IV SAB/Wa 90/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Z. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 90/14 w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi W. Z. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 13 października 2013 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 90/14 w zakresie zwrotu kosztów postępowania poprzez dodanie do sentencji wyroku punktu 3. o treści: "3. zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w K. na rzecz skarżącego W. Z. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 1. wyroku z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wa 90/14 stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w punkcie 2. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie – w sprawie ze skargi W. Z., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w K. w rozpoznaniu wniosku z dnia 13 października 2013 r. o wydanie zaświadczenia. W wyroku tym Sąd nie orzekł co do zwrotu kosztów postępowania sądowego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem z urzędu doręczony został m. in. pełnomocnikowi skarżącego, który – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – potwierdził jego otrzymanie datą 10 października 2014 r. W dniu 10 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożył osobiście w Biurze Podawczym tutejszego Sądu wniosek o uzupełnienie rzeczonego wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania za dwie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową oraz wpisu od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Uzupełnienie orzeczenia co do zwrotu kosztów następuje w wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo, że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Zgodnie natomiast z art. 200 powołanej ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd orzekając w przedmiocie stwierdzenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – rozpoznaje skargę co do istoty, bowiem o uwzględnieniu skargi na bezczynność można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, ale uwzględnieniem skargi, w rozumieniu art. 149 powołanej ustawy, jest również stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub też, że bezczynność wystąpiła, ale nie miała charakteru rażącego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 480/14, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Sąd wyrokiem z dnia 4 września 2014 r. uwzględnił skargę, zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania zawarty został zarówno w skardze inicjującej postępowanie w tej sprawie, jak i w skardze kasacyjnej z dnia 3 stycznia 2014 r. wniesionej od postanowienia z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 231/13 odrzucającego tę skargę. Nadto pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów, z zachowaniem ustawowego terminu, o którym mowa w powołanym powyżej art. 157 § 1. Powoduje to, że na mocy art. 200 powołanej ustawy skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Zwrot kosztów postępowania nie ogranicza się tylko do kosztów postępowania poniesionych przez stronę w chwili wydania wyroku uwzględniającego skargę, lecz obejmować może również dalsze koszty postępowania, które strona poniosła zarówno przed jego wydaniem, jak i już po jego wydaniu. Należą do nich także koszty postępowania kasacyjnego, które w świetle powołanego art. 200 są kosztami niezbędnymi do celowego dochodzenia praw strony. Skarżącemu należy się zatem zwrot faktycznie poniesionych i udokumentowanych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie w wysokości 577 zł. Na sumę zasądzonych w sentencji postanowienia kosztów postępowania w tym zakresie w niniejszej sprawie – w rozumieniu art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy – składają się: kwota 100 zł uiszczona przez pełnomocnika skarżącego w dniu 22 maja 2014 r. tytułem wpisu sądowego od skargi oraz kwota 100 zł uiszczona przez pełnomocnika skarżącego w dniu 16 stycznia 2014 r. tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Ponadto Sąd określił wysokość kosztów zastępstwa procesowego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji na kwotę 240 zł, zaś w drugiej instancji na kwotę 120 zł, zgodnie z art. 205 § 2 wskazanej ustawy i odpowiednio § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Do kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw strony reprezentowanej przez radcę prawnego również podlega zaliczeniu wydatek poniesiony przez nią w dniu 3 stycznia 2014 r. w kwocie 17 zł w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 r., sygn. akt III CZP 2/03, OSNC 2003, nr 12, poz. 161, LEX nr 76144). Uznając zatem wniosek pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku w zakresie zwrotu kosztów za zasadny, Sąd – na mocy art. 157 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji postanowienia.