IV SAB/Wa 225/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Marszałka Województwa [...] w sprawie postępowania o ograniczenie ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. (data wniesienia: [...] grudnia 2020 r., k.50) P. Z. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Marszałka Województwa [...] w sprawie postępowania o ograniczenie ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego emitowanego z ul. [...] w [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] w [...] do granicy z Gminą [...]. W skardze Skarżący zarzucił organowi bezczynność poprzez brak podejmowania czynności, do których został zobowiązany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w treści wyroku z dnia 11 września 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 541/19. Skarżący podniósł również, że organ pomimo umorzenia postępowania administracyjnego podejmuje dalsze czynności w sprawie, jednak niezgodnie z zaleceniami Sądu, co świadczy o ignorowaniu wyroku Sądu. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że postępowanie administracyjne w sprawie zostało zakończone przez ten organ poprzez wydanie w dniu [...] sierpnia 2020 r. decyzji o umorzeniu postępowania, która została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, a podejmowane po zakończeniu postępowania dalsze czynności w sprawie mają służyć ustaleniu stanu faktycznego, który pozwalałby na wszczęcie nowego postępowania wobec właściwego podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 z późn. zm.) – dalej P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Sąd po zapoznaniu się ze skargą oraz całością akt administracyjnych sprawy z których m. in. wynika, że wyrokiem z 11 września 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2015 r. nr [...]. W wyroku tym Sąd zobowiązał organ rozpoznający sprawę do podjęcia określonych w wyroku czynności. Jak wynika z akt pismem z dnia [...] stycznia 2020r. Prezydent [...] przekazał sprawę według właściwości rzeczowej do Marszałka Województwa [...], który zakończył postępowanie decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] poprzez umorzenie w całości postępowanie wszczęte z urzędu przez Prezydenta [...] w dniu [...] maja 2015 r. w sprawie ograniczenia ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego emitowanego z ul. [...] w [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] w [...] do granicy z Gminą [...]. Decyzja ta została [...]utrzymana w mocy przez Ministra Klimatu decyzją z dnia [...] września 2020 r, nr [...]. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Należy zatem zauważyć, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż Skarżący w niniejszej sprawie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Marszałka Województwa [...] w sprawie dot. ograniczenia ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego emitowanego z ul. [...] w [...] na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] w [...] do granicy z Gminą [...], już po wydaniu przez ten organ postanowienia kończącego sprawę. Postanowienie organu zostało wydane w dniu [...] sierpnia 2020 r., zaś skarga do Sądu została wniesiona w dniu [...] grudnia 2020 r. W związku z powyższym skarga nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Skarżący niezadowolony z rozstrzygnięcia organu lub mając zastrzeżenia co do toku postępowania przez organ w danej sprawie (np. niezastosowanie się do wskazówek sądu zawartych w wyroku zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a.) może podnosić swoje zarzuty skarżąc merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie, co zresztą uczynił wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Klimatu z dnia [...] września 2020 r. Niedopuszczalne jest jednak skarżenie bezczynności organu po zakończeniu postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Zgodnie z brzmieniem art. 222 P.p.s.a. nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu, w związku z tym pomimo braku wpisu od skargi Sąd nie wezwał Skarżącego do jego uiszczenia.