IV SO/Wa 20/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy W dniu 14 kwietnia 2016 r. na urzędowym formularzu, M. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie z jego skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek ten został zarejestrowany pod sygnaturą IV SO/Wa 20/16. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł bezpośrednio do Sądu także skargę na wskazaną decyzję. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygnaturą IV SA/Wa 1484/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej Ppsa) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże stosownie do art. 247 Ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.). Potrzeba zastosowania art. 247 Ppsa będzie zachodzić przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; postanowienie NSA z dnia 20.07.2016r. sygn. akt II OZ 698/16). W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, ponieważ skarga została wniesiona po terminie. Zachodzi zatem podstawa do jej odrzucenia. Jak wynika z akt sprawy zaskarżoną decyzję doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 marca 2016 r. Zawierała ona pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, nie stosując się do powyższego pouczenia, nadał skargę w urzędzie pocztowym w dniu 6 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego) bezpośrednio do Sądu. Daty tej nie można uznać za dzień złożenia skargi. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 7 kwietnia 2016 r. (data prezentaty). Po ustaleniu przedmiotu zaskarżenia skarga w dalszej kolejności, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 7 kwietnia 2016 r., została przekazana organowi celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt sprawy. Przekazanie skargi organowi nastąpiło w dniu 11 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego). Na marginesie wskazać jedynie należy, że na skutek błędnego wskazania adresu organu przesyłka zawierająca skargę została powtórnie przesłana do organu w dniu 9 maja 2016 r. Podsumowując stwierdzić należy, że skoro zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 marca 2016 r., to termin na wniesienie skargi do Sądu upłynął w dniu 6 kwietnia 2016 r. Natomiast przyjmując w niniejszej sprawie wersję najbardziej korzystną dla skarżącego należy wskazać, że skarga została skutecznie wniesiona w dniu 11 kwietnia 2016 r., kiedy to Sąd, przesłał ją do organu - zgodnie z zasadą wynikającą z art. 54 § 1 P.p.s.a. Z powyższego wynika, że skarga została wniesiono z uchybieniem terminu o jakim mowa wart 53 § 1 Ppsa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie tego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.