IV SO/Wa 39/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2015 r. sygn. akt IV SO/Wa 39/15 odrzucające wniosek A. N. o wymierzenie grzywny pracownikom Kancelarii Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej za nieprzekazanie do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: odrzucić zażalenie. A. N., w dniu 6 października 2015 r., drogą elektroniczną wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 22 września 2015 r. odrzucające wniosek skarżącego z dnia 24 lipca 2015 r. o wymierzenie grzywny pracownikom Kancelarii Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej za nieprzekazanie do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Przedmiotowe zażalenie, podobnie jak wniosek z dnia 24 lipca 2015 r., nie zostało podpisane własnoręcznie przez stronę, lecz opatrzone bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262 ze zm.). A. N. podniósł, że jego pisma spełniają wymogi ustawowe, to jest są sporządzone w formie elektronicznej z weryfikowanym podpisem elektronicznym, który wywołuje skutki prawne równoznaczne z odręcznym podpisem. Podniósł ponadto, że postanowienie błędnie skierowano do niego, jako osoby fizycznej, a nie do jego firmy. Potwierdził przy tym, że firma nie jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego. Stwierdził, że wezwanie do uzupełnień było bezzasadne. W piśmie z dnia 9 października 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, braku formalnego zażalenia poprzez jego podpisanie. Wezwanie doręczono A. N. w dniu 12 października 2015 r. (karta nr 47 akt sprawy). Termin do uzupełnienia braku upłynął w dniu 19 października 2015 r. A. N. nie wykonał wezwania we wskazanym terminie. W dniu 16 października 2015 r. wniósł natomiast drogą elektroniczną kolejne pismo, w którym stwierdził, że składane przez niego pisma, opatrzone podpisem elektronicznym, spełniają wymogi formalne, a wezwanie jest niezasadne, a także błędnie skierowane do niego, a nie do jego firmy. Kolejne pismo, kwestionujące zasadność wezwań, skarżący przesłał drogą elektroniczną w dniu 18 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zażalenie podlega odrzuceniu, ponieważ nie zostało podpisane własnoręcznie przez stronę. Zgodnie z treścią art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Do wymów tych należy podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Brak podpisu strony jest brakiem formalnym, który uniemożliwia nadanie biegu zażaleniu, a jego nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie, powoduje odrzucenie zażalenia (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Mając na uwadze, że skarżący konsekwentnie twierdzi, iż jego pisma procesowe, jako że sporządzone są w formie elektronicznej z weryfikowanym podpisem elektronicznym, to spełniają wymóg formalny w postaci podpisu strony, należy wskazać, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o podpisie elektronicznym, bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. Powyższy przepis mówi o ustawie, przez co należy rozumieć ustawy szczególne, dopuszczające możliwość posługiwania się podpisem elektronicznym w określonych sytuacjach, ponieważ w polskim systemie prawa nie ma przepisu generalnie zrównującego skutki prawne podpisu elektronicznego i podpisu własnoręcznego. Takie przepisy szczególne istnieją w niektórych ustawach regulujących różne rodzaje czynności, np.: art. 60 i art. 78 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz.121 ze zm.), art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), art. 125 § 21 i art. 126 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 12 maja 2014 r. sygn. I OPS 10/13 (ONSAiWSA 2014/5/70) "w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej". Uchwała ta, jako uchwała abstrakcyjna, ma pośrednią moc wiążącą polegającą na tym, że zajęte w jej treści stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych do chwili, w której nastąpi zmiana tego stanowiska. Dla skuteczności zatem pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt I OZ 969/12. Niepublikowane. Dostępne: LEX nr 1273910). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 194 § 3 i art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.