IV SAB/Wa 61/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2011r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku, Nr [...] Prezydent Miasta W. odmówił J. P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego i szamba szczelnego, na terenie działki o nr ew. [...] i [...] położonej przy ul. [...] róg [...] w W. Od powyższej decyzji odwołanie do Prezydenta Miasta W. wniósł J. P. Pismem z dnia 8 marca 2011 roku J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działki położonej przy ul. [...] w W. W skardze opisany został przebieg czynności podjętych w toku postępowania. Nadto skarżący stwierdził, że pomimo upływu terminu do wydania decyzji wskazanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja ta nie została wydana. W skardze skarżący przytoczył również brzmienie przepisów regulujących zasady wydawania decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2011 roku. Prezydent wskazał, iż decyzję wydano w terminie wskazanym, przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., które rozpatrując zażalenie na bezczynność wskazało, iż sprawa powinna być rozstrzygnięta do dnia [...] lutego 2011 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą skargi na bezczynność jest skierowanie przez stronę postępowania żądania do sądu, by ten zobowiązał organ administracji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej, która dotyczy strony. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ administracji do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z treścią art 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy (art. 35 § 3 k.p.a.). Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione m.in. wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy. Niezałatwienie sprawy w terminie, to także niezałatwienie jej w terminie wyznaczonym przez organ wyższego stopnia w wyniku uwzględnienia zażalenia na bezczynność W przedmiotowej sprawie organ wyższego stopnia uwzględnił zażalenie skarżącego na bezczynność organu I instancji i wyznaczył Prezydentowi Miasta W. termin do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy do dnia [...] lutego 2011 roku. W dniu [...] lutego 2011 roku Prezydent Miasta W. wydał decyzję Nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej przez skarżącego inwestycji. Decyzja wydana została więc w terminie ustalonym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Skarga na bezczynność Prezydenta Miasta W. wniesiona została do Sądu za pośrednictwem organu administracji w dniu 8 marca 2011 roku. Oznacza to, że organ administracji w dacie wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności. Nadto stwierdzić należy, że wobec wydania decyzji Sąd nie może zobowiązać Prezydenta Miasta W. do jej wydania. Organ administracji może być zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia, którego jeszcze nie ma, a nie do rozstrzygnięcia, które już jest. Sąd nie umorzył jednak postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Umorzenie postępowania byłoby uzasadnione wówczas, gdyby decyzja wydana została po wniesieniu skargi do Sądu. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Decyzja wydana została przed wniesieniem skargi. Umorzenie postępowania sądowego byłoby również uzasadnione gdyby organ administracji wydał decyzję po terminie ustalonym w trybie art. 37 § 1 k.p.a. i przed wniesieniem skargi. Organ administracji byłby wówczas w bezczynności tyle tylko, że zobowiązanie przez Sąd organu do wydania decyzji stałoby się bezprzedmiotowe, w niniejszej sprawie tak sytuacja również nie występuje. Nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu administracji okoliczność, że skarżący dowiedział się o wydaniu decyzji już po wniesieniu skargi. Ocena, czy organ administracji znajduje się w bezczynności nie zależy bowiem od stanu świadomości strony postępowania. Dla dokonania oceny, czy organ administracji pozostaje w bezczynności istotny jest obiektywnie ustalony stano faktyczny wskazujący na to, kiedy wydana została decyzja administracyjna. Nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu administracji w niniejszej sprawie okoliczność, że decyzja wydana w dniu [...] lutego 2011 roku została wysłana do skarżącego w dniu 3 marca 2011 roku, a doręczona w dniu 8 marca 2011 roku. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2006 roku, sygn. akt II OSK 714/05 (ONSAiWSA 2006/5/132) "Obowiązujące przepisy k.p.a. nie dają podstaw do utożsamiania wydania decyzji z jej doręczeniem. Wydanie (sporządzenie) decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą oznaczone skutki prawne." Pogląd ten, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Nie ma również, zdaniem Sądu, podstaw do formułowania poglądu, że decyzja została antydatowana i wydana w terminie późniejszym. Z całą pewnością twierdzenia takiego nie da się logicznie wyprowadzić z faktu, że decyzja nosząca datę "[...] luty 2011 roku" wysłana została w dniu 2 marca 2011 roku. Twierdzenie takie byłoby uzasadnione, gdyby była to jedyna możliwość wytłumaczenia tego faktu. Tymczasem tak nie jest. Organ administracji nie ma obowiązku wysyłania stronie decyzji administracyjnej w dniu wydania. Może to zrobić, ale nie musi. Wytłumaczeniem wysłania decyzji wydanej w dniu [...] lutego 2011 roku dopiero w dniu 2 marca 2011 roku może być po prostu niedopatrzenie pracownika organu administracji zajmującego się wysyłka dokumentów do stron postępowania. Odnosząc się do wniosków skarżącego zawartych w piśmie z dnia 12 lipca 2001 roku (k - 20 akt sądowych) stwierdzić należy, iż nie mogły one zostać uwzględnione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Wniosek o "uznanie skargi w całości", który zdaniem Sądu rozumieć należy, jako wniosek o uwzględnienie skargi nie mógł być przez Sąd uwzględniony, gdyż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie z powyżej wskazanych przyczyn. Nie było możliwe uwzględnienie przez Sąd wniosku o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2011 roku, Nr [...]. Jak to bowiem zostało na wstępie rozważań Sądu wskazane, rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd nie bada merytorycznie decyzji, która została wydana przez organa administracji. Od decyzji tej przysługuje stronom odwołanie do organu wyższej instancji i jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący takie odwołanie złożył. Po jego rozpatrzeniu, jeśli oczywiście spełnione zostaną przesłanki do merytorycznego rozpoznania tego odwołania, organ odwoławczy wyda decyzję, w której ustosunkuje się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Jeśli decyzja ta nie będzie satysfakcjonować skarżącego, wówczas będzie mógł wnieść na tę decyzję skargę do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast możliwe badanie zgodności z prawem tej decyzji "przy okazji" rozpoznawania skargi na bezczynność organu administracji. Nie było możliwe uwzględnienie przez Sąd wniosku o zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez skarżącego inwestycji. Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji sąd administracyjny, jeśli stwierdzi istnienie bezczynności, może zobowiązać organ administracji do wydania rozstrzygnięcia. Sąd nie może jednak zobowiązać organu administracji do wydania rozstrzygnięcia o określonej treści. Przepisy p.p.s.a regulujące kwestię orzekania przez sąd administracyjny w sprawach dotyczących bezczynności organu administracji nie dają sądowi administracyjnemu tego rodzaju uprawnień. Nie było możliwe uwzględnienie przez Sąd wniosku o zobowiązanie organu administracji do wypełnienia wskazań zawartych w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2011 roku, sygn. akt [...]. Nie jest możliwe zobowiązanie przez Sąd organu administracji do wydania rozstrzygnięcia w sprawie warunków zabudowy do dnia [...] lutego 2011 roku, gdyż rozstrzygnięcie takie zostało już wydane. Nie jest także możliwe zobowiązanie przez Sąd organu administracji do wyjaśnienia przyczyn i osób winnych niewydawania decyzji do chwili wniesienia zażalenia na bezczynność. Przepisy p.p.s.a regulujące kwestię orzekania przez sąd administracyjny w sprawach dotyczących bezczynności organu administracji nie dają sądowi administracyjnemu tego rodzaju uprawnień. Nie było możliwe uwzględnienie przez Sąd wniosku o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, gdyż zgodnie z art. 200 p.p.s.a skarżącemu przysługuje od organu, który dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw tylko wówczas, gdy skarga została uwzględniona. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca. Nie było możliwe uwzględnienie przez Sąd wniosku o wymierzenie organowi administracji grzywny na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. Przepis ten powiązany jest z art. 156 § 1 p.p.s.a. i dotyczy wymierzenia organowi administracji grzywny za niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność. W przedmiotowej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność organu administracji, a nie skargę na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność organu administracji. Nie zaistniały więc przesłanki do wymierzenia Prezydentowi Miasta W., grzywny o której mowa w art. 156 § 6 p.p.s.a. Nie było możliwe uwzględnienie przez Sąd wniosku o wymierzenie organowi administracji grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Przepis ten powiązany jest z art. 149 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że Sąd może wymierzyć organowi administracji grzywnę, jeśli uwzględnia skargę na bezczynność. W niniejszej sprawie zaś skarga na bezczynność nie została uwzględniona. Nie było możliwe uwzględnienie przez Sąd wniosku o wyłączenie od rozpoznawania sprawy skarżącego pracownika organu administracji K. T. Ani przepisy k.p.a., ani też przepisy p.p.s.a. nie dają sądowi administracyjnemu uprawnień do wydawania rozstrzygnięć w przedmiocie wyłączenia pracownika organu administracji od udziału w postępowaniu. Pracownik organu administracji może być wyłączony od udziału w postępowaniu z mocy prawa, jeśli zaistnieją okoliczności wskazane w art. 24 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Pracownik organu administracji może też zostać wyłączony od udziału w sprawie przez bezpośredniego przełożonego na żądanie tego pracownika, lub na żądanie strony albo z urzędu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności innych niż wymienione w art. 24 § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika (art. 24 §3 k.p.a.). Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłyby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.