IV SAB/Wa 82/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 23 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. B. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W. J. w 2007 r. zmienił decyzją administracyjną imię i nazwisko na W. B. Skarżący dnia 2 maja 2012 r. (data prezentaty organu administracji) wniósł za pośrednictwem Prezydenta W. skargę na bezczynność tegoż organu w przedmiocie wydania urzędowego zaświadczenia. W złożonym w dniu 5 lipca 2012 r. oświadczeniu na formularzu PPF Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis Warszawa 2004 r., str. 321). Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, np. nie ulega wątpliwości, że upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912). Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż Skarżący nie wyczerpał toku instancji (trybu przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a.). Stwierdzić należy, że w przypadku wnoszenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, polegającą na braku wydania zaświadczenia w trybie działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego określony w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., zostaje spełniony poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie art. 37 § 1 K.p.a. Skarga wniesiona bez wyczerpania trybu instancyjnego - jako oczywiście bezzasadna - skutkuje koniecznością oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.