IV SO/Wa 46/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Z. o wymierzenie grzywny Radzie Miejskiej w Z. za nieprzekazanie skargi na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w Z. w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie usunięcia naruszeń prawa postanawia: 1. wymierzyć Radzie Miejskiej w Z. grzywnę w wysokości 200 zł. (słownie: dwieście złotych); 2. zasądzić od Rady Miejskiej w Z. na rzecz wnioskodawcy – G. Z. kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r. G. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Radzie Miasta Z. za nieprzekazanie Sądowi jego skargi z dnia 14 czerwca 2013 r. na bezczynność Przewodniczącego Rady Miejskiej w Z. w przedmiocie rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 24 kwietnia 2013 r. Jak wynika z prezentaty znajdującej się na odpisie skargi wpłynęła ona do organu administracji w dniu 14 czerwca 2013 r. Przewodniczący Rady Miejskiej w Z. w odpowiedzi na wniosek przyznał, że przekroczył termin przekazania skargi, określony w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a., ale nie było to spowodowane zamierzonym działaniem. Organ był przekonany, że skarga wniesiona przez G. Z. była kolejnym pismem złożonym przez wnioskodawcę w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Z. Organ podkreślił, że skarżący zaskarżył również bezczynność Prezydenta Miasta Z., a skargę tę organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przewodniczący Rady Miasta Z. podniósł, że w momencie powzięcia wiadomości o nieprawidłowej procedurze załatwienia sprawy przesłał akta do Sądu. W związku z tym organ wniósł o odstąpienie od wymierzania grzywny lub wymierzenie jej w nieznacznym wymiarze. Sąd stwierdza, skarga G. Z. wraz z odpowiedzią na skargę została przekazana przez Przewodniczącego Rady Miejskiej w Z. pismem z dnia 11 września 2013 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej 12 września 2013 r.). Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt IV SAB/Wa 185/13. Pismem z dnia 24 września 2013 r. G. Z. po zapoznaniu się z odpowiedzią na wniosek podtrzymał stanowisko o wymierzeniu organowi grzywny i wniósł o zwrot kosztów postępowania. Podniósł, że twierdzenie "o kolejnym piśmie" jest nieuzasadnione, bowiem jest ono wyraźnie zatytułowane i zaadresowane (skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny złożony przez G. Z. jest uzasadniony. Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 55 § 1 tej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że Rada Miasta Z. uchybiła obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 P.p.s.a. Skargę G. Z., która wpłynęła do Urzędu Miasta Z. w dniu 14 czerwca 2013 r. przekazała bowiem do Sądu - wraz z odpowiedzią na skargę - dopiero w dniu 12 września 2013 r. Organ administracji przekroczył więc termin określony w art. 54 § 2 P.p.s.a. o niespełna dwa miesiące. Przesłanki orzeczenia o wymierzeniu grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. zostały zatem spełnione. Sąd podkreśla, że fakt, że organ administracji przekazał do Sądu skargę wraz odpowiedzą i aktami sprawy, nie skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, czy też bezzasadnością rozpoznawanego wniosku. Okoliczność ta - obok innych przesłanek pozwalających miarkować stopień zawiniania organu w niedopłenieniu obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a.- jest natomiast brana pod uwagę przy miarkowaniu wysokości grzywny. Określenie w art. 154 § 6 P.p.s.a. jedynie górnej granicy dopuszczalnej wysokości grzywny oznacza bowiem, że Sąd może wymierzyć grzywnę w niższej wysokości. Przy jej ustaleniu winien natomiast wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązku z art. 54 § 2 P.p.s.a., okres jaki upłynął od wniesienia skargi, a także to, czy przed rozpoznaniem wniosku organ obowiązek wypełnił (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 449/08. LEX nr 493805). Ustalając wysokość grzywny w niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę następujące okoliczności: Po pierwsze, jak już wskazano, termin określony w art. 54 § 2 P.p.s.a. został przekroczony o prawie dwa miesiące (59 dni). Przekroczenie takie należy w ocenie Sądu ocenić jako znaczące. Po drugie, brak jest wystarczających podstaw, aby uznać, że skarga była kolejnym pismem złożonym przez wnioskodawcę. Wyraźnie bowiem wskazał on adresata: "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie", ale również wyraźnie określił charakter pisma tytułując ją jako "skarga". W treści tego pisma G. Z. powołał się na przepisy P.p.s.a. Co więcej sam organ przyznał, że jednobrzmiącą skargę, jednak na bezczynność Prezydenta Miasta Z. przekazał do tut. Sądu. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wymierzenie grzywny w kwocie wskazanej w punkcie 1. niniejszego postanowienia w najwłaściwszy sposób zrealizuje zarówno cel represyjny środka określonego w art. 55 § 1 P.p.s.a., jak również najlepiej zmobilizuje organ administracji do unikania podobnych uchybień w przyszłości. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 209 w zw. z art. 64 § 3 oraz o art. 205 § 2 P.p.s.a.