IV SAB/Wa 77/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w przedmiocie przewlekłości postępowania administracyjnego postanawia: odrzucić skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. T., radny dzielnicy [...], zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. przewlekłość w sprawie rozpatrzenia odwołań od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia w ramach budowy [...]. Skarżący jako podstawę prawną swojej skargi wskazał art. 37 w zw. z art. 227 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej "k.p.a.". Skarżący podniósł, że wszelka zwłoka w procedurze administracyjnej w przedmiotowej sprawie stwarza niepewność co do możliwości realizacji inwestycji oraz odsuwa realizację tej inwestycji w czasie ze szkodą dla mieszkańców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa oraz nie wykazał własnego interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) zwanej dalej "p.p.s.a". - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona przez W. T. nie dotyczy żadnej z kategorii form działalności administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. W szczególności skarga ta nie może zostać zakwalifikowana jako złożona na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a (pkt 8). Zauważyć trzeba, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. prawne formy działania organów administracji publicznej. Powyższe oznacza, że jeżeli wymienione w tych przepisach formy działania administracji publicznej nie podlegają zaskarżeniu, to nie jest możliwe także wniesienie skargi na bezczynność organu w ich podjęciu. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. (Skargi i wnioski) nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 9.12.1999 r., III SAB 7/99, ONSA 2001/1/ 27). Skarga W. T. jest w istocie skargą powszechną, o jakiej mowa w art. 227 k.p.a., na który to przepis powołuje się również sam skarżący, i nie powoduje wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego (jurysdykcyjnego), czyli takiego, które mogłoby zostać zakończone poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W dalszej kolejności należy także odnieść się do kwestii interesu prawnego skarżącego w postępowaniu. Jak wskazuje art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie był stroną postępowania administracyjnego, któremu zarzuca przewlekłość. Również żadna szczególna norma prawna nie przyznaje mu uprawnienia do wszczęcie kontroli sądowoadministracyjnej co do przewlekłości postępowania w sprawie realizacji inwestycji polegającej na budowie linii tramwajowej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. 41, poz. 361 ze zm.) w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) radny obowiązany jest kierować się dobrem wspólnoty samorządowej gminy oraz utrzymywać stałą więź z mieszkańcami oraz ich organizacjami, a w szczególności przyjmować zgłaszane przez mieszkańców gminy postulaty i przedstawiać je organom gminy do rozpatrzenia, nie jest jednak związany instrukcjami wyborców. Tym samym nie można wywodzić, że radny dzielnicy może występować w interesie mieszkańców ze skargą do sądu administracyjnego w sprawie, w której nie jest stroną i nie ma indywidualnego interesu prawnego. W powyższym tonie wypowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 października 2013 r. sygn. akt I OSK 2523/13, podnosząc, że wykonywanie mandatu posła lub senatora nie daje uprawnienia do występowania ze środkami zaskarżenia w sprawach, w których nie jest on stroną. samego wykonywania swojego mandatu może wywieść uprawnienie do wniesienia skargi wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne. Te same rozważania należy także odnieść do radnego dzielnicy, który również nie jest uprawniony do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie, w której występuje wyłącznie w interesie mieszkańców dzielnicy [...], a nie jako strona postępowania administracyjnego. Brak interesu prawnego w zaskarżeniu przewlekłości postepowania w postępowaniu administracyjnym nie ogranicza jednak możliwości reprezentowania interesu mieszkańców wspólnoty samorządowej. Radny może stosować przewidziane w ustawie o samorządzie gminnym formy działania na rzecz dobra wspólnoty samorządowej, które wskazano wyżej, jak np. przedstawianie organom gminy postulatów mieszkańców. Mając na uwadze powyższe rozważania, należy zatem stwierdzić, że skarga do sądu administracyjnego przysługuje na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w przypadkach określonych w art. art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a skarga wniesiona przez W. T. w trybie art. 227 i n. k.p.a. nie należy do żadnego z aktów wymienionych w tych przepisach. W. T. nie ma również interesu prawnego we wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Z tego względu Sąd uznał skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ w rozpatrywanej sprawie za niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.