IV SAB/Wa 97/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Asesor WSA Marta Laskowska (spr.), Asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku - oddala skargę - B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem procesowym z dnia 11 czerwca 2007 r. skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie nie załatwienia wniosku skarżącej o wyrys określający przebieg granic M. Parku Krajobrazowego w odniesieniu do granic nieruchomości skarżącej. W uzasadnieniu skargi na bezczynność wskazała, że brak właściwego wyznaczenia przebiegu granicy Parku uniemożliwia skarżącej rozporządzanie jej własnością. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca była wielokrotnie informowana, iż opis granic Parku został opublikowany w Rozporządzeniu Wojewody Mazowieckiego Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2005 r. w sprawie M. Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj.Maz. z 2005 r., Nr (...), poz.(...)). Ponadto wskazano, że poza kompetencjami Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody jest sporządzanie dla indywidualnych potrzeb dodatkowych map. Zgodnie z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody utworzenie parku krajobrazowego następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które między innymi określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona. Ustawodawca nie nakazał sporządzania map, lecz jedynie określić przebieg granicy. Przebieg granicy M. Parku Krajobrazowego i jego otuliny został sporządzony w formie opisu. Ponadto Wojewoda Mazowiecki opisał korespondencję B. K. w niniejszej sprawie (skarżąca złożyła pismo z dnia 27 marca 2007r. do Wojewody Mazowieckiego, pismo z dnia 14 maja 2007 r. do Ministra Środowiska). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 35 § 3 kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania [...]. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 kpa). W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r., Nr 92, poz.880) park krajobrazowy jest formą ochrony przyrody. Rozstrzygając niniejszą sprawę należy dokonać prawidłowej wykładni art. 16 w/w ustawy. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Zgodnie z ust. 3 w/w przepisu utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze rozporządzenia wojewody, które określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona (...). Likwidacja lub zmniejszenie obszaru parku krajobrazowego następuje w drodze rozporządzenia wojewody, po uzgodnieniu z właściwymi miejscowo radami gmin, z powodu bezpowrotnej utraty wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych na obszarach projektowanych do wyłączenia spod ochrony. Tak więc z powyższego przepisu wynika, że wojewoda właściwy ze względu na miejsce położenia danego obszaru chronionego w drodze rozporządzenia może utworzyć park krajobrazowy lub powiększyć jego obszar. Jednocześnie ustawodawca nakazuje określenie w rozporządzeniu nazwy parku, jego obszaru oraz przebieg granic. Zgodnie z ustawową delegacją Wojewoda Mazowiecki wydał rozporządzenia Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2005 r. w sprawie M. Parku Krajobrazowego (Dz.Urz.Woj.Maz. z 2005 r., Nr (...), poz.(...)). W § 1 ust. 3 rozporządzenia wskazano, że Park wraz z otuliną obejmuje obszar o powierzchni 23.702 ha, zaś w ust. 5 podano, że opis granic Parku i otuliny określa załącznik do powyższego rozporządzenia. Załącznik do rozporządzenia został opublikowany w tym samym dzienniku urzędowym, gdzie szczegółowo w formie opisowej określono granice Parku oraz otuliny (strefy ochronnej) Parku, z wyszczególnieniem gmin oraz ulic (łącznie z numeracją). Z ustawy o ochronie przyrody nie wynika, by ustawodawca nakazał sporządzanie map, określających przebieg granic, tak więc przebieg granic M. Parku Krajobrazowego i jego otuliny został sporządzony w formie opisu. Wojewoda Mazowiecki pismami z dnia 21 marca 2007 r. oraz z dnia 25 kwietnia 2007 r. poinformował skarżącą, że opis granic Parku został opublikowany jako załącznik do powyżej opisanego rozporządzenia. W świetle przedstawionych materiałów i obowiązujących przepisów prawa Sąd nie dopatrzył się znamion bezczynności organu. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).