IV SAB/Wa 182/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w przedmiocie rozpoznania wniosku p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu A. M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych uiszczonego wpisu sądowego. Pismem datowanym na 30 lipca 2008 r. A. M., zwany dalej "skarżącym", wniósł skargę na bezczynność Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W., zwanego dalej "Funduszem", w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] lutego 2007 r. o zwrot opłaty recyklingowej pobieranej na podstawie art.12 ust.2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz.202), zwanej dalej "ustawą o recyklingu", w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem pojazdu. W odpowiedzi na skargę Fundusz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie, podnosząc, iż nie jest organem administracji publicznej, w związku z czym nie jest upoważniony do podejmowania w trybie k.p.a. jakichkolwiek działań w przedmiocie objętym wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Skargę należało odrzucić, albowiem jej wniesienie było niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż w sprawach dotyczących pobierania, czy też zwrotu opłaty recyklingowej Funduszowi nie przysługują kompetencje organu administracji publicznej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 126/09 (niepublikowany), iż organem administracji właściwym w przedmiocie zwrotu opłaty jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Zgodnie z art. 3§2 pkt 8 p.p.s.a. bezczynność organu administracji może polegać na: 1) niewydaniu decyzji administracyjnej; 2) niewydaniu postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3) niewydaniu postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) niewydaniu innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub niewykonaniu czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W świetle art. 12 ust. 1 ustawy o recyklingu wprowadzający pojazd, który wprowadza na terytorium kraju nie więcej niż 1.000 pojazdów w roku kalendarzowym, może nie zapewniać sieci zbierania pojazdów. Z kolei stosownie do treści art. 12 ust. 2 tej ustawy, wprowadzający pojazd, o którym mowa w ust. 1, który nie zapewnia sieci, oraz podmiot niebędący przedsiębiorcą, który dokonuje wewnątrzwspólnotowego nabycia lub importu pojazdu, są obowiązani do wniesienia, na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, opłaty w wysokości 500 zł od każdego pojazdu wprowadzonego na terytorium kraju. Dowód wpłaty powinien zawierać określenie cech identyfikacyjnych pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepisy art. 16 ust. 1 i ust. 2 powoływanej ustawy stanowią natomiast, że obowiązek obliczenia opłaty za brak sieci powstaje na koniec roku kalendarzowego, a opłata za brak sieci jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego opłata dotyczy. Obowiązek uiszczenia opłaty recyklingowej wynika wprost z ustawy, a Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie wydaje w tym zakresie żadnego aktu. W powszechnie obowiązujących przepisach prawa, brak jest także jakiejkolwiek podstawy do wydania przez Fundusz decyzji (lub tez innego aktu) w przedmiocie zwrotu przedmiotowej opłaty. Z powyższych względów, w sprawach związanych z obowiązkiem uiszczenia, czy też zwrotem "opłaty recyklingowej", posiadający osobowość prawną państwowy fundusz celowy (art. 400 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony Środowiska – Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. poz. 150 ze zm.), jakim jest Fundusz, nie zyskuje statusu organu administracji publicznej w tzw. znaczeniu funkcjonalnym. Wniesienie skargi na bezczynność takiego podmiotu w rozumieniu art.3§2 pkt 8 p.p.s.a. nie jest zatem dopuszczalne. Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 17 ust. 1 ustawy o recyklingu w razie stwierdzenia, że wprowadzający pojazd nie dokonał wpłaty opłaty za brak sieci albo dokonał wpłaty w wysokości niższej od należnej, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci. Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 3 tej ustawy do należności z tytułu opłat za brak sieci stosu je się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska. Zatem w toku postępowania mającego na celu rozpatrzenie wniosku skarżącego o zwrot - nielegalnie jego zdaniem pobranej - "opłaty recyklingowej" odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy działu III Ordynacji podatkowej, w szczególności rozdziału 9, z tym zastrzeżeniem, że właściwy w sprawie będzie Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Do organu tego skarżący winien zatem skierować stosowny wniosek. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.