IV SAB/Wa 178/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2014 r. wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi S. K. na bezczynność Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. S. K. pismem z 17 lipca 2014 r., uzupełnionym pismami z 18 lipca 2014 r. i z 4 sierpnia 2014 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 24 czerwca 2014 r., 25 czerwca 2014 r. i z 26 czerwca 2014 r. o umorzenie kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych na rzecz Skarbu Państwa. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi, gdy przepisy prawa jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wykluczają możliwość uznania żądania skarżącego. W ocenie Sądu skarga jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi polega na niedopuszczalności skargi, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zakres skargi na bezczynność organu wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zaskarżenie bezczynności organu dopuszczalne jest więc w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżący zarzuca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa bezczynność w rozpatrzeniu wniosku o umorzenie kosztów zastępstwa procesowego zasądzonych na rzecz Skarbu Państwa. Zaskarżona bezczynność nie mieści się w kompetencjach sądu administracyjnego, a zatem nie może być przedmiotem jego kontroli, gdyż nie mieści się w kategorii aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., których zaniechanie wydania podlega skardze na bezczynność organu. Z tego powodu powyższa skarga nie przysługuje także na bezczynność organu, bowiem zakres skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., w świetle których zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II GSK 1101/08 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej "CBOSA"). Pogląd ten został wielokrotnie podzielony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpatrywaniu skarg S. K. na bezczynność Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa w przedmiocie niewydania decyzji o umorzeniu kosztów postępowania (postanowienia o sygn. akt V SAB/Wa 1/13, V SA/Wa 1836/13, IV SAB/Wa 189/13, IV SA/Wa 124/14, IV SA/Wa 125/14 - dostępne w CBOSA). Reasumując: skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje, nawet jeżeli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony (art. 247 P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.