IV SO/Wa 37/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z wniosku S. K. o wymierzenie Głównemu Geodecie Kraju grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. S. K. w pismach z dnia 9 i 10 października 2014 r. wniosła o wymierzenie Głównemu Geodecie Kraju grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 10 sierpnia 2014 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 29 października 2014 r., doręczonym w dniu 3 listopada 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru na karcie nr 11 akt sprawy) stronę wezwano do uiszczenia wpisu od wniosku w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia wniosku. W piśmie, przy którym doręczono zarządzenie zawarto pouczenie o dopuszczalności, trybie i terminie wniesienia zażalenia, a także o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 13 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego) S. K. złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od spisu sądowego. Równocześnie dołączyła do akt sprawy wypełniony i podpisany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014 r. Sąd odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3). S. K. domaga się przyznania w przedmiotowej sprawie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny. Stosownie jednak do treści art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zgodnie natomiast z art. 63 ppsa, jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek. Wedle zaś art. 64 § 3 ppsa do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Mocą art. 247 w zw. z art. 64 § 3 ppsa prawo pomocy nie przysługuje zatem również w razie oczywistej bezzasadności wniosku wszczynającego postępowanie - np. wniosku o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 ppsa za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. O oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku można mówić wówczas, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga lub wniosek nie może zostać uwzględniona/uwzględniony. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku powoduje, że skarga taka lub wniosek podlegać będą oddaleniu bądź odrzuceniu. Przepis art. 247 ppsa nie różnicuje przyczyn bezzasadności. Należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi lub wniosku z przyczyn procesowych jak i z przyczyn wynikających z przepisów materialnoprawnych (por. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2, s.509.). W niniejszej sprawie zachodzi sytuacja oczywistej bezzasadności wniosku o wymierzenie grzywny z przyczyn procesowych. Zgodnie z art. 220 § 1 ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatą sądową jest między innymi wpis (art. 212 § 1 powołanej ustawy). Wniosek, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 w zw. z art. 64 § 3 powołanej ustawy). Jak wskazano, zarządzenie Przewodniczącego w przedmiocie wezwania do uiszczania w terminie 7 dni wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny doręczono stronie w dniu 3 listopada 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął więc w dniu 10 listopada 2014 r. Do tego dnia skarżąca mogła skutecznie uiścić należną opłatę sądową, czego nie uczyniła. Przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżąca złożyła już po upływie wskazanego terminu (13 listopada 2014 r.), żądając jednocześnie przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu. Wzmiankowanym postanowieniem z dnia 9 grudnia 2014 r. odrzucono wniosek o przywrócenie terminu, wskazując, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie jest obwarowane żadnym terminem. Wniosek o przyznanie prawa pomocy jest jednakże skuteczny od momentu jego wniesienia i nie obejmuje zwolnienia od kosztów, do uiszczenia których strona obowiązana jest przed jego złożeniem (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2004 r. sygn. akt FZ 125/04. Lex nr 799442). Wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony po upływie terminu do uiszczenia wpisu nie wpływa zatem na obowiązek uiszczenia tej opłaty (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I GSK 805/11. Lex nr 821303). Skoro więc skarżąca nie uiściła wpisu od wniosku o wymierzenie grzywny w zakreślonym terminie, a wniosek o przyznanie jej prawa mocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych złożyła po upływie tego terminu, wniosek o wymierzenie grzywny podlega odrzuceniu zgodnie z art. 220 § 3 w zw. z art. 64 § 3. W konsekwencji - jako oczywiście bezzasadny z przyczyn procesowych - skutkuje on oddaleniem wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OZ 972/13. Lex nr 1398282). Z tych względów, na podstawie art. 247 w zw. z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.