IV SAB/Wa 199/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. J. H. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wobec tego, że zawarte w urzędowym formularzu PPF informacje były niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy pismem z dnia 7 lutego 2013 r. - w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego - wezwano J. H. do złożenia dokumentów i oświadczeń pozwalających zweryfikować wiarygodność podanych informacji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. H. podniósł, że nie została wskazana logiczna podstawa prawna do złożenia żądanych dokumentów oraz oświadczeń i ich nie nadesłał. W ocenie wnioskodawcy żądania są drobiazgowe i niewykonalne, a domaganie się informacji o posiadanych rachunkach bankowych bez wskazania konkretnego banku nazwał żądaniem fałszywym, podstępnym i wygórowanym. Postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowienie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 3 kwietnia 2013 r. Dnia 10 kwietnia 2013 r. J. H. wniósł sprzeciw do postanowienia z dnia 11 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W świetle art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z wniesieniem w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprzeciwu od postanowienia z dnia 11 marca 2013 r., który nie został przez Sąd odrzucony postanowienie to utraciło moc. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. zasadą jest, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wyjątkiem od powyższej zasady jest instytucja prawa pomocy, która winna być stosowana tylko w sytuacjach, gdy zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W świetle powyższego podkreślić należy, że warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie. W interesie strony skarżącej leży przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że brak jest podstaw do przyznania J. H. prawa pomocy. W złożonym wniosku PPF skarżący wskazał, że źródłem dochodów jego rodziny jest renta J. H. oraz jego żony – M. H. w łącznej wysokości 2401 zł brutto miesięcznie. Na utrzymaniu skarżącego i jego żony pozostaje córka, która jest właścicielką działki rolnej o powierzchni 0,34 ha. Według oświadczenia J. H. nie posiada on żadnego majątku – nieruchomości, zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego zawartym w urzędowym formularzu na koszty utrzymania jego i jego rodziny składa się: podatek za nieruchomość, opłaty za wodę, wywóz nieczystości, gaz, energię elektryczną – 350 zł, zakup węgla i drzewa na ogrzanie domu i przygotowanie ciepłej wody – 700 zł, oraz bieżące remonty nieruchomości – 100 zł. Ponadto skarżący ponosi wydatki na opiekę zdrowotną (m.in. zakup leków, opłacenie badań, dojazd na wizyty do lekarzy) – 200 zł miesięcznie oraz opłacenie niektórych badań raz na kilka miesięcy w kwocie 1500-2000 zł. Skarżący wskazał, że wraz z żoną ponosi koszty kształcenia córki a ich wysokość określił jako "duża kwota". Złożone na formularzu oświadczenia nie odzwierciedlały pełnej i rzeczywistej sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej skarżącego, dlatego zwrócono się do J. H. o uzupełnianie wniosku o prawo pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, zgodnie z art. 255 p.p.s.a. w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227 poz. 2245). Na wezwanie referendarza sądowego wnioskodawca nie przedłożył wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich 3 miesięcy, ani nie udokumentował wysokości otrzymywanych świadczeń rentowych przez niego i jego żonę. Nie złożył również oświadczeń dotyczących kosztów wynajmu domu, w którym mieszka oraz wysokości środków jakie przeznaczył w okresie ostatnich trzech miesięcy na zakup węgla lub drzewa opałowego. Poza tym wnioskodawca nie wyjaśnił wątpliwości za jaką nieruchomość płaci podatek od nieruchomości, w świetle oświadczenia, że nie posiada żadnych nieruchomości oraz nie doprecyzował sytuacji domu córki, w którym kiedyś mieszkał (oświadczenia składane w sprawach o sygn. akt IV SA/Wa 1002/10 oraz IV SA/Wa 1120/11), a którego nie jest już właścicielką (brak informacji w pkt 8 formularza PPF). Ponadto J. H. nie podał w jakiej wysokości poniósł wydatki związane ze studiami córki w okresie ostatnich trzech miesięcy. Wnosząc sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 11 marca 2013 r. J. H. krytycznie wypowiedział się o powyższym orzeczeniu, jednakże nie przedstawił żadnych dodatkowych okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej jego i jego rodziny, które uzasadniałyby wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Wobec powyższego Sąd nie uwzględnił wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy, albowiem dane przedstawione przez wnioskodawcę uniemożliwiają pełną ocenę jego sytuacji majątkowej. Skarżący, chcąc skorzystać z prawa pomocy, powinien liczyć się z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jego sytuacji materialnej jak również sytuacji członków rodziny, a także udokumentowania podnoszonych we wniosku okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 125/12). Sąd zauważa, że postawa strony, która wybiórczo prezentuje informacje mające potwierdzać jej sytuację majątkową i rodzinną uniemożliwia uzyskanie pewności, co do jej rzeczywistej sytuacji finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2008 r., I FZ 287/08). Strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd, co do zasadności przyznania prawa pomocy. W przypadku, gdy zachodzą poważne wątpliwości co do wiarygodności złożonych przez stronę oświadczeń, to wnioskującemu powinno zależeć na ich obaleniu. Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej skarżącego w sytuacji, gdy dane umożliwiające ocenę tego stanu nie są pełne, mimo istniejącego po stronie skarżącego ciężaru wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy. W konsekwencji Sąd uznał niemożność dokonania w pełni miarodajnej oceny stanu majątkowego skarżącego, a co za tym idzie, uznania spełniania wymogów z art. 246 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.