IV SAB/Wa 266/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w R. w przedmiocie rozpoznania sprawy postanawia: odrzucić skargę. A. K. (dalej jako skarżący) pismem z 16 lutego 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w R. w przedmiocie rozpoznania sprawy. Komendant wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302) – zwaną dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996 i 1579), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W świetle treści art. 3 § 2a P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Ponadto, z art. 3 § 3 P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Skarga na bezczynność dopuszczalna jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w R. w sprawie prowadzonego postępowania przygotowawczego nr [...] o przestępstwo oszustwa - art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U.2018.1600), dalej k.k. Jak wynika z akt sprawy postępowanie dochodzeniowe wszczęto, prowadzono i zakończono na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U.2018.1987), dalej k.p.k. Zgodnie z art. 325b § 1 pkt 3 K.p.k. dochodzenie prowadzi się w sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądu rejonowego m.in. w art. 286 § 1 i 2 k.k. Stosownie do art. 325a § 1 K.p.k. dochodzenie prowadzi Policja, lub organy, o których mowa w art. 312, chyba że prowadzi je prokurator. Zgodnie z art. 325e § 1 zdanie pierwsze k.p.k. postanowienia o wszczęciu dochodzenia, odmowie wszczęcia dochodzenia, umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw, umorzeniu dochodzenia oraz o jego zawieszeniu wydaje prowadzący postępowanie. Zażalenie na postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw wnosi się do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru nad dochodzeniem. Jeżeli prokurator nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu (art. 325e § 4 k.p.k.). W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie miały zastosowanie przepisy kodeksu postępowania karnego. Stosownie do ww. przepisów organami uprawnionymi do działania i ewentualnego załatwienia sprawy były Policja, prokurator i sąd powszechny. W prowadzonym przez Policję postępowaniu nie mogły mieć zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Organ prowadzący dochodzenie nie mógł stosować się do art. 35 i 36 K.p.a., których naruszenie zarzuca skarżący. A zatem, sprawa ze skargi skarżącego, która zarzuca Komendantowi Komisariatu Policji w R. bezczynność w podejmowaniu czynności na skutek ustnego zawiadomienia o przestępstwie z art. 286 § 1 k.k. nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Podkreślić należy jeszcze raz, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie posiadają natomiast kompetencji do rozpatrywania skarg i rozstrzygania spraw w oparciu o kodeks karny czy też kodeks postępowania karnego należących do właściwości sądów powszechnych. Faktem jest że Policja – stosownie do art. 305 § 4 k.p.k. nie poinformowała skarżącego będącego pokrzywdzonym w sprawie o wszczęciu dochodzenia, jednakże wszelkie nieprawidłowości, ewentualnie skargi na czynności podejmowane przez Policję winny być wnoszone do prokuratora nadzorującego dochodzenie, a nie do sądu administracyjnego. Wobec tego, że wniesiona skarga skarżącego nie podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 P.p.s.a., należało ją odrzucić. W piśmiennictwie podnosi się, że sąd administracyjny odrzuci skargę z uwagi na brak właściwości tego sądu do rozpoznania danej sprawy. Nastąpi to w szczególności wtedy, gdy skarga będzie dotyczyła aktu i czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.), sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 P.p.s.a.), jak również sprawy objętej właściwością sądów powszechnych (zob. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. 5, Warszawa, 2017, s. 378-379). Podobne stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 8 kwietnia 2011r., sygn. akt I SA/Kr 209/11, Legalis, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2014r., sygn. akt I OSK 3030/13, Legalis). Z tych wszystkich względów wniesiona skarga na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w R., jako niepodlegająca jurysdykcji sądowoadministracyjnej, nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.