IV SAB/Wa 254/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, sędzia WSA Tomasz Wykowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy Śródmieście im. prof. A. T. w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 3 stycznia 2014r. oddala skargę. W piśmie z dnia 30 marca 2015 r. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centrum Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] im. [...] - jednostki budżetowej [...] polegającą na braku odpowiedzi na pismo z dnia 3 stycznia 2014 r. o wydaniu zaświadczenia o bezdomności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że na wniosek skarżącej z dnia 3 stycznia 2014 r. organ w dniu [...] stycznia 2014 r. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o bezdomności. W piśmie procesowym z dnia 12 października 2015 r., ustanowiony dla skarżącej w ramach prawa pomocy, adwokat wskazał, że wnioskiem z dnia 3 stycznia 2014 r. T. G. wniosła o sprostowanie treści kilkunastu pism w zakresie określenia w nich adresu do korespondencji skarżącej - ul. [...] i kierowania na ten adres pism. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że wniosek ten nie został rozpatrzony przez organ, co jest przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu. W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2016 r. organ wskazał, że podczas wywiadów środowiskowych przeprowadzonych w dniach 12 listopada 2013 r. oraz 17 grudnia 2013 r. ustalił, że T. G. przebywa w hostelu przy ul. [...] w [...], co zostało potwierdzone przez skarżącą na drukach wywiadów. Wskazał również, że na pismo skarżącej z dnia 3 stycznia 2014 r. odpowiedział w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie bezczynność organu administracji publicznej definiuje się jako sytuację, w której organ administracji - mimo ciążącego na nim obowiązku - w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Zgodnie bowiem z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Jak wynika z akt sprawy w piśmie z dnia 3 stycznia 2014 r. T. G. wniosła o sprostowanie treści kilkunastu pism w zakresie przyjęcia adresu do korespondencji skarżącej - ul. [...] i kierowania przez organ na ten adres pism, wydania zaświadczenia o bezdomności za określony okres, oraz wydanie "programu wychodzenia z bezdomności". W piśmie z dnia z dnia 12 października 2015 r., pełnomocnik skarżącej sprecyzował, że przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie sprostowania treści kilkunastu co do przyjęcia adresu do korespondencji skarżącej - ul. [...] i kierowania na ten adres pism. Z akt sprawy nie wynika, by organ pozostawał w bezczynności w tym zakresie. Wskazać należy, że w piśmie z dnia 3 lutego 2014 r. organ ustosunkował się do wniosku skarżącej w podnoszonym zakresie. Z tego pisma wynika, że żądanie skarżącej pozostawiono bez rozpoznania - na podstawie art. 64 § 1 K.p.a - bowiem w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego podanie. Pismo to doręczono skarżącej w dniu 17 lutego 2014 - co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Organ zatem, w ustawowym terminie ustosunkował się do żądania skarżącej. Zauważyć przy tym należy, że w niniejszym postępowaniu Sądu uprawniony jest również do kwestii pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 3 września 2013 r. uchwałę w składzie 7 sędziów, w której stwierdził, iż na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.).W uchwale tej NSA wskazał, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "bezczynność władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (por. wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24). W orzecznictwie wyrażony został również pogląd, zgodnie z którym organ administracji pozostaje w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, Nr 6, poz. 87). W niniejszej sprawie skarżącą żądając od organu podjęcia określonej czynności (sprostowania treści pism w zakresie adresu) - nie podała swojego adresu. Tymczasem zgodnie z art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone m.in. pisemnie i powinny zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzą, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 63 § 2 kpa) oraz muszą być podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 zd. 1 K.p.a). Zgodnie z art. 64 § 1 K.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Konsekwencją braku wskazania adresu wnioskodawcy jest niemożność wszczęcia i prowadzenia postępowania. Wniosek T. G. złożony w dniu 3 stycznia 2014 r. nie spełniał wszystkich wymogów, o których mowa w art. 63 § 2 K.p.a., nie zawierał bowiem adresu do korespondencji. W takiej sytuacji za prawidłowe należało uznać stanowisko organu, że brak wskazania jakiegokolwiek adresu identyfikującego skarżącą miejscowo, powinien skutkować pozostawieniem podania bez rozpoznania. Na marginesie należy wskazać, że w stosunku do skarżącej, w podobnym stanie faktycznym, analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1558/16. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.