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to przedmiotowa skarga na bezczynność tej Rady, dotycząca aktu nie objętego kognicją sądu administracyjnego, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak sentencji.