IV SAB/Wa 433/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie wygaszenia pomocy socjalnej oddala skargę. Uzasadnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej organ) w sprawie o wygaszenie pomocy socjalnej i opieki medycznej przyznanej A. M. (dalej skarżący) w związku z toczącym się postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy. Skarżący zarzuca Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wykonywanie czynności pozornych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia, takich jak udawanie doręczenia kilku pism w sprawie ( które tak naprawdę nigdy nie zostały doręczone), co w konsekwencji doprowadziło do obstrukcji procesowej ( przez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w postępowaniu) i do bezzasadnego wydłużenia postępowania. W związku z powyższym skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10 Kodeksu postępowania administracyjnego; 2. naruszenie art. 15 K.p.a.; 3. naruszenie art. 81 i 237 § 3 K.p.a.; 4. doprowadzenie do obstrukcji procesowej poprzez niedoręczenie mu następujących aktów prawnych: - postanowienia w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2018 r. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, - odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2018 r., - odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2018 r., - postanowienia w sprawie z jego wniosku z dnia [...] maja 2018 r. o zawieszenie postępowania w sprawie o wygaszenia pomocy socjalnej, - decyzji orzekającej w sprawie wygaszenia pomocy socjalnej i opieki medycznej; 5. bezpodstawne wydłużenie postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ - Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców do doręczenia skarżącemu następujących aktów prawnych: postanowienia w sprawie mojego wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, odpowiedzi na skargę z dnia [...] maja 2018 r., odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2018 r., postanowienia w sprawie z mojego wniosku z dnia [...] maja 2018 r. o zawieszenie postępowania w sprawie o wygaszenia pomocy socjalnej, decyzji orzekającej w sprawie wygaszenia pomocy socjalnej i opieki medycznej 3) przyznanie skarżącemu od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców sumy pieniężnej w wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, tj. sumy pieniężnej w wysokości 21.357,55 zł., ewentualnie - w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku - wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego, przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, tj. kwoty w wysokości 42.715,10 zł.; 4) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z urzędu wszczął postępowanie o wygaszenie pomocy socjalnej, przyznanej skarżącemu w związku z toczącym się postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy. W dniu 05 czerwca 2018 r. skarżący stawił się w urzędzie przy ul. [...] w [...] w celu odebrania świadczeń socjalnych, wypłacanych w związku z toczącym się postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy. W okienku pracownik Departamentu Pomocy Socjalnej zamiast wydać skierowanie do kasy po odbiór świadczeń, zaprosił inną osobę, która usiłowała doręczyć skarżącemu 3 pisma. Skarżący wyjaśnił tej osobie, że nie jest w stanie w tej chwili się wylegitymować, ponieważ aktualnie nie posiada ważnego Tymczasowego Zaświadczenie Tożsamości Cudzoziemca. Wskazał, że już dawno złożył wniosek o wydanie TZTC jednak z przyczyn mu nieznanych Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie załatwił sprawy. Wskazał też, że nigdy nie podawał adresu ośrodka ul. [...],[...][...] jako adresu do korespondencji i zaproponował pracownikowi wysłanie pism pocztą, ale dopiero po wydaniu TZTC. Skarżący wskazał, że o decyzji o wygaszeniu pomocy socjalnej dowiedział się telefonicznie, zatem jest to decyzją, która nie funkcjonuje w obrocie prawnym, ponieważ nie została mu skutecznie doręczona. W związku z tym decyzja nie wywołuje żadnych skutków prawnych i nie podlega wykonaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że w dniu [...] września 2017 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wygaszenia pomocy socjalnej udzielanej skarżącemu, wobec spełnienia się przesłanek, o których mowa w art. 70 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Skarżący odebrał ww. postanowienie w dniu 16 października 2017 r. i w tym samym dniu wniosła o zawieszenie postępowania. W dniu [...] grudnia 2017 r. organ wydał postanowienie, odebrane przez Skarżącego w dniu 10 stycznia 2016 r., w którym odmówił zawieszenia postępowania. Postanowienie to skarżący zaskarżyła w dniu 17 stycznia 2018 r., po czym w dniu 22 marca 2018 r. wycofał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. 22 marca 2018 r. A. M. złożył kolejny wniosek o zawieszenie postępowania, powołując się na nowe, nieprzywoływane dotąd w sprawie okoliczności. W dniu [...] kwietnia 2018r. organ wydał postanowienie, odebrane przez skarżącego w dniu 18 maja 2018 r., w którym odmówił zawieszenia postępowania. W dniu 23 kwietnia 2018 r. skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ odmówił. Postanowienie zostało wysłane do skarżącego pocztą. Pierwsza awizacja została dokonana w dniu 8 maja 2018 r., zaś powtórna w dniu 16 maja 2018 r. Skarżący nie odebrał korespondencji, pomimo, że w dniu 18 maja 2018 r. odebrał dwa inne pisma z Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu 23 maja 2018 r. upłynął termin odbioru dwukrotnie awizowanej przesyłki i na podstawie art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego) postanowienie zostało uznane za skutecznie doręczone w dniu 23 maja 2018 r. W dniu 26 kwietnia 2018 r. organ skierował do skarżącego informację o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji dotyczącej wygaśnięcia pomocy socjalnej oraz opieki medycznej, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, którą skarżący odebrał w dniu 18 maja 2018 r. W dniu 22 maja 2018 r. A. M. złożył skargę, w której zarzucił, iż termin ten został wyznaczony przedwcześnie, ponieważ w jego sprawie wciąż nie zakończyło się jeszcze postępowanie z wniosku o zawieszenie postępowania złożonego w dniu 22 marca 2018 r. Podkreślił, iż przysługuje mu zażalenie na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, a więc dopóki nie zostanie ono rozpatrzone zapoznawanie się z aktami postępowania należy uznać za przedwczesne, bowiem nie będą one zawierać całokształtu materiału zebranego w sprawie. Pismem z dnia 18 czerwca 2018 r., wysłanym w dniu 20 czerwca 2018 r., skarga została uznana za bezzasadną. W związku z nieodebraniem dwukrotnie awizowanej przesyłki pismo zostało uznane za doręczone w dniu 14 lipca 2018 r. W dniu 25 maja 2018 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem o odmowie zawieszenia postępowania, po czym w dniu 28 maja 2018 r. wycofał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W tym samym dniu, tj. 28 maja 2018 r. skarżący złożył po raz trzeci wniosek o zawieszenie postępowania, powołując się na nowe nieprzywoływane dotąd w sprawie okoliczności, tj. fakt, iż w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którym w jego ocenie jest "wynik postępowania w sprawie wydania mi Tymczasowego Zaświadczenia Tożsamości Cudzoziemca z wniosku z dnia [...] października 2017 r. na podstawie, którego będzie mógł odbierać pisma w niniejszej sprawie, a także wynik jego ponaglenia w sprawie niezakończenia postępowania przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w przedmiocie wydania TZTC, złożonego w dniu dzisiejszym." Strona z faktu nieposiadania aktualnego Tymczasowego Zaświadczenia Tożsamości Cudzoziemca wywodziła szereg ograniczeń jej praw w postępowaniu administracyjnym dot. wygaszenia świadczeń tj. brak możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu ze względu na brak możliwości doręczania pism w sposób prawidłowy i zgodny z prawem, a także brak możliwości przeglądania akt na podstawie art. 10 k.p.a. ze względu na brak możliwości wylegitymowania W dniu [...] maja 2018 r. organ wydał informację o odmowie wyznaczenia nowego terminu do przeglądania akt, w dniu [...] czerwca 2018 r. postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, będące odpowiedzią na wniosek z dnia [...] maja 2018 r., zaś w dniu [...] czerwca 2018r. została wydana decyzją w sprawie o wygaśnięcie pomocy socjalnej i opieki medycznej, w której Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców stwierdził wygaśnięcie z dniem 14 czerwca 2018 r. decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Decyzji z dnia [...] czerwca 2018r., został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z tym, iż od dnia 28 maja 2018 r. organ posiadał od skarżącego informację, że nie legitymuje się ważnym dokumentem tożsamości, co uniemożliwia odbiór pism na poczcie, organ wybrał inny, przewidywany przez kodeks postępowania administracyjnego na podstawie art. 39, sposób doręczenia pism. W dniu 5 czerwca 2018 r. pracownik Urzędu do Spraw Cudzoziemców podjął próbę doręczenia skarżącemu zarówno informacji o odmowie wyznaczenia nowego terminu do przeglądania akt, jak i postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania oraz decyzji kończącej postepowanie w sprawie wygaszenia pomocy socjalnej i opieki medycznej przyznanej w związku z toczącym się postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy r. Skarżący odmówił odbioru ww pism i w związku z powyższym, na podstawie art. 47 kodeks postępowania administracyjnego organ uznał ww. pisma za skutecznie doręczone w dniu 5 czerwca 2018 r. Po złożeniu przez skarżącego w dniu 6 czerwca 2018 r. skargi na, w której zarzucił zaniedbanie i nienależyte wykonywanie obowiązków przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. skarga została uznana za bezzasadną. W związku z nieodebraniem dwukrotnie awizowanej przesyłki pismo zostało uznane za doręczone w dniu 24 lipca 2018r. W dniu 20 czerwca 2018 r. skarżący złożył ponaglenie w związku z niezakończeniem postępowania wszczętego z urzędu przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawie o wygaszenie pomocy socjalnej. W dniu 13 września organ zakończył postępowanie rozpoczęte ponagleniem z dnia 20 czerwca 2018 r., kierując w dniu 13 września 2018 r. do skarżącego informację w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tj.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Definicja przewlekłości postępowania, zawarta w art. 37 § 1 pkt 2, jest bardzo ogólna. Należy przyjąć, że pojęcie przewlekłości postępowania w rozumieniu Kodeksu powinno być rozumiane w sposób przyjęty w orzecznictwie Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w odniesieniu do pojęcia "w rozsądnym terminie", użytym w art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ocena długotrwałości postępowania zależy zatem od okoliczności sprawy i powinna być dokonywana w oparciu o kryteria określone w orzecznictwie Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, w szczególności dotyczące złożoności sprawy, sposobu zachowania strony i organu prowadzącego postępowanie oraz innych organów publicznych, jak również wagi rozstrzygnięcia sprawy dla sytuacji skarżącego (zob. np. wyrok z 23 marca 1994 r. w sprawie Silva Pontes v. Portugalia, Series A no. 286-A, s. 15, § 39; zob. także D. Sześciło, Komentarz. Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 1 lutego 2005 r. w sprawie Beller przeciwko Polsce, skarga nr 51837/99, Sam. Teryt. 2008, nr 11). Przewlekłość postępowania odnosi się do sposobu prowadzenia postępowania. Postępowaniem prowadzonym przewlekle jest postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 8 maja 2013 r., II OSK 2873/12, LEX nr 1343899). Przesłanką wniesienia ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania jest subiektywne przekonanie strony, że doszło do naruszenia przez organ prowadzący postępowanie dyrektywy załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, ponieważ postępowanie jest prowadzone w sposób nieefektywny Oceniając zasadność zarzutu przewlekłości postępowania, należy rozważyć, czy obiektywnie rzecz biorąc, jest możliwe szybsze prowadzenie postępowania w danej sprawie. Organ w sprawie dot. A. M. o wygaszenie pomocy socjalnej i opieki medycznej przyznanej w związku z toczącym się postępowaniem o nadanie statusu uchodźcy działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa - zarówno ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP jak i kodeksu postępowania administracyjnego. Każde kolejne wydłużenie terminu zakończenia sprawy wynikało z konieczności rozpatrzenia, w sposób zgodny z zasadami kodeksu postępowania administracyjnego, kolejnego wniosku skarżącego. W toku postępowania administracyjnego Skarżący złożył następujące wnioski: 1. wniosek o zawieszenie postępowania z dnia [...] października 2017 r. 2. wniosek o sprostowanie oczywistej pomyłki pisarskiej z dnia [...] grudnia 2017 r. 3. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. zawieszenia postępowania z dnia [...] stycznia 2018 r. 4. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. odmowy sprostowania oczywistej pomyłki pisarskiej z dnia [...] lutego 2018 r. 5. oświadczenie o wycofaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. zawieszenia postępowania i złożeniu nowego wniosku o zawieszenie postępowania z dnia [...] marca 2018 r. 6. wniosek o zawieszenie postępowania z dnia [...] marca 2018 r. 7. wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z dnia [...] kwietnia 2018 r. 8. wniosek o wyznaczenie nowego terminu do przeglądania akt z dnia [...] maja 2018 r. 9. skargę z dnia [...] maja 2018 r. 10. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. zawieszenia postępowania z dnia [...] maja 2018 r. 11. oświadczenie o wycofaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. zawieszenia postępowania i złożeniu nowego wniosku o zawieszenie postępowania z dnia [...] maja 2018 r. 12. wniosek o zawieszenie postępowania z dnia [...] maja 2018 r. W związku z aktywnością strony w postępowaniu administracyjnym organ zobowiązany był do rozpatrywania tych wniosków i wydawania rozstrzygnięć wpadkowych zgodnie z zasadami proceduralnymi (wynikającymi np. z art. 10 k.p.a.), co w sposób oczywisty powodowało przedłużenie trwania postępowania w sprawie. Nieuzasadniony jest w związku z tym zarzut skargi, iż organ bezpodstawnie przedłużał postępowanie, które prowadzone było w sposób przewlekły, a przewlekłość miała dodatkowo charakter rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu niezasadny jest też zarzut, iż nie zostały skarżącemu doręczone wskazane przez niego pisma. Jak wynika z akt sprawy wszystkie zostały albo odebrane przez niego osobiście albo uznane za skutecznie doręczone w związku z niepodjęciem awizowanych przesyłek, albo w związku z faktem, iż Skarżący odmówił ich odebrania: a) postanowienie w sprawie wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej zostało wydane w dniu [...] kwietnia 2018 r. - po raz pierwszy awizowane było w dniu 8 maja 2018r., po raz drugi w dniu 16 maja 2018 r., a w związku z nieodebraniem listu przez stronę, w trybie art. 44 k.p.a., zostało uznane za doręczone w dniu 23 maja 2018 r. b) odpowiedź na skargę z dnia [...] maja 2018 r. - wysłana w dniu 20 czerwca 2018 r. i w związku z nieodebraniem awizowanej przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. uznano ją za doręczoną w dniu 14 lipca 2018 r. c) odpowiedź na skargę z dnia [...] czerwca 2018 r. - wysłana w dniu 28 czerwca 2018 r. i w związku z nieodebraniem awizowanej przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. uznano ją za doręczoną w dniu 24 lipca 2018 r. d) postanowienie w sprawie wniosku z dnia [...] maja 2018 r. o zawieszenie postępowania w sprawie o wygaszenie pomocy socjalnej z dnia 1 czerwca 2018 r. oraz decyzja z dnia [...] czerwca 2018 r. orzekająca w sprawie wygaszenia pomocy socjalnej i opieki medycznej została uznana za doręczoną w dniu 5 czerwca 2018 r. na podstawie art. 47 kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie należało uznać za bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sposobu doręczenia decyzji kończącej postępowanie w sprawie, należało mieć na uwadze treść art. 42 § 2 k.p.a., zgodnie z którym pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W analizowanej sprawie nie ma przepisu, który wyłączałby taką możliwość. Żądanie doręczenia pisma za pośrednictwem operatora pocztowego, zgłoszone w dniu 5 czerwca 2018 r. przez stronę deklarującą jednocześnie, iż nie posiada dokumentu uprawniającego do odbioru pisma na poczcie, organ – w ocenie Sądu - słusznie uznał za próbę przedłużenia postępowania. Zgodnie z art. 47 kpa, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu w przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 stycznia 2009 r. o sygn. II FSK 1905/08, iż odmowa przyjęcia przez adresata pisma doręczonego mu przez pracownika organu podatkowego w siedzibie tego organu wywołuje skutek w postaci uznania pisma za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia. W ocenie Sądu możliwe jest zastosowanie art. 47 k.p.a. czyli domniemania doręczenia, w przypadku odmowy przyjęcia decyzji podczas wizyty strony w siedzibie urzędu. Mając na uwadze powyższe zarówno postanowienie w sprawie z wniosku z dnia [...] maja 2018 r. o zawieszenie postępowania w sprawie o wygaszenia pomocy socjalnej, jak i decyzja wygaszająca skarżącemu pomoc socjalną została uznana za doręczoną w dniu 5 czerwca 2018 r. Mając na uwadze powyżej przedstawione okoliczności za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 6,7,8 i 9 kodeksu postępowania administracyjnego. Za nietrafny należy uznać także zarzut naruszenia art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego. Prowadzone postępowanie administracyjne zostało zakończone decyzją, którą organ próbował doręczyć stronie w sposób przewidziany przez kodeks postępowania administracyjnego (art. 39), a także uwzględniający interes społeczny oraz słuszny interes strony i wzbudzający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej- posiadając wiedzę na temat braku możliwości odbioru korespondencji na poczcie, organ podjął próbę doręczenia stronie pism wydanych w toku postępowania przez swojego pracownika. Dążył tym samym do, nieobciążonego zarzutem przewlekłości, zakończenia postępowania w pierwszej instancji i doręczenia decyzji w sposób skuteczny, co daje stronie realną możliwość skorzystania z prawa do zaskarżenia decyzji. Fakt, iż strona odmówiła odebrania skierowanej do niej korespondencji, a tym samym sama pozbawiła się możliwości poznania treści pism i skorzystania z prawa do odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) i analizy sprawy w dwóch instancjach administracyjnych nie może obciążać organu, który działał na podstawie obowiązujących przepisów. Organ dołożył wszelkiej staranności, zarówno prowadząc postępowanie administracyjne, jak i wybierając sposób doręczenia decyzji dopasowany do faktycznej sytuacji Strony, tak aby strona mogła odebrać decyzję, zapoznać się z jej treścią oraz skorzystać z przysługującego Jej na podstawie art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego prawa do dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Nie stało się tak jedynie w wyniku działania strony, a nie organu. W ocenie Sądu, w związku z faktem, że w dniu 5 czerwca 2018 r. uznano za skutecznie doręczoną decyzje w sprawie o wygaszenie pomocy socjalnej i opieki medycznej, postępowanie administracyjne, wniosek skarżącego o zobowiązanie organu do doręczenia wskazanych w skardze pism jest bezprzedmiotowy. Mając na uwadze powyższe za niezasadny należy także uznać wniosek skarżącego o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim tj. sumy pieniężnej w wysokości 21 357,55 zł, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, wymierzenie organowi grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim tj. kwoty w wysokości 42 715,10 zł. Oceniając całokształt działań organu Sąd doszedł do przekonania, że nie nosiły one znamion celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano wyżej, niezałatwienie sprawy w terminie spowodowane było przyczynami leżącymi po stronie skarżącego, a zatem niezależnymi od organu. Dlatego Sąd uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy wymierzenie środka o charakterze dyscyplinująco-represyjnym nie może mieć miejsca. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.