IV SO/Wa 15/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. C. na Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy wykonania obowiązku prawnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r. T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy wykonania obowiązku prawnego określonego w art. 63 § 4 K.p.a. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania – stosownie do treści art. 63 § 1 K.p.a. i jeżeli wnoszący tego żąda. Skarżący podniósł, że w dniu 22 kwietnia 2013 r. złożył skargę w Urzędzie Prezesa Rady Ministrów w Warszawie na Ministra Administracji i Cyfryzacji, natomiast pracownica biura podawczego odmówiła przystawiła pieczęci urzędu Prezesa Rady Ministrów, przystawiła natomiast fałszywą, zdaniem skarżącego, pieczęć "Centrum Usług Wspólnych". Zdaniem skarżącego bez pieczęci urzędu nie może w sposób efektywny używać przedmiotowej skargi jako dowodu w postępowaniu administracyjnym lub w innych postępowaniach. W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej zwaną Ppsa, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 Ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, bowiem skarga jest niedopuszczalna. Wniesiona przez skarżącego skarga nosi znamiona skargi powszechnej o jakiej mowa w art. 227 i następnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tej skargi mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z uzasadnienia skargi bezsprzecznie wynika, iż T. C. zarzuca nienależyte wykonywanie zadania przez pracownika Urzędu Prezesa Rady Ministrów polegające na przystawieniu niewłaściwej, jego zdaniem, pieczęci na skardze. Żądał bowiem przystawienia pieczęci Urzędu Prezesa Rady Ministrów, a nie Centrum Usług Wspólnych. Jako skarżony organ wskazał Prezesa Rady Ministrów. W ocenie Sądu należało zatem w taki sposób zakwalifikować wniesioną do Sądu skargę. Zauważyć jednak należy, że działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Pogląd, że do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII Kpa nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skargi takie podlegają odrzuceniu jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1110/04, LEX nr 171200, postanowienie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 Ppsa należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżących i ich możliwości płatniczych.