IV SAB/Wa 264/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w L. na przewlekłe prowadzenie przez Radę Miejską w M. postępowania w przedmiocie podjęcia uchwały oraz wydania rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawie wypowiedzenia przez burmistrza umowy użyczenia postanawia: odrzucić skargę. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w L. w piśmie z dnia 3 kwietnia 2015 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na bezczynność Rady Miejskiej w M. w przedmiocie podjęcia uchwały oraz wydania rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawie dokonanego przez Burmistrza Miasta M. wypowiedzenia Stowarzyszeniu umowy użyczenia nieruchomości. Skarżący zakwestionował dokonane przez Burmistrza pismem z dnia 11 lutego 2015 r. wypowiedzenie umowy użyczenia, na podstawie której Stowarzyszenie używa należącą do Gminy M. nieruchomość, w której prowadzi niepubliczną szkołę podstawową. Zdaniem skarżącego, wypowiedzenie umowy użyczenia przez Burmistrza wymaga zgody Rady Miejskiej w M. podjętej w drodze uchwały. Tymczasem, w ocenie Stowarzyszenia, Rada Miejska nie wiedziała o wypowiedzeniu umowy przez Burmistrza. Organ administracji wniósł o odrzucenie skargi. Sprawę ze skargi na bezczynność Rady Miejskiej w M. zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 263/15, a sprawę ze skargi na przewlekłe prowadzenie przez nią postępowania pod sygn. akt IV SAB/Wa 264/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Z kolei zgodnie z art. 3 § 3 ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Z art. 3 § 2 pkt 8) ppsa wynika, że kognicja sądu administracyjnego w przypadku zaniechania organu administracji, po pierwsze obejmuje wyłącznie prawne formy działania organów administracji (w tym organów samorządu terytorialnego) o charakterze władczym, a po drugie nie obejmuje uchwał, bowiem nie należą one do żadnej z kategorii wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Wskazany przepis, powołany przez Stowarzyszenie w treści skargi, nie może być więc podstawą do zaskarżenia do Sądu bezczynności lub przewlekłości rady gminy (miasta) w podjęciu uchwały, której przedmiotem miałoby być wypowiedzenie umowy użyczenia. Nie pozwala na to, po pierwsze cywilnoprawny charakter stosunku zobowiązaniowego wiążącego Stowarzyszenie z Gminą M., a po drugie, prawna forma oczekiwanego działania - uchwała. Powołany wyżej art. 3 § 3 ppsa zakłada również kognicję sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w przepisach szczególnych. Do takich należy zaliczyć m.in. art. 101 i art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z kolei art. 101a ust. 1 stanowi, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Zawarcie, zmiana, czy też rozwiązanie umowy cywilnoprawnej, nie są działaniami z zakresu administracji publicznej. Dlatego również powołane przepisy ustawy o samorządzie gminnym nie są podstawą do zaskarżenia do sądu administracyjnego bezczynności lub przewlekłego działania Rady Miejskiej w M. w opisanym w skardze zakresie. Skarżący powinien dochodzić ochrony swych interesów przed sądem powszechnym, jako właściwym w sprawach z zakresu prawa cywilnego, w tym zobowiązań. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3, orzekł jak w postanowieniu.