IV SAB/Wa 272/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. B. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odmówić dopuszczenia E. B. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Pismem z 30 lipca 2018 r. E. B. wniosła o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi [...] z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego inwestycji polegającej na przebudowie, obejmującej remont i modernizację części kondygnacji poddasza o funkcji użytkowo mieszkalnej w budynku przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wnioskująca wskazała, że nie brała dotychczas udziału w postępowaniu administracyjnym, ale toczące się obecnie postępowania przed sądem administracyjnym dotyczy jej interesu prawnego. W dniu 21 września 2017 r. wnioskodawczyni zawarła ze spólką "[...]" Sp. z o.o. w [...] umowę rezerwacyjną nr [...], dotyczącą lokalu mieszkalnego, który miał powstać w wyniku przeprowadzenia remontu poddasza budynku i wygospodarowania w nim nowych lokali mieszkalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Wskazać przy tym należy, iż w orzecznictwie sądowym i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt, a nie interes faktyczny. Podkreśla się także, że interes prawny musi być własny, co oznacza, że nie można opierać go wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny (post. NSA z 2 kwietnia 2008 r. sygn. II OZ 280/08). Sąd przyjmuje, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Chodzi tu zatem o interes prawny, a nie faktyczny, przy czym musi występować bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony, a wynikiem postępowania administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 22 czerwca 2016 r., II OSK 2569/14, CBOSA). Innymi słowy, interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie konkretnej normy prawa materialnego. Powyższe oznacza, że interes prawny mają tylko te podmioty, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Interes prawny musi być aktualny, tj. powinien rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być więc interes tylko przewidywany w przyszłości, ani hipotetyczny (por. np. wyrok NSA z 13 marca 2009 r, II OSK 732/08. CBOSA). W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte wskutek skargi wniesionej przez skarżącą dotyczącej bezczynności organu w sprawie wydania zaświadczenia określonej treści. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się więc do ustalenia, czy organ pozostawał w bezczynności w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącej. Jak wskazano na wstępie, o dopuszczeniu danego podmiotu do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania decyduje własny, osobisty interes prawny, oparty na konkretnej normie prawa materialnego. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie E. B. nie ma indywidualnego interesu prawnego w ustaleniu, czy organ pozostawał w bezczynności w sprawie dotyczącej wydania przedmiotowego zaświadczenia. Interesu prawnego nie można bowiem opierać na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny. Wobec powyższego na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji