IV SAB/Wa 223/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 8 października 2014 r. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na wniosek skierowany do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w dniu 30 lipca 2014 r. o wyjaśnienia braku realizacji zaproszenia skarżącego z marca 2013 r., mającego rozwiązać problem immisji na działkę będącą własnością skarżącego wód opadowych i roztopowych z Zachodniej Obwodnicy dla miasta [...]. W piśmie z dnia 30 listopada 2014 r. skarżący uzupełnił skargę oraz ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. W uzupełnieniu skargi wskazał, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie stosuje się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że łamania przepisów tej ustawy dochodzi w codziennym jej funkcjonowaniu. Wskazał, że zgodnie z art. 253 § 3 K.p.a. przyjęcia interesantów powinny obywać się przynajmniej raz w tygodniu. Zaznaczył, że organ nie stosuje się do zarządzenia nr [...] do regulaminu funkcjonowania oddziału. Podkreślił, że prowadzona szeroko korespondencja poprzez kierowania zapytań na elektroniczną skrzynkę podawczą w centrali budzi sprzeciw organu wyłącznie wtedy, kiedy trzeba odpowiedzieć na niewiarygodne sprawy. Ponownie podkreślił, że mimo wstępnej akceptacji terminu przez pracownika organu, nie doszło do spotkania na nieruchomości skarżącego przedstawiciela GDDKiA i przedstawiciela gminy R. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Po szczegółowej analizie pism nadesłanych do Sądu oraz złożonych załączników Sąd doszedł do przekonania, że podnoszona przez skarżącego bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ma charakter skargi powszechnej określonej przepisami działu VIII Kpa. Zgodnie z art. 221 § 1 K.p.a. zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami niniejszego działu. Zgodnie zaś z § 2 petycje, skargi i wnioski mogą być składane do organizacji i instytucji społecznych w związku z wykonywanymi przez nie zadaniami zleconymi z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. art. 227 i następne Kpa mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarżący bowiem uważa, że pracownicy skarżonego organu nie wywiązali się ze swoich obowiązków. Zarzucił, że mimo wstępnej akceptacji terminu przez pracownika organu, nie doszło do spotkania na nieruchomości skarżącego przedstawiciela GDDKiA i przedstawiciela gminy R. Nie otrzymał również odpowiedzi na wniosek o podanie przyczyn braku realizacji tego spotkania. Ponadto w piśmie uzupełniającym skargę zarzucił, że pracownicy GDDKiA nie stosują się do regulaminu funkcjonowania oddziału. Stwierdzić zatem należy, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Pogląd, że do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII Kpa nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skargi takie podlegają odrzuceniu jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1110/04, LEX nr 171200, postanowienie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. W pkt 2 orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt cyt. ustawy.