IV SAB/Wa 415/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Alina Balicka (spr) po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku I. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2017r. w sprawie prowadzonej pod numerem [...] w terminie 1 miesiąca od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o którym mowa w pkt I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność Prezydenta [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego K. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2018 r. K. S. wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy. K. S. wnioskiem z [...] lipca 2017 r., wystąpił do Zarządu Dzielnicy [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie osiedla wielorodzinnych budynków mieszkalnych z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczna na cz. działek nr ew. [...] i [...] oraz [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...] przy ul. [...] i [...] w Dzielnicy [...]. Pismem z [...] czerwca 2018 r., skarżący wystąpił z ponagleniem na bezczynność w rozpatrzeniu ww. wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., znak: [...] wskazało, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności w załatwianiu sprawy. Skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 35 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a., albowiem organ nie może wykorzystać trybu określonego w art. 64 § 2 k.p.a. do merytorycznej oceny wniosku. Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma a nie merytorycznej ocenie sprawy. W przedmiotowej sprawie, organ dokonał jednak na wstępnym etapie formalnej analizy wniosku, merytorycznych ustaleń oraz wskazał, że złożone przeze skarżącego wnioski należy zakwalifikować jako jedno przedsięwzięcie, dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Informacje, o które zwrócił się organ, w ocenie skarżącego, nie dotyczyły braków formalnych wniosku, a kwestii merytorycznych, które miały wpływ na merytoryczne rozpoznanie i załatwienie wniosku, co nie uprawniało organu do pozostawienia wniosku o wydanie warunków zabudowy bez rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] stwierdził, że skarga jest bezzasadna, ponieważ sprawa została załatwiona pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2017 r. wnioskodawca został wezwany na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienie wniosku, m. in. w zakresie dołączenia do wniosku o warunki zabudowy ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Wezwanie zawierało pouczenie, że brak uzupełnienia wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszego pisma spowoduje pozostawienie go bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu [...] sierpnia 2018 r. W dniu [...] października 2017 r. wnioskodawca został poinformowany, że wniosek złożony w dniu [...] lipca 2017 r. nie spełnił wymogów art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.). Wobec nieuzupełnienia wniosku na wezwanie, wniosek pozostał nierozpoznany, co skutkuje koniecznością złożenia nowego i kompletnego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału aktowego wskazuje na zasadność skargi. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Ponieważ pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, pozostawienie nieuzasadnione podania (wniosku) bez rozpoznania jest nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje – na zasadach ogólnych – skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13 (dostępna na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu (por. np. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; G. Łaszczyca (w:) G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 626; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 177-178; A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 452). Pozostawienie wniosku bez rozpoznania w żadnym wypadku nie może polegać na całkowitej bierności organu prowadzącego postępowanie i niepodejmowaniu przez niego żadnych czynności w tym postępowaniu. Takie pisemne zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie następuje ani w formie decyzji, ani postanowienia, lecz stanowi czynność materialno-techniczną, o której należy poinformować strony (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2266/11, dostępny na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych). W postępowaniu ze skargi na bezczynność, uwzględniając stan faktyczny i stan prawny danej sprawy (istniejący w dacie wyrokowania) sąd administracyjny rozstrzyga, czy rzeczywiście organ administracji pozostaje w bezczynności polegającej na tym, że w terminie wynikającym z przepisów obowiązującego prawa nie podejmuje on żadnych czynności, do podjęcia których jest zobowiązany albo, że jakkolwiek czynności te podjął i prowadził postępowanie, to jednak nie były to czynności celowe służące załatwieniu sprawy co do jej istoty, albo – mimo istnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa – nie zakończył prowadzonego postępowania wydaniem (w terminie) decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął innej stosownej czynności, do podjęcia której był zobowiązany lub nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 36 k.p.a. Kluczowym kryterium oceny pozostawania albo niepozostawania przez organ w bezczynności jest niewątpliwie regulacja zawarta w art. 104 § 1 k.p.a., na gruncie którego ustawodawca operuje pojęciem "załatwienia sprawy", a szerzej regulacja zawarta w przepisach rozdziału 7 "Załatwianie spraw" działu I "Przepisy ogólne" Kodeksu postępowania administracyjnego. W kontekście wyznaczonych przepisami art. 34 § 1-4 k.p.a. terminów załatwienia sprawy, z której to regulacji wywodzona jest zasada załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, podkreślić należy również znaczenie przepisu art. 34 § 5 k.p.a., z którego wynika, że terminy załatwiania spraw określają czas efektywny, jakim dysponuje organ administracji na ich rozpatrzenie i podjęcie decyzji. Ocena zasadności skargi na bezczynność organu w tym kontekście jest zatem dokonywana z punktu widzenia prawnego obowiązku działania organu administracji zobowiązanego – na wniosek lub z urzędu – do załatwienia konkretnej sprawy w sposób, w formie i w terminie, przewidzianymi w przepisach obowiązującego prawa. Uznając, że skarga jest w rozpatrywanej sprawie dopuszczalna zaznaczyć należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na "bezczynność władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu. Prowadzi to do wniosku, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej. Prowadzi to do wniosku, że organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa (mimo że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a.), pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. W ocenie Sądu, instytucja pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia dotyczy wstępnej kontroli wniosku i prowadzić ma do usunięcia wad, uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Ponadto art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie uzupełnienia wniosku w zakresie wynikającym z przepisów prawa. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie zaaprobowane zostało stanowisko, zgodnie z którym tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu administracji publicznej załatwienia sprawy w sposób określony w art. 104 k.p.a. (np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II GSK 911/09, Lex nr 746326). We wskazanym wyroku Sąd stwierdził, że: "Jeżeli przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że jurysdykcyjne postępowanie administracyjne wszczynane jest także na żądanie strony, to oznacza, że wszczęcie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego jest możliwe na podstawie takiego podania (żądania) skierowanego do organu administracji publicznej tylko wtedy, gdy czyni ono zadość wymaganiom prawnym. Należy jednak rozróżnić rodzaj braków pisma, jako wpływających na sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Przepis art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie formalnych braków pisma, innych niż wskazane w § 1, do których stosownie do treści art. 63 § 2 i 3 k.p.a. należą: określenie żądania, podpis strony, jeżeli działa przez pełnomocnika – dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania wskazane w przepisach szczególnych. Innymi słowy, art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wnioskiem z [...] lipca 2017 r. skarżący wystąpił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech wielorodzinnych budynków mieszkalnych z garażem podziemnym, zjazdem do garażu podziemnego na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] i [...] w dzielnicy [...]. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. Zarząd Dzielnicy [...] na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 14 dni od daty doręczenia pisma braków wniosku, w tym m. in. do złożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, gdyż po analizie koncepcji zagospodarowania i podanych charakterystycznych danych dotyczących inwestycji, inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząc9o oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). W odpowiedzi na pismo z [...] sierpnia 2017 r., skarżący pismem z [...] września 2017 r. poinformował organ, że parametry planowanej inwestycji nie kwalifikują jej jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko. Pismem z [...] września 2017 r. organ wystąpił do Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] o ocenę, dotyczącą konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia w odniesieniu do sąsiadujących ze sobą inwestycji połączonych wspólną obsługą komunikacyjną. Organ podał, że wpłynęły do niego trzy wnioski, różnych inwestorów, które w jego ocenie stanowią spójną całość. W odpowiedzi na to wystąpienie Biuro Ochrony Środowiska Urzędu [...] w piśmie z [...] października 2017 r. poinformowało, że w ocenie Biura, przedmiotowe przedsięwzięcia należy kwalifikować jako jedno przedsięwzięcie ze względu na powiązania technologiczne (obsługa komunikacyjna). Po zsumowaniu parametrów charakteryzujących te trzy przedsięwzięcia – w tym powierzchni użytkowej garaży, parkingów samochodowych wraz z towarzysząca im infrastrukturą wynoszącą ok. [...] ha - kwalifikują się one do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowe przedsięwzięcia: - budowa trzech budynków wielorodzinnych wraz z garażem podziemnym, na części działek ew. nr [...] i [...], którego inwestorem jest K. S., - budowa dwóch budynków wielorodzinnych wraz z garażem podziemnym, na części działek ew. nr [...] i [...], którego inwestorem jest E. B., - budowa tunelu i przebudowa istniejącej pochylni z drogi osiedlowej między ulicami P. i W. na części działek ew. nr [...], [...] i [...], którego inwestorem jest E. B., stanowią planowane przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy ooś i wobec tego wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konsekwencji powyższego, organ pismem z [...] października 2017 r., poinformował skarżącego, że złożony wniosek w dniu [...] lipca 2017 r. nie spełnił wymogów art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec nieuzupełnienia wniosku o decyzję środowiskową wniosek jest niekompletny i sprawa pozostaje bez rozpoznania. W ocenie Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, braku załączenia do wniosku z [...] lipca 2017 r. o warunki zabudowy decyzji środowiskowej, nie można przypisać charakteru tego rodzaju formalnych braków wniosku, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu wnioskowi biegu. Po pierwsze, sam wniosek skarżącego nie kwalifikuje planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ, dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w oparciu o wnioski, które wpłynęły do organu w innych sprawach, innego inwestora, powziął wiedzę, że trzy wnioski dotyczące: - budowy trzech budynków wielorodzinnych wraz z garażem podziemnym, na części działek ew. nr [...] i [...], którego inwestorem jest K. S., - budowy dwóch budynków wielorodzinnych wraz z garażem podziemnym, na części działek ew. nr [...] i [...], którego inwestorem jest E. B., - budowy tunelu i przebudowa istniejącej pochylni z drogi osiedlowej między ulicami [...] i [...] na części działek ew. nr [...], [...] i [...], którego inwestorem jest E. B., mogą być powiązane technologicznie (obsługa komunikacyjna) i po zsumowaniu parametrów charakteryzujących te trzy przedsięwzięcia – w tym powierzchni użytkowej garaży, parkingów samochodowych wraz z towarzysząca im infrastrukturą wynoszącą ok. [...] ha - kwalifikują się one do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ nie wykazał, że taką wiedzę składając wniosek w dniu [...] lipca 2017 r. posiadał skarżący. Sam organ, dopiero po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, analizie i ocenie trzech wniosków, które do niego wpłynęły uznał, że w sprawie wymagana jest decyzja środowiskowa obejmująca te trzy przedsięwzięcia. W tej sytuacji nie można uznać, braku decyzji środowiskowej jako braku formalnego podlegającego uzupełnieniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W istocie organ pod względem treści wykroczył poza zakres uprawnień wynikających z art. 64 § 2 k.p.a. Żądanie przez organ prowadzący sprawę, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, przed wszczęciem postępowania decyzji środowiskowej faktycznie wkroczyło w etap postępowania dowodowego. Postępowanie dowodowe winno być oparte o reguły normujące to postępowanie. Kwestia ta nie może natomiast być rozstrzygana w oparciu o przepis art. 64 k.p.a. Podkreślić należy, że przepis art. 64 § 2 k.p.a powinien być interpretowany przy uwzględnieniu dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. W konsekwencji tych ustaleń należało stwierdzić, że organ administracji prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, mimo że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Pozostawienie wniosku skarżącego o warunki zabudowy na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie kończy postępowania w sprawie, było więc nieuprawnione, stanowiąc tym samym o bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ administracji do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę na bezczynność w sprawie, w której organ administracji pozostawił podanie bez rozpoznania sąd administracyjny nie uchyla więc "pozostawienia podania bez rozpoznania", tylko uznając, że było ono niezasadne, zobowiązuje organ administracji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Skoro zobowiązanie przez sąd organu administracji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie jest uzależnione od uchylenia "pozostawienia podania bez rozpoznania", to "pozostawienie podania bez rozpoznania" nie jest również przeszkodą dla organu administracji, by wydał rozstrzygnięcie w sprawie, gdy uzna, że niezasadnie pozostawił podanie bez rozpoznania. Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało uwzględnić i na tej podstawie zobowiązać organ do załatwienia wniosku. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zobowiązany był stwierdzić z urzędu, czy i w jakim stopniu organ dopuścił się bezczynności. Analizując całokształt sprawy Sąd doszedł do przekonania, że bezczynność w załatwieniu wniosku wystąpiła, ale nie miała charakteru rażącego. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W niniejszej sprawie spór ma charakter interpretacyjny, a istota sporu mogła budzić wątpliwości prawne organu. Wprawdzie od dnia wniesienia żądania do dnia orzekania w przedmiocie bezczynności organu przez Sąd upłynęło wiele miesięcy, to jednak bezczynność Prezydenta wynikała wyłącznie z błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 k.p.a. Niewątpliwie na stanowisko organu co do słuszności zastosowanego trybu weryfikacji wniosku skarżącego wpływ miało postanowienie SKO w [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...], który uznał za nieuzasadnione ponaglenie skarżącego na bezczynność Prezydenta Zarządu Dzielnicy [...] w załatwieniu przedmiotowej sprawy, ponieważ postępowanie zostało zakończone zawiadomieniem z dnia [...] października 2017 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Z tej też przyczyny, Sąd na podstawie art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 3. sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny, w szczególności mając na uwadze charakter bezczynności organu oraz fakultatywność orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 2 tej ustawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punktach 1-3 sentencji wyroku. Zgodnie zaś z art. 200 w związku z art. 205 § 1 i w związku z art. 202 § 2 powołanej ustawy, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania, obejmujące kwotę uiszczonego wpisu sądowego.