IV SAB/Wa 229/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra - Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - oddala skargę - !VSAB/Wa 229/10 UZASADNIENIE Pismem z dnia 9 listopada 2010 r. G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zwanego dalej Ministrem, w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. nr [...] z dnia [...] listopada 1975 r. orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości, oznaczonej działką nr [...], o pow. 0,1023 ha, położonej w S. i D., stanowiącej byłą własność I. L. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wyjaśniając, że mimo upływu kilku miesięcy od dnia złożenia ww. wniosku Minister nie wydał decyzji w sprawie i nie powiadomił o przyczynach zwłoki, jak również nie odniósł się do wniesionego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, iż wystąpił do [...] Urzędu Wojewódzkiego o nadesłanie dokumentów wraz z tytułami prawnymi, na podstawie których aktualni właściciele lub posiadacze władają ww. nieruchomością oraz dokumentów dotyczących jej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto odrębnym pismem organ zwrócił się do skarżącego o przesłanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po I. L., informując, że przedmiotowy dokument jest niezbędny do prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 2 lutego 2011 r. skarżący podtrzymał zarzuty sformułowane w skardze. Podniósł ponadto, że dopiero po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność, Minister skierował do niego pismo z prośbą o nadesłanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po I. L. Pomimo upływu 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. organ nie wydał decyzji w sprawie, nie poinformował o terminie załatwienia sprawy oraz o przyczynach zwłoki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym !VSAB/Wa 229/10 w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., a więc m. in. w sprawach, gdy organ pozostaje w bezczynności w wydaniu decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie przedmiot skargi stanowiła bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, zwanego dalej Ministrem w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w S. nr [...] z dnia [...] listopada 1975 r. orzekającej o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości, oznaczonej działką nr [...], o pow. 0,1023 ha, położonej w S. i D., stanowiącej byłą własność I. L. Skarżący wniósł o zobowiązanie Ministra do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy wyjaśniając, że mimo upływu kilku miesięcy od dnia złożenia ww. wniosku Minister nie wydał decyzji w sprawie i nie powiadomił o przyczynach zwłoki, jak również nie odniósł się do wniesionego zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie W związku z tak określonym przedmiotem sprawy wskazać należy, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.-dalej powoływanej jako: p.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy, a mianowicie, gdy sprawa powinna zostać zakończona: decyzją administracyjną; postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemną interpretacją przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie. Zgodnie z art. 52 ust. 1 p.p.s.a. skargę na bezczynność organu można wnieść skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu IVSAB/Wa 229/10 w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Niewyczerpanie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej wyczerpaniem środków zaskarżenia jest - w rozumieniu wskazanego przepisu - wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku skargi na bezczynność przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przypadku spraw załatwianych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym stan zaskarżalnej bezczynności organu powstaje po bezskutecznym upływie terminu wynikającego z art. 35 k.p.a. lub ustalonego zgodnie z art. 36 k.p.a. Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 1983 r., sygn. SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24). W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełnił wymogu wyczerpania środka zaskarżenia przysługującego mu w postępowaniu przed organami administracji publicznej. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogą zostać uznane za słuszne twierdzenia skarżącego, iż "złożył do organu wniosek o unieważnienie albo o stwierdzenie wydania decyzji (...) wraz z dokumentacją" (vide- zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie). Z akt sprawy w żaden sposób nie wynika związek skarżącego z decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w S. nr [...] z dnia [...] listopada 1975 r. orzekającą o przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości, oznaczonej działką nr [...], o pow. 0,1023 ha, położonej w S. i D. Przedmiotowa decyzja dotyczyła I. L., a skarżący nie wykazał jakiegokolwiek związku pomiędzy uprawnieniem własnym a uprawnieniami I. L., wynikającymi z faktu wydania wobec niej decyzji. Dlatego uzasadnione jest stanowisko organu, że w pierwszej kolejności należało zwrócić się do [...] Urzędu Wojewódzkiego z prośbą o nadesłanie dokumentów wraz z tytułami prawnymi, na podstawie których aktualni właściciele lub posiadacze władają ww. nieruchomością oraz dokumentów dotyczących jej przejęcia na rzecz Skarbu Państwa. Prawidłowo też postąpił organ, odrębnym pismem zwracając się do skarżącego o przesłanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po I. IVSAB/Wa 229/10 L., informując, że przedmiotowy dokument jest niezbędny do prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie. Jakkolwiek więc co do zasady z punktu widzenia zasadności skargi na bezczynność bez znaczenia są przyczyny, z powodu których organ administracyjny nie załatwił sprawy przez wydanie decyzji w przepisanym terminie, to jednak w sprawie niniejszej, gdy wniosek pochodził od osoby, która w żaden sposób nie wykazała (wraz ze złożeniem wniosku) swojego związku ze skarżoną decyzją organ podjął tzw. "inne działania" wynikające z przepisów procesowych, mające na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Przeszkodą tą w sprawie niniejszej był brak dokumentów, o które organ zwrócił się do skarżącego i [...] Urzędu Wojewódzkiego. Jakkolwiek uczynił to już po wniesieniu skargi do WSA, to jednak w sytuacji, gdy przed wydaniem wyroku w sprawie w przedmiocie bezczynności organ podjął jednak czynności, zmierzające do zadośćuczynienia żądaniu wydania decyzji w sprawie skarżącego, skargę należało oddalić. Na marginesie tylko zaznaczyć należy, że bezzasadnie powołuje się skarżący (w piśmie wniesionym do Sądu w dniu 04.02.2011) na analogię sprawy swojej do sprawy IV SA/Wa 1031/09, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia tutejszego Sądu. Jedynym elementem łączącym obie sprawy jest fakt, że decyzje w obu sprawach wydał ten sam podmiot- Naczelnik Miasta i Gminy w S. Dlatego nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, że organ dysponował wyrokiem Sądu i "wypracowaną ścieżką postępowania" potrzebną do załatwienia sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.