IV SAB/Wa 312/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aneta Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2016 r. odrzucające zażalenie w sprawie ze skargi A. N. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania skarg i wniosków postanawia: odrzucić zażalenie. W dniu 1 kwietnia 2016 r. A. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2016 r., odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2016 r., odrzucające zażalenie A. N. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 312/15 pozostawiające wniosek skarżącego bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. N. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania skarg i wniosków. Skarżący wniósł w/w zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej (ePUAP). Zażalenie to nie zostało własnoręcznie podpisane przez skarżącego. Zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, przez jego podpisanie w budynku Sądu lub nadesłania podpisanego egzemplarza zażalenia oraz nadesłanie jednego odpisu zażalenia również własnoręcznie podpisanego. Wezwanie to skutecznie doręczono skarżącemu w dniu 21 kwietnia 2016 r. – siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie w dniu 28 kwietnia 2016 r. W dniu 22 kwietnia 2016 r. skarżący przesłał, ponownie przez platformę ePUAP, pismo, w którym wyjaśnił, że pisma w postępowaniu są podpisywane elektronicznie, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym, powołał się także na Konstytucję RP. Skarżący wskazał, że wezwanie jest bezzasadne, skargi składał w imieniu własnym oraz jako prezes jednoosobowego zarządu spółki [...] sp. z o.o., a skargi były składane wspólnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie: "P.p.s.a."], każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie skarżący wniósł do Sądu za pośrednictwem ePUAP zażalenie, które nie zostało własnoręcznie podpisane przez skarżącego. W myśl art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. sąd odrzuca zażalenie, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jego braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykonał zarządzenia z dnia 4 kwietnia 2016 r. – nie podpisał zażalenia ani nie nadesłał podpisanego egzemplarza zażalenia, co nakłada na Sąd obowiązek odrzucenia zażalenia. W związku z tym, że skarżący uporczywie twierdzi, że jego pisma procesowe, jako sporządzone w formie elektronicznej z weryfikowanym podpisem elektronicznym, spełniają wymóg formalny podpisania przez stronę, należy wskazać, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262 ze zm.), bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Powyższy przepis wskazuje, że istnieją ustawy szczególne, dopuszczające możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach. Dzieje się tak, ponieważ w polskim systemie prawa nie ma przepisu generalnie zrównującego skutki prawne podpisu elektronicznego i podpisu własnoręcznego. Takie przepisy szczególne istnieją w niektórych ustawach regulujących różne rodzaje czynności, np. art. 60 i art. 78 § 2 Kodeksu cywilnego, art. 3 pkt 13 Ordynacji podatkowej, art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 125 § 21 i art. 126 § 5 Kodeksu postępowania cywilnego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 12 maja 2014 r. sygn. akt I OPS 10/13 (źródło: strona internetowa: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej". Uchwała ta, jako uchwała abstrakcyjna, ma pośrednią moc wiążącą – zawarte w niej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych do chwili, w której nastąpi jego zmiana. Wobec tego, dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, ponieważ tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 969/12, źródło: strona internetowa: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym, Sąd, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.