IV SO/Wa 64/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 5 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. K. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2007r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi M. K. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości postanawia: - odmówić skarżącemu M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wnioskiem z dnia 12 marca 2007r. skarżący M. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania pism skarżącego z dnia 3 i 8 sierpnia 2006r. oraz z dnia 5 stycznia 2007r. zatytułowanych "zawiadomienie o przestępstwie". W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym wnioskodawca wskazał, że jest osobą bezrobotną od 1979 roku, dodatkowo od 2002r. jest bezdomny, nie posiada żadnego majątku i nie uzyskuje żadnych dochodów. Ponieważ oświadczenie skarżącego o stanie majątkowym i dochodach zawarte w urzędowym formularzu nie wyjaśniało w dostatecznym stopniu wątpliwości co do faktycznego stanu majątkowego wnioskodawcy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 7 maja 2007r. wezwał go do uzupełnienia wniosku. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 czerwca 2007r. odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. M.K. w dniu 29 czerwca 2007r. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, co zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) spowodowało, iż postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy utraciło moc. W złożonym sprzeciwie M. K. podniósł, że rozstrzygnięcie wniesionej przez niego skargi na bezczynność Ministra Sprawiedliwości jest ważne dla jego bytu i dalszych losów, a dane zawarte w formularzu PPF są wystarczające dla oceny jego możliwości finansowych. W wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sąd, nie rozpatrując sytuacji finansowej skarżącego, uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270ze zm.). Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LexisNexis Warszawa 2004r. str. 321). Stanowisko tej treści prezentuje także Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniu z dnia 16 września 2005r. sygn. akt II OZ 718/05. Z tego rodzaju sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdyż żądanie podjęcia przez sąd administracyjny jakichkolwiek działań z dziedziny postępowania karnego zawarte we wniosku M. K., w tym także kwestia "bezczynności" Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego dotycząca zawiadomień o przestępstwach nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Zagadnienia te nie mieszczą się bowiem w zakresie kognicji sądu administracyjnego jaki wynika z przepisu art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji - na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).