IV SAB/Wa 266/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi Z. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku Z. G. z dnia [...] września 2010 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę publiczną – oznaczoną symbolem [...], stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] o pow. 663 m2 – w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 5 października 2015 r., sprecyzowanym pismem z dnia 26 lutego 2016 roku skarżący Z. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 1 września 2010 r. o ustalenie i wypłatę, na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej "u.g.n.), odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę publiczną – oznaczoną symbolem 11KUL, stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni 663 m2, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie w terminie 14 dni, 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania i że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] (dalej "decyzją podziałową") Prezydent [...] zatwierdził projekt podziału nieruchomości uregulowanej w księdze wieczystej KW Nr [...] o powierzchni 2,0085 ha oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...]. W wyniku zatwierdzenia wskazanego wyżej podziału wyodrębniono trzy działki drogowe przeznaczone pod drogę publiczną, w tym działkę nr [...] o powierzchni 663 m2. Decyzja Nr [...] stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2009 r. Wnioskiem z dnia 1 września 2010 r. skarżący wystąpił o ustalenie i wypłatę odszkodowania z tytułu utraty własności wydzielonych działek drogowych, także działki gruntu nr [...], po rozpoznaniu którego decyzją z dnia [...] marca 2015 roku Nr [...] Prezydent [...] odmówił jego ustalenia stwierdzając niezgodność dokonanego podziału z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając wniesione od powyższej decyzji odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 roku nr [...] uchylił ww decyzję Prezydenta w całości i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Wojewody, organ odszkodowawczy winien zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do ustalenia należnego skarżącemu odszkodowania (zlecenie wyceny nieruchomości, ewentualne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej) i o takim odszkodowaniu orzec. W dniu 7 sierpnia 2015 r. Gmina [...] wniosła do tut. Sądu skargę na powyższą kasatoryjną decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2015 r., która wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r., w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2751/15 została oddalona. Orzeczenie te nadal jest nieprawomocne. Pismem z dnia 9 września 2015 roku skarżący złożył, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zażalenie na nierozpatrzenie przez Prezydenta wniosku odszkodowawczego z dnia 1 września 2010 r. w części dotyczącej przedmiotowej nieruchomości (działka nr ewid. [...]), które pismem z dnia 30 września 2015 roku zostało przez Prezydenta przekazane Wojewodzie [...] celem jego rozpatrzenia zgodnie z właściwością (zażalenie wpłynęło do Wojewody w dniu 6 października 2015 r.). Jednocześnie pismem z dnia 28 września 2015 r. Prezydent poinformował skarżącego, że nie było możliwe rozpatrzenie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. z uwagi na konieczność zgromadzenia całości materiału dowodowego w sprawie wskazując nadto, iż merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie zostanie wydane przez Prezydenta po ostatecznym rozpatrzeniu skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2015r., nie później jednak niż do dnia 30 marca 2016 roku. Wojewoda wniesione zażalenie uznał za uzasadnione (postanowienie nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r.) i wyznaczył Prezydentowi 3-miesięczny termin do wydania stosowanego rozstrzygnięcia, liczony od daty doręczenia ww postanowienia. Do dnia wniesienia przedmiotowej skargi ani następnie do dnia wyrokowania przez tut. Sąd, Prezydent nie rozpatrzył przedmiotowego wniosku z dnia 1 września 2010 roku. W odpowiedzi na wniesioną przez skarżącego skargę na bezczynność organu Prezydent [...], uznając ją za bezzasadną, wniósł o jej oddalenie (pismo z dnia 28 października 2015 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę Z. G. wyrokiem z dnia 4 maja 2016 roku o sygn. akt IV SAB/Wa 444/15: - zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku złożonego przez skarżącego z dnia 1 września 2010r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę publiczną – ulicę [...], stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] o powierzchni 132 m2 oraz działkę gruntu nr [...] o powierzchni 663 m2 wydzieloną pod przewidzianą do realizacji drogę oznaczoną symbolem 11KUL oraz działkę gruntu nr [...] położoną w pasie projektowanej ul. [...] – [...] (2KUG) w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania ww wniosku Z. G. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę publiczną – ulicę [...], stanowiący działki ewid. nr [...], i o nr ewid. [...] i działkę gruntu o nr ewid.[...]; - stwierdził, iż bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; - oddalił skargę w pozostałym zakresie; oraz - zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego. W ocenie Sądu prowadzone przez Prezydenta [...] postępowanie odszkodowawcze bezsprzecznie było dotknięte bezczynnością organu I instancji. Zatem zaistniały przesłanki do uwzględnienia skargi. We wniesionej od powyższego rozstrzygnięcia skardze kasacyjnej Prezydent [...] wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedmiotowa skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. W kontrolowanej bowiem sprawie zasięg żądania skarżącego zawarty w skardze na bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego o ustalenie i wypłatę odszkodowania za ww działkę ewidencyjną nr [...], zakreślił granice rozpoznania (kognicji) sądu administracyjnego. Zatem WSA w Warszawie orzekając w przedmiocie bezczynności organu w zakresie odszkodowania za nieruchomości oznaczone jako działki ew.nr [...], i o nr ewid.[...] i działkę gruntu o nr ewid. [...] z obrębu [...], wykroczył poza zakreślone w skardze granice sprawy, dotykające kwestii bezczynności organu w przedmiocie odszkodowania jedynie za nieruchomość stanowiącą dz. ewid. nr [...]. Tym samym koniecznym było uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1 - 4a. Jednocześnie należy podnieść, iż sprawa niniejsza rozpoznawana jest w wyniku uchylenia poprzedniego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego Sąd, na mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wojewódzkiego sądu administracyjnego, w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (II GSK 38/15). Ratio legis tego unormowania sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (I FSK 1448/16). Wobec powyższego mając na uwadze zawarte w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanie, iż w kontrolowanej sprawie przyjąć należało, że zasięg żądania skarżącego zawarty w przedmiotowej skardze na bezczynność organu administracyjnego, zakreślił granice rozpoznania (kognicji) sądu administracyjnego, rozpoznaniu podlegać winna skarga jedynie w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr. [...], nie zaś, jak wskazał NSA, błędnie tut. Sąd Administracyjny ww wyrokiem z dnia 4 maja 2016 roku orzekł także w zakresie działki o nr ewid.[...] i działki o nr ewid. [...], naruszając tym samym art. 134 § 1 p.p.s.a. Przechodząc natomiast do rozpoznania skargi wskazać należy, iż środki dyscyplinujące, którymi dysponuje sąd w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania, określa w pierwszej kolejności art.149 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art.149 § 1 lit. a p.p.s.a.). Art. 149 § 2 p.p.s.a stanowi z kolei, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W myśl art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przesłanką dopuszczalności wniesienia do sądu skargi na bezczynność organu jest uprzednie wniesienie przez stronę zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a., albowiem jest to środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1083/14, publ. LEX). Przesłanka ta została spełniona w niniejszej sprawie, albowiem pismem z dnia 9 września 2015 r. skarżący wniósł wymagane powołanym przepisem zażalenie do organu wyższego stopnia nad Prezydentem (do Wojewody). Odnosząc się do meritum, zdaniem Sądu skargę należało uwzględnić, albowiem prowadzone przez Prezydenta [...] postępowanie odszkodowawcze w zakresie działki ew. nr [...] o powierzchni 663 m2, wszczęte z wniosku skarżącego z dnia 1 września 2010 roku, w sposób oczywisty dotknięte jest bezczynnością. Trzeba mieć na uwadze, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012r. sygn. akt II OSK 1031/12 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta była zawiniona przez organ, czy też nie. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że pismem z dnia 1 września 2010 r. skarżący wystąpił do Prezydenta, w trybie uregulowanym w art. 98 ust. 3 u.g.n., o ustalenie odszkodowania należnego mu z tytułu utraty prawa własności przedmiotowej działki w następstwie wydania stosownej decyzji podziałowej (wniosek ten objął także dwie inne działki, niemniej ten zakres wniosku, zgodnie z powyższym, pozostaje poza przedmiotem niniejszego postępowania). Do dnia wyrokowania w sprawie przez tut. Sąd oznaczona w skardze część wniosku odszkodowawczego skarżącego nadal nie została rozpatrzona ostateczną decyzją administracyjną, ewentualnie innym aktem procesowym, co do zasady znoszącym bezczynność organu administracji (postanowienie zawieszające postępowanie w sprawie). Natomiast należy zauważyć, że z decyzji Wojewody wynikał w oczywisty sposób obowiązek Prezydenta do ponownego orzekania w sprawie, z którego to obowiązku organ się nie wywiązał, powołując się na zawisłość przed tut. Sądem sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2015 r., i w tym, na związane z tym faktem przekazanie Sądowi akt sprawy. W ocenie Sądu jednak, Prezydent, któremu mocą decyzji kasatoryjnej zwrócono sprawę do ponownego rozpatrzenia, winien do takiego rozpatrzenia niezwłocznie przystąpić. Nie może stanowić skutecznej przeszkody do prowadzenia takiego postępowania ani fakt kwestionowania legalności decyzji kasatoryjnej przez Gminę przed tut. Sądem (który miałby być postrzegany jako ujawnienie się sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.), ani wiążące się z tym etapem procesowym przekazanie przez organ odwoławczy akt sprawy do Sądu (ewentualna przeszkoda o charakterze techniczno – organizacyjnym). Oczywiście, Sąd ma na uwadze okoliczność, iż wykonując decyzję kasatoryjną, w sytuacji "zawiśnięcia" przed sądem administracyjnym skargi na tę decyzję, organ I instancji działa niewątpliwie w warunkach ryzyka późniejszego wyeliminowania z obrotu prawnego wydanej przez siebie decyzji (na zasadzie art.145 § 1 pkt 8 k.p.a.), jako bezpośredniego następstwa ewentualnego wyeliminowania decyzji kasatoryjnej z obrotu prawnego przez sąd (ryzyko to dotyka także beneficjenta decyzji kasatoryjnej – w niniejszej sprawie jest nim skarżący), to jednak sam fakt istnienia takiego hipotetycznego ryzyka nie upoważnia organu I instancji do zawieszenia prowadzonego przez siebie postępowania. Przyjęcie innej koncepcji spowodowałoby bowiem ewidentny paraliż wykonywania decyzji kasatoryjnych przez organy I instancji (ich wykonanie blokowałyby bowiem skutecznie nawet kilkuletnie postępowania sądowe). Również, co już wskazano, w ocenie Sądu przeszkody do orzekania w sprawie przez Prezydenta nie stanowi także fakt pozostawanie akt administracyjnych w Sądzie. Prezydent obowiązany był podjąć czynności zmierzające do pozyskania wymaganej do rozpoznania sprawy dokumentacji poprzez np. wystąpienie o nadesłanie akt w celu ich wykorzystania do wydania orzeczenia, względnie sporządzenia odpisów niezbędnych dokumentów. Bierne natomiast oczekiwanie na załatwienie sprawy przez sąd administracyjny i zwrot akt może być ocenione tylko jako bezczynność organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08.10.1999r., IV SAB 46/99, Lex nr 47851). Wobec powyższego, w świetle zaistniałych w niniejszej sprawie okoliczności, wystąpiły przesłanki zarówno do zobowiązania organu, na podstawie art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do rozpatrzenia wniosku odszkodowawczego w zakresie przedmiotowej działki, w ocenie Sądu w wystarczającym terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy jak i do stwierdzenia, na podstawie art.149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że Prezydent pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku odszkodowawczego skarżącego w zakresie przedmiotowej działki. Przy czym, w ocenie Sądu, jednocześnie uznać należało, że zaistniała w sprawie bezczynność Prezydenta (aczkolwiek bezspornie niepożądana i naruszająca interes skarżącego), nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Postawa organu podyktowana była bowiem błędnym (asekuracyjnym) postrzeganiem konsekwencji rozpoznania wniesionej do Sądu ww skargi Gminy. Natomiast przyjąć należy, że rażące naruszenie prawa, związane z pozostawaniem przez organ w bezczynności wymaga wykazania, że organ rażąco uchybił stawianym mu wymogom staranności w prowadzeniu postępowania. Zatem nie można przyjąć zapatrywania, że każdy obiektywny stan bezczynności takie kryteria spełnia. W nieuchronny sposób ocena, czy w danej sprawie bezczynność organu przybrała postać rażącego naruszenia prawa, powinna opierać się na wnikliwej analizie całokształtu jej okoliczności. W tym kontekście podkreślić należy, iż jakkolwiek potraktowanie przez organ I instancji za istotne wydanie rozstrzygnięcia przez Sąd w zakresie prawidłowości poddanej kontroli decyzji Wojewody jako kwestii wstępnej w postępowaniu o wykonanie tej decyzji, nie było co do zasady prawidłowe, to jednak przyjęcie takiego założenia przez organ nie było w ocenie Sądu wynikiem zaniedbania organu, a zostało podyktowane zbyt daleko idącą intencją uniknięcia negatywnych skutków ewentualnej następczej bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania (wywołanej ewentualnym prawomocnym wyeliminowaniem decyzji kasatoryjnej z obiegu prawnego przez Sąd). Z tej przyczyny uchybienie to nie powinno być postrzegane jako działanie o charakterze rażącym. Stąd też, Sąd uznał zobowiązanie Prezydenta do rozpatrzenia sprawy za wystarczający środek dyscyplinujący organ. W ocenie Sądu w sprawie nie wystąpiły zatem przesłanki do wymierzenia organowi grzywny, o którą wnioskowano w skardze i w tym zakresie skarga została oddalona, zgodnie z pkt 4 wyroku. W tym miejscu wskazać także należy, iż intencją skarżącego, wnoszącego przedmiotową skargę zarówno w zakresie bezczynności organu jak i przewlekłości postępowania, było ostateczne doprowadzenie do jak najszybszego wykonania przez Prezydenta zaleceń decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 2015 roku nr [...], tj. do ponownego przeprowadzenia przez Prezydenta postępowania odszkodowawczego, obejmującego (w przeciwieństwie do pierwszej decyzji w tym przedmiocie) zgromadzenie dowodów umożliwiających ustalenie wartości przedmiotowej nieruchomości (w szczególności zlecenie przez organ sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego stosownego operatu z wyceny), prowadzącego następnie do ustalenia w formie decyzji administracyjnej należnego odszkodowania. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, przemawiają jednak za zasadnością kontroli działań Prezydenta według kryteriów ewentualnej bezczynności tego organu, nie zaś poddania ich kontroli w kontekście przewlekłego prowadzenia postępowania odszkodowawczego. Stąd też skarga w zakresie przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania została przez Sąd oddalona, zgodnie z pkt 4 wyroku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art.149 § 1 pkt 1, art.149 § 1 pkt 3, art.149 § 1 lit. a, 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. -