IV SAB/Wa 203/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.G. i Z.G. o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 203/15 w sprawie ze skargi T.G. i Z.G. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić sprostowania sentencji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 203/15, umorzył postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku T.G. i Z.G. z dnia 2 stycznia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy; stwierdził bezczynność, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 22 stycznia 2016 r. skarżąca wniosła pismo z dnia 21 stycznia 2016 r., w którym zawarła wniosek o sprostowanie wyroku z dnia 7 grudnia 2015 r. w pkt I przez "wykreślenie, iż Sąd umarza postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku T.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy" ze względu na to, że T.G. nie otrzymała decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. i z tego powodu nie mogła jej zaskarżyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek jest niezasadny. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."], sąd może zarówno z urzędu, jak i na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, LEX nr 837885, i z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II OSK 990/12, LEX nr 1613413). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Sprostowaniu nie podlega również mylne ustalenie faktu, choćby zostało spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Co więcej, błędy pisarskie należy rozumieć jako widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przedmiotem sprostowania może być zatem np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała którakolwiek z wymienionych w art. 156 § 1 P.p.s.a. przesłanek nakładających na Sąd obowiązek sprostowania sentencji wyroku z dnia 7 grudnia 2015 r. Natomiast, jak wskazano wcześniej, niemożliwe jest, by wniosek o sprostowanie sentencji prowadził do zmiany rozstrzygnięcia. Wskazane we wniosku z dnia 21 stycznia 2016 r. żądanie skarżącej o wykreślenie z sentencji wyroku z dnia 7 grudnia 2015 r. stwierdzenia, że Sąd umarza postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku T.G. o ponowne rozpatrzenie sprawy jest, w tym trybie, niedopuszczalne. Natomiast, z urzędu Sąd zauważa, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. była już przedmiotem postępowania przed tutejszym Sądem. Z.G. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], wydanej na skutek wniosku skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy, którą to Kolegium utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2014 r., sygn. akt [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., w sprawie pobrania jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W wyniku w/w skargi Z.G., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1548/15, w dniu 4 listopada 2015 r. zapadł wyrok, którym uchylono zaskarżoną decyzję i zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Z.G. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W sprawie tej została złożona skarga kasacyjna. Z powyższych względów, w oparciu o art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.