IV SAB/Wa 63/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. B., G. S., J. J., K. R., M. B. na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury i Budownictwa do rozpoznania wniosku J. B., G. S., J. J., K. R., M. B. z dnia 12 września 2013 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] lutego 1954 r., nr L.dz. [...] o wywłaszczeniu nieruchomości w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury i Budownictwa w zakresie rozpoznania wniosku wskazanego w pkt 1 sentencji wyroku dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. przyznaje od Ministra Infrastruktury i Budownictwa solidarnie na rzecz skarżących J. B., G. S., J. J., K. R., M. B. sumę pieniężną w wysokości 1000 (tysiąc) złotych, 5. zasądza od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz skarżących J. B., G. S., J. J., K. R., M. B. kwotę 408 (czterysta osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SAB/Wa 63/16 U Z A S A D N I E N I E W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze: J.B., G.S., J.J., K.R. i M.B., reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika – zarzucono: I. bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...].02.1954 r. L.dz. [...] w części dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa - [...] w [...] nieruchomości położonych w [...] przy ul. [...], oznaczonych jako działka nr [...], o pow. 494 m² (pkt 2 orzeczenia) oraz przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 608 m² (pkt 14 orzeczenia), stanowiących własność B. i A.S.; II. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i 2 k.p.a. przez ich niezastosowanie i niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie oraz niewyznaczenie dodatkowego terminu do jej załatwienia. W konsekwencji pełnomocnik Skarżących wniósł o: 1. zobowiązanie Ministra do wydania decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku Skarżących w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdzenie przez Sąd, że Minister dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) od Ministra solidarnie na rzecz Skarżących sumy pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł; 4. zasądzenie solidarnie na rzecz Skarżących kosztów postępowania podług norm przepisanych; 5. wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik zaznaczył, że organ wyjątkowo może wydać decyzję po upływie dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, regułą jest jeden miesiąc. W razie niedotrzymania ustawowych terminów organ musi powiadomić strony o przyczynie takiego stanu, wskazując jednocześnie nowy termin załatwienia sprawy. Skarżący zawnioskowali do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] lutego 1954 r. w dniu 1 października 2013 r. Choć zmianie ulegała nazwa Ministra właściwego w sprawie, ani Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, ani Minister Infrastruktury i Rozwoju, ani też Minister Infrastruktury i Budownictwa nie podjęli się do dnia wniesienia niniejszej skargi przeprowadzenia postępowania administracyjnego w tej sprawie, które zakończyłoby się wydaniem ostatecznej decyzji administracyjnej rozstrzygającej o wniosku Skarżących. We wskazanym okresie Skarżący nie otrzymali de facto od Ministra prowadzącego postępowanie w tej sprawie, żadnej informacji związanej z rozpoznaniem ich wniosku. Minister nie poinformował Skarżących o wszczęciu (bądź nie) postępowania w sprawie, nie wezwał ich do złożenia wyjaśnień, czy przedłożenia jakichkolwiek dokumentów, nie wyjaśnił przyczyn uchybienia terminom załatwienia sprawy, ani nie poinformował Skarżących o nowym terminie jej załatwienia. Fizycznie Skarżący nie otrzymali żadnego dokumentu, jaki wiązałby się ze sprawą. W efekcie, nieznany jest im nawet znak sprawy, pod jakim była (lub nie) ona prowadzona. Pełnomocnik poinformował, że przed Ministrem toczyło się, również z wniosku Skarżących, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 1967 r. znak: [...], które zostało zakończone ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] ([...]). Została ona następnie przez Skarżących zaskarżona do Sądu skargą z dnia 15 października 2015 r. Postępowanie w tej sprawie prowadzone jest przed WSA w Warszawie pod sygn. akt: IV SA/Wa 3262/15. Decyzja ta została wydana po przeprowadzeniu przez Ministra postępowania administracyjnego, w trakcie którego Skarżący byli zawiadomieni o jego wszczęciu i poinformowani o braku możliwości jego zakończenia w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a. (zawiadomieniem z dnia 24 lutego 2014r.). Zostali też zawiadomieni o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień i wniosków oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji administracyjnej. Jednak żadnej z tych czynności Minister nie wykonał w sprawie z wniosku Skarżących o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] lutego 1954 r. nr [...]. Pełnomocnik poinformował też, że toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1954 r . nr [...] o odszkodowaniu, która została wydana w następstwie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] lutego 1954 r. nr [...] o wywłaszczeniu, którego stwierdzenia nieważności Skarżący domagają się w niniejszej sprawie. Z niejasnych przyczyn – jak podniesiono w skardze - Minister nie orzekł o nieważności orzeczenia o wywłaszczeniu w sprawie z wniosku Skarżących, a orzekł o nieważności decyzji o odszkodowaniu. W skardze podano, że w dniu 13 listopada 2015r. Skarżący w trybie art. 37 k.p.a. wezwali Ministra do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne wydanie decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] lutego 1954r. nr [...]. Minister pozostawił jednak wezwanie Skarżących bez odpowiedzi. Na rażący charakter bezczynności Ministra, w ocenie Skarżących, wskazuje również fakt równoległego z postępowaniem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] lutego 1954 r. nr [...] o wywłaszczeniu prowadzenia przez Ministra spraw z udziałem Skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] - Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 1967 r. znak: [...] oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1954 r. nr [...] o odszkodowaniu. Sprawy te – jak podano w skardze - pozostają ze sobą w związku zarówno podmiotowym (strony postępowania) jak i przedmiotowym (stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowych i o odszkodowaniu). W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Minister wyjaśnił, że organ nie pozostaje już w bezczynności. Wynika to z faktu, że zawiadomieniem z dnia [...].02.2016 r. nr [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania nadzorczego, możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy. Pismem z dnia [...].02.2016 r. nr [...] organ wystąpił do Archiwum Akt Nowych o nadesłanie akt archiwalnych dotyczących zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na nabycie ww. nieruchomości. W dniu [...].02.2016 r. zlecono jednocześnie geodecie uprawnionemu sporządzenie opinii geodezyjnej w przedmiocie ustalenia, jakie działki ewidencyjne obecnie wchodzą w skład wywłaszczonej nieruchomości. Minister nadmienił, że czynności te były niezbędne dla wnikliwego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla wyniku sprawy (art. 7 k.p.a.), a także dla umożliwienia wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Pozyskanie akt archiwalnych jest bowiem konieczne do dokonania oceny legalności przedmiotowego orzeczenia z dnia [...].02.1954 r., zaś ustalenie aktualnego stanu prawnego wywłaszczonej nieruchomości jest niezbędne do ustalenia kręgu stron i do zapewnienia im czynnego udziału w postępowaniu. Minister wyjaśnił przy tym, że sprawy rewindykacyjne mają charakter długotrwały, co wiąże się z trudnościami w ustaleniu stanu faktycznego na dzień wydania orzeczenia oraz ze zgromadzeniem całości akt archiwalnych postępowania zakończonego orzeczeniem wywłaszczeniowym po kilkudziesięciu latach od jego zakończenia (tu po upływie ponad 60 lat). Charakteryzuje je wielowątkowość, na którą składa się konieczność zbadania legitymacji wnioskodawców (art. 28 k.p.a.) oraz pozyskania akt archiwalnych dotyczących kontrolowanego postępowania. Analiza archiwalnych akt wywłaszczeniowych wymaga obszernej znajomości przepisów prawa ówcześnie obowiązującego oraz wiedzy historycznej, a także umiejętności interpretacji języka ówcześnie stosowanego, który ulega ewolucji z biegiem czasu i po 60 latach znaczenie użytych pojęć nierzadko może budzić wątpliwości. Do wydania prawidłowej decyzji niezbędne jest także przeanalizowanie orzecznictwa sądów administracyjnych w analogicznych sprawach. Minister podkreślił, że nie każda podejmowana przez organ czynność jest widoczna dla stron postępowania. Takie czynności jak analiza akt sprawy, badanie treści ksiąg wieczystych, poszukiwania w aktach innych spraw w celu odnalezienia dokumentacji dotyczącej przedmiotowego wywłaszczenia, są czasochłonne i nie sposób je pomijać przy rozważaniu zasadności skargi na bezczynność. Na termin załatwiania sprawy miały także wpływ zmiany organizacyjne w urzędzie, tj. wydzielenie Ministerstwa Infrastruktury i Budownictwa ze struktury organizacyjnej Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju oraz Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji (m. in. konieczność wydania nowych upoważnień dla pracowników). Minister Infrastruktury i Budownictwa wyjaśnił, że obecnie sukcesywnie likwiduje powstałe zaległości, aczkolwiek ze względu na znaczną ilość spraw prowadzonych w Departamencie Orzecznictwa (ok. 5000) usunięcie opóźnień w krótkim czasie jest niemożliwe pomimo podejmowanych starań. Minister zwrócił także uwagę na z trudną sytuację kadrową w Wydziale ds. Rewindykacji Mienia, w którym obecnie pracuje czterech referentów (a przed dniem 15.02.2016 r. - jedynie trzech, z uwagi na przebywanie jednego referenta na wielomiesięcznym zwolnieniu lekarskim począwszy od dnia 24.12.2015 r.), którzy prowadzą ok. 500 spraw rewindykacyjnych. Odnosząc się do wniosku Skarżących o przyznanie, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., od Ministra solidarnie na ich rzecz sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł Minister wskazał na jego niezasadność, bowiem Skarżący nie oznaczyli szkody lub innego rodzaju uszczerbku spowodowanego bezczynnością organu, uzasadniającego przyznanie na ich rzecz sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) ma miejsce wówczas, gdy organ w ustawowym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub postępowanie takie wprawdzie prowadził, ale nie zakończył go – mimo istnienia ustawowego obowiązku – wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął też stosownej czynności. Nadto skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie. Należy nadmienić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W ramach tej kontroli Sądy orzekają w sprawach skarg na bezczynność organów tylko wówczas, gdy te zobowiązane są do wydania : 1. decyzji administracyjnych; 2. postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty; 3. postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. 4a. pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Rozpoznanie niniejszej sprawy mieści się więc w kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Trzeba też nadmienić, że w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. ustawodawca nie uzależnił możliwości rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym od zgody pozostałych stron postępowania, czy też od zgody organu (por. a contrario art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że stan niniejszej sprawy jest dostatecznie wyjaśniony i jednoznaczny, Sąd nie stwierdził potrzeby skierowania jej do rozpoznania na rozprawie. Przeciwnie ustalił, że zachodzi możliwość rozpoznania jej w trybie uproszczonym, zwłaszcza że art. 119 pkt 4 P.p.s.a. nie zawiera żadnych warunków wstępnych skierowania tego typu sprawy do postępowania uproszczonego. Z tego względu w myśl art. 120 P.p.s.a. sprawa rozpoznana została w tym trybie na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów. Przystępując zatem do rozpoznania niniejszej sprawy we wskazanym trybie potwierdzić należy, że Minister do chwili wyrokowania pozostaje w bezczynności. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że artykuł 35 § 3 K.p.a. stanowi, iż załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Natomiast w myśl § 5 art. 35 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Minister w niniejszej sprawie nie wykazał (nie wspomniał też o tym w odpowiedzi na skargę), aby po złożeniu wniosku inicjującego owo postępowanie nieważnościowe przez Skarżących miały miejsce okoliczności wskazane w § 5 art. 35 K.p.a., przy czym ich zaistnienie nie wynika też z nadesłanych Sądowi akt administracyjnych tej sprawy. Nadmienić również należy, że do takich okoliczności nie można zaliczyć zmian organizacyjnych i przekształceniowych w Ministerstwie, czy problemów kadrowych. Trzeba też odnotować, że w rozpatrywanej sprawie Skarżący wyczerpali tryb pozwalający na wniesienie do Sądu skargi na bezczynność. Wezwali Ministra w trybie art. 37 K.p.a. do usunięcia naruszenia prawa poprzez niezwłoczne wydanie decyzji administracyjnej w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. [...] z dnia [...] lutego 1954 r. nr [...]. Minister pozostawił jednak wezwanie Skarżących bez odpowiedzi. Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 36. § 1 K.p.a. - o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Natomiast z § 2 art. 36 K.p.a. wynika, że ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. W rozpatrywanej sprawie, wskazane terminy przewidziane na jej załatwienie zostały znacznie przekroczone (o ponad rok), przy czym Strony nie były informowane w trybie wskazanego art. 36 K.p.a. Naruszono zatem w sposób rażący wskazane przepisy postępowania. Pierwsza czynność w sprawie podjęta została już po wniesieniu skargi na bezczynność Ministra. Dopiero zawiadomieniem z dnia [...].02.2016 r. nr [...] organ poinformował strony o wszczęciu postępowania nadzorczego, możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz o przewidywanym terminie rozstrzygnięcia sprawy. Następnie pismem z tej samej daty nr [...] Minister wystąpił do Archiwum Akt Nowych o nadesłanie akt archiwalnych dotyczących zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na nabycie ww. nieruchomości. Także tego samego dnia zlecono geodecie uprawnionemu sporządzenie opinii geodezyjnej w przedmiocie ustalenia, jakie działki ewidencyjne obecnie wchodzą w skład wywłaszczonej nieruchomości. Uprzednio, a mianowicie w dniu [...].06.2015 r. ograniczono się jedynie do dołączenia kopii dokumentów spadkowych z innego postępowania administracyjnego prowadzonego z udziałem tych Stron, a następnie w dniu [...].07.2015 r. do dołączenia kopii wywłaszczeniowych akt archiwalnych. Zatem należy przyjąć, że de facto od dnia złożenia wniosku przez Skarżących w październiku 2013 r. do dnia [...].02.2016 r. kolejni Ministrowie (przekształcenia Organu nadzoru) nie podejmowali żadnych czynności w sprawie, w tym nie zawiesili postępowania administracyjnego, a jednocześnie zaniechano informowania Stron w trybie art. 36 K.p.a. o kolejnych terminach jej rozpoznania i przyczynach zwłoki. W efekcie do dnia rozpoznania przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1.04.2016 r. sprawy o bezczynność - Minister nie wydał z wniosku Skarżących rozstrzygnięcia w sprawie, informując dopiero, że nastąpi to do końca czerwca 2016 r. W tej sytuacji konieczne stało się zobowiązanie Ministra do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie i zakreślenia mu w tym celu dwumiesięcznego terminu, mając na uwadze stopień skomplikowania sprawy oraz konieczność posłużenia się liczną dokumentacją archiwalną. Termin ten liczony jest od dnia doręczenia Ministrowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W ocenie Sądu, wskazany termin konieczny jest i zarazem wystarczający na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - pkt 1 oraz pkt 2 sentencji wyroku). Reasumując stwierdzić należy, że w ocenie Sądu, z przyczyn uprzednio wskazanych, bezczynność Ministra w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto do dnia orzekania przez Sąd I. instancji Organ nie wydał w niej żadnego rozstrzygnięcia, pozostając w bezczynności do dnia [...].02.2016 r. (art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a. - pkt 3 sentencji wyroku). Wobec stwierdzonej rażącej bezczynności Ministra w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku, Sąd na wniosek Skarżących, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku), przyznał solidarnie na rzecz Skarżących sumę pieniężną w kwocie 1000 zł, jako formę zadośćuczynienia za trwające nieco ponad rok niepodejmowanie przez Ministra żadnych czynności w sprawie, z zaniechaniem zastosowania art. 36 K.p.a. W ocenie Sądu, kwota ta stanowi zadośćuczynienie adekwatne do powstałego z tego tytułu uszczerbku. W wyniku zarzuconej i stwierdzonej bezczynności, czas trwania przedmiotowego postępowania nadzorczego znacznie się wydłużył, a ze swej natury winno mieć ono charakter uprzedni względem prowadzonego przez Ministra - również z wniosku Skarżących -nadzorczego postępowania odszkodowawczego, tyczącego tych samych nieruchomości. O kosztach postępowania - w pkt 5 sentencji - rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając wpis, koszty zastępstwa procesowego oraz wniesione opłaty skarbowe od pełnomocnictw. Jednocześnie Sąd stwierdza, iż niecelowe jest wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 P.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że bezczynność Organu nadzoru w rozpoznaniu wniosku Stron nie stanowi naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 155 P.p.s.a. Wskazany przepis ma bowiem przede wszystkim na celu zapobieganie niewłaściwej praktyce orzeczniczej. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.