IV SAB/Wa 266/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. G. o sprostowanie punktu 1. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r. w odniesieniu do położenia działki w sprawie ze skargi Z. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania postanawia: 1. sprostować oczywistą omyłkę pisarską zawartą w punkcie 1. tenoru wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 266/18 w ten sposób, że zwrot: "[...]" zastąpić słowami: "oznaczoną symbolem [...]"; 2. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 266/18 w ten sposób, że na stronie 1 uzasadnienia wyroku w wierszu dziewiątym od góry zwrot: "[...]" zastąpić słowami: "oznaczoną symbolem [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt IV SAB/Wa 266/18 w sprawie ze skargi Z. G. na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania, w pkt 1. zobowiązał Prezydenta m. st. Warszawy do rozpoznania wniosku Z. G. z dnia [...] września 2010 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt wydzielony pod drogę publiczną – ulicę [...], stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] o pow. [...] m2 – w terminie miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, w pkt 2. i 3. stwierdził, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia powyższego wniosku i że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego, natomiast w pkt 4. oddalił skargę w pozostałym zakresie, zaś w pkt 5. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w kwocie 100,-zł. W dniu 30 października 2018 r. wpłynął do akt sprawy wniosek skarżącego o sprostowanie oczywistej pomyłki w pkt 1. powyższego wyroku w odniesieniu do usytuowania gruntu wydzielonego pod drogę publiczną o symbolu [...] stanowiącą działkę o nr [...] o pow. [...] m2 usytuowaną w rejonie ulicy [...] w obrębie [...], z argumentacją, że działka ta została wydzielona pod drogę publiczną – ulicę o symbolu [...], a nie pod ulicę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Wniosek jest zasadny. Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), sąd może zarówno z urzędu, jak i na wniosek sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia, w jego komparycji, jak i w części opisowej i rezolutywnej uzasadnienia. Wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. O dopuszczalności sprostowania wyroku decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04 i z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II OSK 990/12 – dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Ponadto, mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Przedmiotem sprostowania może być zatem, np. błędne oznaczenie imion i nazwisk stron postępowania, nieprawidłowe opisanie zaskarżonego aktu lub czynności (poprzez podanie złej sygnatury aktu lub daty) oraz inne błędy polegające np. na mylnej pisowni wyrazu lub jego nieprawidłowym użyciu. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania osnowy wyroku z dnia 18 września 2018 r., albowiem z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że działka gruntu nr [...] położona jest w rejonie ulicy [...] i przeznaczona jest pod drogę oznaczoną symbolem [...], a nie jak mylnie wpisano w punkcie 1. wyroku "pod drogę publiczną – ulicę [...]". Wobec niezgodności między rzeczywistą wolą i wiedzą Sądu a ich wyrażeniem w pkt 1. sentencji wyroku należało wniosek uwzględnić i sprostować oczywistą omyłkę pisarską. Wprawdzie wniosek skarżącego dotyczył sprostowania jedynie pkt 1. sentencji wyroku, ale Sąd z urzędu również dopatrzył się tej samej omyłki na stronie pierwszej w wierszu dziewiątym od góry uzasadnienia wyroku i postanowił ją sprostować z tych samych przyczyn. Zwrot "ulicę [...]" jeszcze dwukrotnie został użyty na stronie trzeciej uzasadnienia wyroku, jednakże w tym miejscu nie podlega on sprostowaniu, ponieważ jest on przytoczeniem pkt 1. i 2. sentencji wyroku z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wa 444/15 (uchylonego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2169/16) użytego w odniesieniu do innej działki nieobjętej wnioskiem skarżącego z dnia 1 września 2010 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania, a takie wskazanie Sądu nie może stanowić przedmiotu sprostowania, gdyż nie ma charakteru oczywistej omyłki pisarskiej wymagającej sprostowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.