IV SAB/Wa 495/18

Dnia 22 stycznia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 22 stycznia 2019 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. na przewlekłe prowadzenie przez Zarząd [...] postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy I. zobowiązuje Zarząd [...] do rozpoznania wniosku M. S. w sprawie o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Zarząd [...] dopuścił się przewlekłości w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w pkt 1; III. stwierdza, że przewlekłość o której mowa powyżej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. w pozostałym zakresie skargę oddala; V. zasądza od Zarządu [...] na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Zarząd Dzielnicy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu 4 czerwca 2018 r. M. S. na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") wniósł do Zarządu Dzielnicy [...] o przeniesienie decyzji nr [...] Prezydenta [...] z [...] grudnia 2003 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego i szamba szczelnego na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w [...]. Do wniosku dołączono zgodę strony, na rzecz której decyzja została wydana, a także kopię przedmiotowej decyzji. W dniu 16 lipca 2018 r. Wnioskodawca w trybie art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej. k.p.a.) złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie, który zdaniem Wnioskodawcy upłynął 4 lipca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak [...], uznało, że organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności bez rażącego naruszenia prawa oraz wyznaczyło termin do załatwienia sprawy do dnia [...] października 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] w dniu [...] października 2018 r. powiadomił strony postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy o wszczęciu postępowania w tejże sprawie, a następnie pismem z tego samego dnia wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] grudnia 2018 r. Wnioskodawca w dniu 10 października 2018 r. złożył ponowne zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zaś 16 października 2018r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie przewlekłości w prowadzeniu przedmiotowej sprawy przez Burmistrza Dzielnicy [...], opisując dotychczasowy przebieg postępowania oraz zarzucając naruszenie: • art. 8, art. 12, art.35 § 1, §2, §3 i art. 36 § 1, § 2 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego, • postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2018 r, sygn. [...] przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i nie wykonanie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie Burmistrza Dzielnicy [...] do bezzwłocznego wydania odpowiedniego aktu administracyjnego zgodnie ze złożonym przez niego wnioskiem; 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; 3) zobowiązanie Burmistrza Dzielnicy [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; 4) orzeczenie w oparciu o art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011r., Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 5) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a; 6) zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Burmistrz Dzielnicy [...] nadal nie wydał stosownego aktu administracyjnego, co oznacza, że od dnia złożenia podania wniosek nie został rozpatrzony. Tym samym organ naruszył art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. Jak zauważył Burmistrz nie tylko nie załatwił sprawy w przewidzianym przez przepisy terminie, ale także całkowicie zlekceważył i kompletnie zignorował orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] przez: niezałatwienie sprawy w dodatkowym terminie wyznaczonym przez Kolegium, niewyjaśnienie przyczyn bezczynności i ustalenie osób winnych, nieprzekazanie informacji i wyjaśnień Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu oraz osobie bezpośrednio zainteresowanej w wyznaczonym przez organ terminie. Tym samym w ocenie skarżącego Burmistrz Dzielnicy [...] rażąco naruszył również zasadę zaufania do organów administracji zawartą w art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Zarząd Dzielnicy [...] wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o oddalenie w całości jako bezzasadnej. W uzasadnieniu stwierdzono, że Zarząd Dzielnicy [...] nie pozostaje ani w bezczynności, ani nie prowadzi sprawy w sposób przewlekły. Wniosek o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy został złożony [...] czerwca 2018 r. i w ocenie organu administracji publicznej termin ustawowy na załatwienie sprawy wynosił 2 miesiące, tj. do [...] sierpnia 2018 r., który to termin został przedłużony do dnia [...] października 2018 r., a następnie do [...] grudnia 2018 r. W takich okolicznościach podkreślono, że Zarząd Dzielnicy [...] w żadnym okresie czasu nie dopuścił się przekroczenia dwumiesięcznego terminu załatwienia sprawy bez podjęcia stosownych czynności lub poinformowania Wnioskodawcy o niezałatwieniu sprawy w terminie wraz z wyznaczeniem nowego terminu jej załatwienia. Jednocześnie wskazano, że Zarząd Dzielnicy [...] podjął (sprawa o osobnym znaku) czynności niezbędne do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia wątpliwości w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy. 27 sierpnia 2018 r. skierowano stosowne pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]; 14 września 2018 r. zostały sporządzone niezbędne notatki służbowe; [...] września 2018 r. zweryfikowano strony postępowania administracyjnego oraz wydano postanowienie w sprawie podjęcia czynności odtworzenia akt sprawy administracyjnej, a także skierowano pisma dotyczące przekazania dokumentów i informacji do szeregu organów biorących udział w wydaniu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy; [...] października 2018 r. wezwano wnioskodawcę wydania decyzji o warunkach zabudowy do złożenia zeznań mających znaczenie w sprawie odtworzenia akt. Te czynności jak wyjaśniono, Zarząd Dzielnicy [...] podejmował możliwie szybko, w racjonalnych terminach i mając na względzie realia proceduralne. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na fakt, że odnalezienie akt sprawy w archiwach może być uciążliwe i czasochłonne ze względu na duży odstęp czasu od przeprowadzonych czynności, co znalazło wyraz w terminie załatwienia sprawy wyznaczonym przez Zarząd Dzielnicy [...] - do dnia dzisiejszego nie wpłynęły odpowiedzi od wszystkich organów. Wobec powyższego stwierdzono, że Zarząd Dzielnicy [...] nie pozostaje w bezczynności, bowiem termin załatwienia sprawy wyznaczony zgodnie z k.p.a. nie został przekroczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2018 r., poz. 1302 ze zm.- zwanej dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania w przypadkach, w których należy wydać decyzję, na którą w zależności od tego jaki organ ją wydał - służy odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Na wstępie rozważań w przedmiocie zarzuconej przewlekłości organu administracji publicznej podkreślić trzeba, że jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 k.p.a. Prawo do rozpoznania sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie, jako element prawa do dobrej administracji, jest również jednym z praw podstawowych w porządku prawnym Unii Europejskiej, wyrażonym w art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m. in. określenie terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. I tak terminy te określone zostały w art. 35 k.p.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. W myśl art. 35 § 2 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Z kolei w art. 35 § 3 k.p.a przewidziano, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego, powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie zaś z art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Uchybienie przez organ ww. przepisom co do zasady pozwala na ocenę, że organ bądź pozostaje w sprawie bezczynny, bądź dopuścił się przewlekłości. Przy tym jednak, Sąd podziela pogląd przyjęty w utrwalonym już orzecznictwie, że nie każde przekroczenie przez organ wskazanych uprzednio terminów załatwiania spraw oznacza, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne staje się poddanie ocenie okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), a także postawy stron (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 700/15 - dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na przewlekłe działanie organu. Wyjaśnić zatem należy, że pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania", należy rozumieć prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez podejmowanie czynności w sprawie w dużych odstępach czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, mających sprawić wrażenie, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3097/12, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2015, s. 77). Pojęcie "przewlekłości postępowania" obejmować będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2341/15, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przewlekłość w prowadzeniu postępowania administracyjnego występuje bowiem wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się niezbędną koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych do merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego zaistnieje wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by skończyło się ono w rozsądnym terminie. Innymi słowy, z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie to trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne do rozstrzygnięcia sprawy (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt. I FSK 946/17). Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że Zarząd Dzielnicy [...] na dzień wniesienia skargi, jak i rozpoznawania jej przez Sąd – pozostawał w stanie przewlekłości. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. Zarząd Dzielnicy [...] odnosząc się do zarzutu przewlekłości podniósł, że nie jest możliwe rozpoznanie sprawy bez akt sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. o warunkach zabudowy, a które to zaginęły, co w konsekwencji powoduje konieczność odtworzenia akt sprawy. Ponadto organ uzasadniał także, iż przedmiotowa sprawa jest szczególnie skomplikowana i trudna. Z argumentacją taką nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim bowiem, zaznaczenia wymaga, że przedmiotem postępowania, jakie stało się podstawą skargi na przewlekłość organu, jest przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. Charakter tego postępowania nie jest szczególnie skomplikowany, bowiem stosownie do art. 63 ust. 5 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Z powyższego przepisu wynika zatem wszystko co ustalić winien organ, do którego zwrócono się z wnioskiem o przeniesienie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ ustalić powinien czy podmiot, na rzecz którego wydano decyzję o warunkach zabudowy wyraził zgodę na przeniesienie tej decyzji na rzecz innej osoby oraz czy ta osoba przyjmuje wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Nie są to w ocenie Sądu okoliczności, których ustalenie stanowi o skomplikowanym charakterze sprawy, nawet w sytuacji, gdy akta sprawy zakończonej decyzją o warunkach zabudowy zaginęły. Jeżeli bowiem z decyzji wynikają warunki nałożone na inwestora, a z natury rzeczy decyzja wz warunki takie zawiera, znany jest podmiot na którego rzecz ta decyzja została wydana i wyraził on zgodę na przeniesienie tej decyzji, a jednocześnie podmiot wnioskujący o przeniesienie decyzji wz zgadza się na przyjęcie warunków z niej wynikających, to w tym kontekście, w ogóle nie jest oczywiste że wymagane jest odtworzenie akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji wz. Odtworzenie tych akt, może być organowi potrzebne – tego Sąd nie kwestionuje, jednak w niniejszej sprawie, tj. na potrzeby ustalenia czy możliwe jest wydanie decyzji o przeniesieniu decyzji ustalającej warunki zabudowy, organ tej potrzeby nie wykazał. Stąd czynności podjęte celem odtworzenia akt sprawy są w ocenie Sądu czynnościami pozornymi i nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla przekroczenia ustawowo określonych terminów dla rozpatrzenia wniosku pana M. S. Z tych też powodów Sąd uznał, że organ rozpatrując wniosek o przeniesienie decyzji wz dopuścił się przewlekłości. Analiza bowiem akt sprawy wskazuje, że po złożeniu wniosku przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2018 r. organ do czasu złożenia przez ww. ponaglenia z dnia 30 lipca 2019 r., nie podejmował żadnych czynności, na co wskazuje także SKO w [...] w postanowieniu z [...] sierpnia 2018 r. (sygn. akt [...]). Pierwszym zaś pismem kierowanym do wnioskodawcy było zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] października 2018 r. Co prawda Zarząd Dzielnicy [...] podejmował czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego i wyjaśnienia wątpliwości w sprawie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy, jednakże dopiero 27 sierpnia 2018 r. skierowano stosowne pismo do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. 14 września 2018 r. zostały sporządzone niezbędne notatki służbowe. Zaś [...] września 2018 r. zweryfikowano strony postępowania administracyjnego oraz wydano postanowienie w sprawie podjęcia czynności odtworzenia akt sprawy administracyjnej, a także skierowano pisma dotyczące przekazania dokumentów i informacji do szeregu organów biorących udział w wydaniu przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy, a 8 października 2018 r. wezwano Wnioskodawcę wydania decyzji o warunkach zabudowy do złożenia zeznań mających znaczenie w sprawie odtworzenia akt. Zauważyć jednak należy, że nie były to czynności stricte procesowe, tylko związane z pozyskaniem akt administracyjnych sprawy. Przy tym, jak Sąd wskazał, organ w niniejszej sprawie mylnie uznał, że akta te były niezbędne do rozpatrzenia wniosku o przeniesienie decyzji wz. Oznacza to, że jedynym powodem nierozpatrzenia sprawy w terminie było niedysponowanie przez organ aktami administracyjnymi. Niemniej nie może to w warunkach niniejszej sprawy stanowić okoliczności usprawiedliwiającej przewlekłość organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Z ustaleń poczynionych przez Sąd w dniu wyrokowania wynika, że do chwili obecnej decyzja w tej sprawie nie została wydana. Zachodziły zatem podstawy do zobowiązania Zarządu Dzielnicy [...] do rozpoznania wniosku M. S. w sprawie o przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Z tych przyczyn Sąd orzekł, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, jednakże przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić natomiast należy, że dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające stwierdzenie istnienia przewlekłości, ale jest konieczne aby można jej było przypisać cechę kwalifikowanej. Zatem stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenie prawa, na skutek przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, uzasadnione jest gdy wystąpią szczególne okoliczności dla przyjęcia takiego stanowiska. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego sformułowania za działanie "rażące" należałoby uznać działanie bezspornie ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Nie każde więc naruszenie prawa wskutek pozostawania organu w bezczynności będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy mamy do czynienia z naruszeniem rażącym, powinna być przy tym dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. W niniejszej sprawie Sąd oceniając przewlekłość, której dopuścił się organ, uwzględnił przede wszystkim długość przekroczenia terminów kodeksowych (od dnia złożenie wniosku do dnia wniesienia skargi upłynęło bowiem 4 miesiącye.Sąd miał również na uwadze i to, że fakt nie wydania oczekiwanej przez wnioskodawcę decyzji, wynikał z mylnego przekonania organu że konieczne jest odtworzenie akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji wz. Uwzględniając przedstawioną w niniejszym wyroku ocenę, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało charakteru rażącego, Sąd nie uwzględnił wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sąd miał również na uwadze i tę okoliczność, że wymierzona grzywna winna mieć charakter dyscyplinujący organ do wydania oczekiwanej decyzji. W niniejszej sprawie jakkolwiek bezspornie termin załatwienia sprawy nie został dochowany, to jednak naruszenie prawa nie było nadmierne. Sąd również wyjaśnia, że brak jest podstaw do orzeczenia w przedmiocie zobowiązania Burmistrza do ukarania pracowników winnych przewlekłości. Przepis art. 149 p.p.s.a. bowiem nie upoważnia Sądu do wypowiadania się w ww. materii. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3 i § 1a w związku z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punktach 1-3 sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. w części, w jakiej nie została ona uwzględniona. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 1