IV SO/Wa 49/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. S. o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy K. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: 1. wymierzyć Wójtowi Gminy K. grzywnę w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych), 2. przyznać adwokatowi P. R. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w pierwszej instancji, 3. przyznać adwokatowi P. R. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) oraz kwotę 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w drugiej instancji. W piśmie z dnia 11 grudnia 2011 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy K. grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi z dnia 26 września 2012 r. na bezczynność wymienionego organu administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 września 2011 r. dotyczącego wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarga do Sądu została złożona bezpośrednio w siedzibie organu w dniu 26 września 2011 r., wobec tego termin na wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, upłynął 26 października 2011 r. Do tego dnia organ administracji nie przekazał do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Wójt Gminy K. wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wraz aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 12 grudnia 2011 r. Wskazał ponadto, że z działań i oświadczeń strony wynika wyraźnie, że wnioskodawcy nie chodzi o pozyskiwanie informacji ale o wymuszenie na organach Gminy wydania zaświadczeń i dokumentów służących jako dowody w sprawach własności nieruchomości. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SO/Wa 4/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Wójtowi Gminy K. grzywnę w wysokości 1 (jeden) złoty. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OZ 558/12, po rozpoznaniu zażalenia J. S., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając wniosek J. S. za uzasadniony i wymierzając grzywnę w symbolicznej wysokości 1 złoty, nie przedstawił przekonujących motywów takiego rozstrzygnięcia. W ocenie NSA, skoro Sąd I instancji uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy celowe jest wymierzenie organowi grzywny, to powinien również wykazać, że grzywna w przyjętej wysokości spełnia swoją funkcję - w tym przypadku represyjną i prewencyjną, także przy uwzględnieniu okoliczności, że wielokrotnie już na organ nakładane były grzywny w omówionym trybie. Zdaniem NSA miarkując wysokość grzywny słusznie WSA wskazał na bardzo dużą ilość spraw inicjowanych przez skarżącego, jednakże okoliczność ta nie wystarcza, by uznać grzywnę w wysokości 1 złoty za adekwatną do stopnia zaniedbania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwaną dalej Ppsa) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a na mocy art. 197 § 2 Ppsa powołany przepis ma odpowiednie zastosowanie do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Stosownie zaś do art. 55 § 1 Ppsa w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 (tj. przekazania przez organ skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia) sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa - do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Biorąc pod uwagę wiążące w niniejszej sprawie wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w postanowieniu z dnia 10 sierpnia 2012 r. sygn. akt I OZ 558/12, nie ulega wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia Wójtowi Gminy K. grzywny w trybie art. 55 § 1 Ppsa, bowiem organ przekazał do Sądu skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy z naruszeniem terminu określonego w art. 54 § 2 Ppsa. Miarkując wysokość grzywny Sąd wziął pod uwagę - mając na względzie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego - okoliczności, które przyczyniły się do nieprzekazania skargi sądowi w terminie określonym przez art. 54 § 2 Ppsa, a także okres zaistniałego uchybienia. Biorąc te okoliczności pod uwagę Sąd doszedł do przekonania, że grzywna we wskazanej wysokości osiągnie cel zarówno represyjny, jak i prewencyjny. Jak wynika z okoliczności sprawy, skarga na bezczynność Wójta Gminy K., której dotyczy przedmiotowy wniosek, wpłynęła do organu administracji w dniu 26 września 2011 r., natomiast przekazana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 16 grudnia 2011 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, który upłynął dnia 26 października 2011 r. Należy podnieść, że Sądowi z urzędu wiadome jest, że tylko w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 16 grudnia 2011 r. (data przekazania do Sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło 31 skarg J. S., w których skarżył on akty, czynności lub bezczynność organów samorządu Gminy K., to jest Rady Gminy K. i Wójta Gminy K.. Tylko skargi dotyczące działań lub zaniechań Wójta wszczęły 18 spraw przed Sądem. W tym samym okresie do Sądu wpłynęły 63 skargi W. S. (syna J. S.), które dotyczyły działalności lub bezczynności organów Gminy K., w tym 56 skarg dotyczących Wójta. W sytuacji, gdy w okresie niespełna roku w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zarejestrowano ponad 90 spraw wszczętych skargami J. S. i W. S., w których organy Gminy K. zobowiązane były do przekazania Sądowi skarg wraz z aktami sprawy i odpowiedziami na skargi (w tym Wójt w ponad 70. sprawach), w ocenie Sądu przekroczenie terminu przewidzianego przez art. 54 § 2 Ppsa o niespełna dwa miesiące, nie stanowi uchybienia, które można by kwalifikować, jako ewidentne; świadczące o oczywiście niewłaściwej realizacji przez organ administracji obowiązków płynących z art. 54 § 2 Ppsa. Biorąc pod uwagę ilość spraw ze skarg skarżącego i jego syna dotyczących działań Wójta Gminy K., a także Rady Gminy K., które wpłynęły i nadal wpływają do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz okoliczność, że na organ wykonawczy Gminy wielokrotnie już nakładano grzywny w trybie art. 55 § 1 Ppsa, w ocenie Sądu stwierdzić należy, że cel represyjny i prewencyjny grzywny zostanie najskuteczniej osiągnięty poprzez wymierzenie jej w kwocie 100 zł. Jak bowiem wynika z wyjaśnień organu, nie ulega wątpliwości, że ma on świadomość zaistniałych uchybień, których upatruje w nadmiernej ilości spraw wszczynanych przez skarżącego i jego syna. W ocenie Sądu wymierzenie grzywny w kwocie wnioskowanej przez skarżącego w zażaleniu – tj. 2000 zł, nie realizowałoby w ocenie Sądu celu represyjnego i prewencyjnego grzywny w sposób bardziej skuteczny niż grzywna orzeczona niniejszym postanowieniem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 Ppsa, postanowił jak w pkt 1 postanowienia. O przyznaniu adwokatowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w pierwszej instancji postanowiono na podstawie art. 250 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). O przyznaniu adwokatowi wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w drugiej instancji postanowiono na podstawie art. 250 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d i § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia.