IV SO/Wa 39/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy z wniosku W. W. o wymierzenie Wójtowi Gminy O. grzywny w trybie art. 55 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi z dnia 26 stycznia 2014 r. p o s t a n a w i a wymierzyć Wójtowi Gminy O. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych W dniu 19 lutego 2014 r. (data stempla pocztowego) W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy O. za nieprzekazanie i nieudzielenie odpowiedzi Sądowi na skargę z dnia 26 stycznia 2014 r. w przedmiocie opieszałego i wadliwego działania urzędników oraz Rady Gminy O. W. W. podniósł, iż nigdy nie żądał i nie wyrażał zgody na scalenia nieruchomości będącej jego własnością w latach 1997 i 1998. W treści wniosku skarżący podniósł, że w dniu 26 stycznia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Wójta Gminy O., skargę. Wójt, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie przekazał przedmiotowej skargi Sądowi tylko zwrócił ją skarżącemu (pismo z dnia 5 lutego 2014 r.). W piśmie tym zawarł jednocześnie pouczenie, że skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący powinien kierować bezpośrednio do Sądu, bez pośrednictwa wójta gminy. W odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną Wójt Gminy O. wskazał, że wniosek skarżącego nie znajduje podstaw prawnych. Uzasadniając swoje stanowisko wójt gminy podniósł, że pismo skarżącego z dnia 26 stycznia 2014 r. zatytułowane "skarga", zostało odesłane skarżącemu wraz z pismem wyjaśniającym z dnia 5 lutego 2014 r. Organ wyjaśnił, że od 16 lat skarżący nęka urząd gminy składając różnego rodzaju skargi, wnioski, wezwania. Na każde ze złożonych pism dotyczących przeprowadzonego scalenia i podziału na działki budowlane skarżący zawsze otrzymywał odpowiedź. Przekazywane przez Wójta Gminy O. informacje, wyjaśnienia i dokumenty były rzetelne i wyczerpujące. Pomimo tego, iż wszystkie podnoszone przez skarżącego kwestie były wyjaśniane i dokumentowane w licznych postępowaniach sądowych, w tym przed wojewódzkim sądem administracyjnym, skarżący w dalszym ciągu kieruje zarzuty i pomówienia w stosunku do osób pełniących funkcje publiczne, w tym do Wójta Gminy O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r., wydanym w sprawie sygn. akt IV SO/Wa 9/14, odrzucił wniosek o wymierzenie grzywny uznając, że skarga z dnia 26 stycznia 2014 r. nie dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), a wniosek o wymierzenie grzywny organowi może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy materii należącej do właściwości sądu administracyjnego, zatem przedmiotowy wniosek należało uznać za niedopuszczalny. Na skutek zażalenia skarżącego, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 września 2014 r., sygn. akt II OZ 881/14, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Wójt Gminy O. nie przekazał do Sądu pisma skarżącego z dnia 26 stycznia 2014 r. zatytułowanego "skarga". Z pisma tego wynika, że było ono kierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wójta Gminy O. Tymczasem organ odesłał skarżącemu wyżej wymienione pismo, stwierdzając ponadto, że skargę skarżący powinien kierować do Sądu bezpośrednio. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., z uwagi na niedopuszczalność złożonej skargi, bądź jej niezasadność, nie usprawiedliwia nieprzekazania tej skargi sądowi administracyjnemu. Do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. należy przekazanie przez organ: skargi, akt sprawy, odpowiedzi na skargę, przy czym wszystkie te dokumenty winny być przedstawione sądowi w terminie trzydziestu dni od dnia wniesienia skargi. W każdej zatem sytuacji, gdy wniesiona została skarga, organ winien wypełnić ciążący na nim obowiązek wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Według zaś art. 55 §1 powołanej ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków przekazania skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy w wyznaczonym ustawą terminie, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Jak wynika z akt sprawy pismo skarżącego z dnia 26 stycznia 2014 r. zatytułowane "skarga" wpłynęło do organu w dniu 28 stycznia 2014 r. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wójt Gminy O. obowiązany był przekazać tę skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do dnia 27 lutego 2014 r. Skarga nie została przekazana sądowi. Natomiast organ odesłał skarżącemu wyżej wymienione pismo, stwierdzając ponadto, że skargę winien on kierować do sądu bezpośrednio. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie wykonał ciążącego na nim obowiązku z art. 54 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że obowiązek przekazania skargi wniesionej za pośrednictwem organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., jest niezależny od tego, czy sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania tej skargi (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2007 r., sygn. akt II SO/Gd 5/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymierzenie grzywny jest środkiem, który ma zdyscyplinować organ do wykonania obowiązków procesowych wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Ocena organu co do niedopuszczalności złożonej skargi, bądź jej niezasadności, nie usprawiedliwia nieprzekazania tej skargi sądowi administracyjnemu. Wobec nieprzekazania przez organ skargi Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w okolicznościach niniejszej sprawy jest uzasadnione. W sprawie nastąpiło bowiem naruszenie przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., a wyjaśnienia organu dotyczące przyczyn tego nieprzekazania nie są w ocenie Sądu wystarczające. Jednocześnie Sąd uznał, że wymierzona organowi grzywna w wysokości 100 zł spełni swoją dyscyplinującą rolę. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 i art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jaków sentencji postanowienia.