V SA 3348/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący - Marzenna Zielińska, Sędziowie - Jakub Pinkowski, - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant - Beata Smulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę - Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez Agencję celną " R. " Sp. z o.o. działającą w imieniu "B." Spółki z o.o. w W, według dokumentu SAD z [...] lutego 2000r. nr [...], Dyrektor Urzędu Celnego w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu ( uprzednio objętą procedurą składu celnego) sprowadzoną z W. partię [...] ( G.) przyjmując deklarowaną wartość celną towaru w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej w kwocie 21095,39 EUR, wynikającej z przedstawionych przy zgłoszeniu celnym faktur handlowych: nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. oraz [...] z dnia [...] grudnia 1999r. wystawionych przez eksportera "B. Ltd". Decyzją z [...] stycznia 2003 r. nr [...] wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 lit. "b" Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i orzekając w tej części, będącą podstawą wymiaru cła, wartość celną towaru określił w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ustalonej z uwzględnieniem udzielonego importerowi przez eksportera rabatu, obniżającego fakturowane pierwotnie należności eksportera. Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] lipca 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku kontroli przeprowadzonej u importera ujawniono zawartą przez niego z eksporterem "B. Ltd." "umowę o wynagrodzenie", obowiązującą w okresie od 1 stycznia 1999r do 31 grudnia 1999r., przewidującą stosowanie w imporcie produktów : G. i K. wynagrodzenia udzielanego importerowi, według określonych w umowie zasad. W ramach powyższej umowy, wynagrodzenie było wyliczane następująco : za każde zrealizowane zamówienie w okresie od 01.01.1999r. do 31.03 1999r. na G. pow. 150.000 EUR 20,59% K. pow. 5.000 EUR 40,30% za każde zrealizowane zamówienie w okresie od 01. 04.1999r. do 31.10 1999r.na G. pow. 100.000 EUR 20,59% K. pow. 30.000 EUR 40,30% za każde zrealizowane zamówienie w okresie od 01.11.1999r. do 31.12.1999r. na G. pow. 70.000 EUR 20,59% K. pow. 9.000 EUR 40,30% Płatność nastąpi nie później niż 90 dni po dokonaniu sprzedaży( § 2 umowy) W toku kontroli ujawniono także notę korygującą nr [...] z [...] listopada 1999r. na kwotę 32.648,40 EUR odnoszącą się do faktury nr [...] oraz notę korygującą nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. na kwotę 29.977,92 EUR odnoszącą się do faktury nr [...], które pomniejszały zobowiązania strony wobec sprzedającej towar firmy " B. Ltd". Jak wynika z kontroli faktury importowe na towary handlowe regulowane były na bieżąco oraz w pełnej kwocie wynikającej z faktur. Faktura rabatowa otrzymana na podstawie umowy była rozliczana z bieżącymi płatnościami z danym partnerem. W tej sytuacji , zdaniem organów celnych, łączna kwota zakupu preparatu G. za sumę 126.519,89 EUR( faktura nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r.) powinna zostać pomniejszona o rabat wynoszący 20,59% wartości sprzedaży tj. kwotę 26.051,76 EUR( nota korygująca nr [...] z [...] grudnia 1999r.), zaś w przypadku faktury nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. kwota 158.556,35 EURO powinna zostać pomniejszona o udzielony stronie rabat również wynoszący 20,59% wartości sprzedaży tj. 32. 648,40EUR (nota korygująca nr [...] z dnia [...] listopada 1999r.). Deklarowana zatem przez stronę w zgłoszeniu celnym wartość preparatu G., zawyżona z powodu nieuwzględnienia powyższych not, winna zostać skorygowana przez proporcjonalne rozbicie kwoty rabatu dotyczącego G. do wartości celnej ze zgłoszeń celnych tego preparatu, w tym do przedmiotowego zgłoszenia. Zdaniem organu orzekającego, w świetle art. 23 § 1 Kodeksu celnego uzasadniona była w tym stanie rzeczy korekta (obniżenie) wartości celnej towaru dokonana przez organ celny pierwszej instancji. W skardze na powyższą decyzję " B."- Spółka z o.o. w W. wystąpiła z żądaniem stwierdzenia nieważności, ewentualnie uchylenia decyzji organów celnych obu instancji, zarzucając naruszenie przepisów: - art. 120-124,art. 180, art.187,art. 191, art. 210§1 pkt 6 i art. 210§4 Ordynacji podatkowej, - art. 23 § 1 i § 9 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego, - przepisów konstytucyjnych art. 2 i art.7 Konstytucji RP -art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony ( zał. Dz. U. z 1994r.Nr 11 poz.38). Rozwijając w motywach skargi zarzuty w sferze stanowiącej przedmiot regulacji prawa procesowego, w szczególności powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, skarżąca wywodziła, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z naruszeniem powinności organów celnych wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ograniczając się bowiem do ustaleń dokonanych w toku kontroli u importera, organy celne nie podjęły innych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W konsekwencji, decyzje organów celnych wydane zostały w oparciu o niepełny materiał dowodowy, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z naruszeniem obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej, a także powinności działania w sposób budujący zaufanie do organów celnych. W szczególności zaniechano wnioskowanego przez skarżącą wystąpienia do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o udzielenie "opinii... odnośnie wpływu wynagrodzenia przyznawanego importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego, wspierającego jego działalność gospodarczą, na wartość celną importowanych towarów". W ramach zarzutów o charakterze merytorycznym skarżąca podkreślała, że "umowa o wynagrodzenie" zawarta z kontrahentem zagranicznym nie jest umową kupna sprzedaży, a jedynie umową regulującą kwestie związane ze stymulowaniem wzajemnych obrotów pomiędzy umawiającymi się stronami Wspomniane w niej wynagrodzenie nie stanowi warunku nabycia towaru w rozumieniu art. 23 § 9 Kodeksu celnego, a zatem nie wpływa na wartość celną. Wynagrodzenie udzielane przez kontrahenta zagranicznego miało charakter warunkowy, albowiem jego przyznanie zostało pozostawione do decyzji uznaniowej zagranicznego dostawcy i uwarunkowane realizacją określonego pułapu zakupów. Wobec powyższego spółka nie była w stanie stwierdzić, w momencie składania zgłoszenia celnego, czy będzie jej przysługiwało wynagrodzenie, tym bardziej nie miała możliwości określenia wysokości wynagrodzenia, jakie będzie jej przysługiwało. Tak więc w dniu zgłoszenia celnego nie było możliwości określenia wartości celnej odmiennie, niż według i w wysokości ceny transakcyjnej wynikającej z faktury przedstawionej przy zgłoszeniu celnym. W ocenie skarżącej brak było przesłanek do twierdzenia że wartość celna zadeklarowana przez spółkę nie pokrywała się z cena należną. Z tego względu spółka nie występowała o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w trybie art. 65§ 4 Kodeksu celnego. W piśmie procesowym z dnia 19 października 2004r. skarżąca dodatkowo podniosła zarzuty: • braku podstawy prawnej dla podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych • braku odesłania w zaskarżonych decyzjach do ewentualnych upoważnień, W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekając w sprawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje. W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. W niniejszej sprawie wartość celna przedmiotu importu zadeklarowana została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym, w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej w fakturach eksportera nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. oraz [...] z dnia [...] grudnia 1999r., przedstawionych przy zgłoszeniu. W wyniku późniejszej kontroli przeprowadzonej u importera, ujawniona została zawarta przez importera z eksporterem "umowa o wynagrodzenie" obowiązująca w okresie od 01.01. 1999r. do 31.12. 1999r., przewidująca przyznanie dla importera wynagrodzenia za zakupy produktów w niej wymienionych ( G. i K.) przy realizacji określonego pułapu zamówień i dokonanej nie później niż 90 dni po sprzedaży płatności. ( umowa k 102-107 akt wspólnych) oraz noty kredytowe eksportera - nota korygująca nr [...] z [...] grudnia 1999r. oraz nota korygująca nr [...] z dnia [...] listopada 1999r, według których skarżąca otrzymała od niego rabat ( discount) na preparat G. zakupiony fakturami nr [...] i nr [...] ( k-131 i 129 akt wspólnych). Na tym tle istotna w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną, wyznaczającą w myśl zasady art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartość celną towaru, jest fakturowana przez eksportera cena pomniejszona o kwotę uzyskanej przez importera zniżki, czy cena w wysokości określonej w fakturach, nie uwzględniającej obniżki z tytułu rabatu. Zawarta przez skarżącą z eksporterem umowa sprzedaży preparatu G. objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym wykonana została w czasie obowiązywania zawartej przez te podmioty umowy o wynagrodzenie. Postanowienia tej umowy stanowiły, więc w istocie część składową aktu sprzedaży importerowi leków objętych zgłoszeniem, skoro sprzedaż realizowana była w czasie obowiązywania i – w zakresie jej realizacji – na warunkach tej umowy. Stanowi ona, że "B." Sp. z o. o. otrzyma od kontrahenta zagranicznego w roku 1999 za zakupy produktów określonych umową wynagrodzenie wyliczone według określonych w niej zasad. I tak za każde zrealizowane zamówienie na preparat G. w okresie od 01.04.1999r. do 31.10.1999r. powyżej 100.000 EUR, a w okresie od 01.11.1999r. do 31.12. 1999r. powyżej 70.000 EUR "B." Sp. z o.o. otrzyma od kontrahenta zagranicznego wynagrodzenie w wys. 20,59 % . Jest poza sporem, że w praktyce skarżąca otrzymywała wynagrodzenie ( rabat) według dokumentów rozliczeniowych w postaci not kredytowych eksportera. Noty kredytowe nr [...] z [...] grudnia 1999r. oraz nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. wskazujące nowe , niższe ceny preparatu wystawione zostały na podstawie w/w umowy i odnosiły się wprost do wartości importowanego towaru. W istocie źródłem uprawnienia importera do rabatu była powyższa umowa o wynagrodzenie. Uzasadnia to ocenę, że w ramach generalnej zasady kauzalności czynności cywilno – prawnych przyczyną (podstawą) usprawiedliwiającą udzielanie rabatu (wynagrodzenia ) przez eksportera był sam fakt importu leków przez skarżącą, a nie wsparcie techniczne, czy stymulacja wzajemnych obrotów między stronami. Świadczenia takie nie zostały udokumentowane, nie stanowiły one - jak wskazano – kryterium kształtującego wysokość rabatu i w konsekwencji nie może być on uznany za ekwiwalent tego rodzaju świadczeń. W konkluzji stwierdzić należy, że zastrzeżone w umowie sprzedaży wynagrodzenie było czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru w wysokości – pomniejszonej o uzyskany rabat (wynagrodzenie) – ceny transakcyjnej wynikającej z faktur eksportera przedstawionych przy zgłoszeniu celnym i tak określona wartość (cena) transakcyjna stanowiła – stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego – wartość celną towaru. Chybiony jest wywód skarżącej, że wynagrodzenie ( rabat) miało charakter fakultatywny w tym sensie, że "jego przyznanie zostało pozostawione do decyzji uznaniowej zagranicznego dostawcy". Zawarta między stronami umowa w § 1 stanowi, że B. Sp. z o.o. " otrzyma w 1999r. od B. Ltd wynagrodzenie za zakupy przy spełnieniu warunków określonych w § 2 umowy" czyli że udzielenie rabatu przewidziane zostało w umowie jako obligatoryjne, przy realizacji określonego pułapu zakupów i terminowej płatności. Postanowienie to potwierdza jednocześnie dodatkowo, że rabat zastrzeżony został przez strony już w umowie sprzedaży preparatów. Nie zachodzi tu więc taka sytuacja, gdy – jak w przypadku tzw. rabatu "postimportowego" – czynność prawna będąca źródłem prawa kupującego do rabatu dokonana jest dopiero po dokonaniu zgłoszenia celnego i jego przyjęciu przez organ celny. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga fakt, że w dniu [...].02.2000r. tj. w momencie zgłoszenia celnego w/w towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, noty korygujące nr [...] z [...] grudnia 1999r. oraz nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. obniżające wartość celną towaru wskazaną w fakturach nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. i nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. już istniały, zatem skarżąca w chwili dokonania odprawy celnej posiadała wiedzę o przyznanym wynagrodzeniu ( rabacie). W tym stanie rzeczy gdy skarżąca faktycznie otrzymała rabat, uzasadniona była w świetle art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego dokonana korekta (obniżenie) wartości celnej towaru. Niezasadne jest stanowisko skarżącej, iż dokonując odpraw celnych importowanych towarów do zgłoszenia celnego załączała niezbędne dokumenty, zgodne z Rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, które przy opisie formularza SAD wskazywało, iż uwzględniać należy jedynie upusty potwierdzone tzn. uwidocznione na fakturze. Zarzut ten abstrahuje bowiem od okoliczności, iż w cytowanym rozporządzeniu chodzi o prawidłowo sporządzoną fakturę, która zawiera wszelkie elementy kształtujące cenę towaru. Strona nie może więc powoływać się na fakturę nie zawierającą tych danych, dotyczących ceny towaru. Natomiast wśród dokumentów przedkładanych organowi winna znaleźć się pełna dokumentacja dotycząca zakupu przedmiotowego towaru, w tym umowa na podstawie której przyznawane były upusty cenowe oraz noty korygujące, istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia celnego. Chybiony jest również zarzut skargi naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz przepisów prawa unijnego, w szczególności art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z 16.12.1991 r., stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa, m.in. w zakresie prawa celnego, do ustawodawstwa Wspólnoty. Unormowania ustawy z dnia 9.01.1997 r. Kodeks celny, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zał. do Dz. U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego. W konsekwencji, oparte na przepisach tej ustawy rozstrzygnięcia nie mogą być poczytane za naruszające prawo Wspólnoty bądź konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości (art. 7 i art. 2 Konstytucji RP). Chybione są również zarzuty skarżącej o charakterze procesowym. W piśmie z 28.09.2001 r. skierowanym do Dyrektorów Urzędów Celnych, będącym w ocenie skarżącej powodem wszczęcia postępowania celnego, Prezes Głównego Urzędu Ceł wskazał na potrzebę zwrócenia szczególnej uwagi na prawidłowość deklarowania wartości celnej przez firmy importujące farmaceutyki i – w razie wystąpienia okoliczności mogących wskazywać na nieprawidłowości – przeprowadzenia "kontroli postimportowej" w celu weryfikacji deklarowanej wartości celnej. Wymienione pismo nie było aktem ingerencji w postępowanie celne prowadzone przez organy celne pierwszej instancji, zaś o ocenie prawidłowości zgłoszeń celnych decydowały ustalenia tych organów, w szczególności wyniki ewentualnych "kontroli postimportowych". W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli u importera i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji celnej w dwóch instancjach. Decyzje w niniejszej sprawie zapadły na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów celnych i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych. Oceny tej nie podważa nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej o wystąpienie do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o udzielenie "opinii... odnośnie wpływu wynagrodzenia przyznawanego importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów". Wskazany przez skarżącą problem mógł być bowiem rozstrzygnięty i podlegał rozstrzygnięciu przez krajowe organy celne, żaden przepis nie zobowiązuje tych organów do występowania w tego rodzaju sprawach o stosowną opinię, kwestia, która mogłaby być przedmiotem wnioskowanej opinii, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego i bezprzedmiotowy był powyższy wniosek skarżącej. Całkowicie chybiony jest także zarzut dotyczący braku podstawy prawnej do podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych. W ocenie skarżącego, przepis art. 143 Ordynacji podatkowej w brzmieniu na dzień wydania decyzji, adresowany był wyłącznie do organów podatkowych, natomiast organy celne mogą na jego podstawie upoważniać funkcjonariuszy celnych lub pracowników kierowanej jednostki dopiero od 1 września 2003 r., a więc od zmiany Ordynacji podatkowej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U.03.137.1302). W ocenie Sądu, prawo organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy celnych i pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w imieniu organu, w tym do podpisywania decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu celnym, wynikało z przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej już od dnia 1stycznia 1998 r., a więc od dnia, kiedy to zgodnie z treścią przepisu art. 262 "do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083), z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego". Żaden przepis Kodeksu celnego nie wyłączał ani nie zmieniał zasad stosowania przed organami celnymi przepisu art. 143 OP. Stąd też przepis ten, aczkolwiek skierowany do organów podatkowych, był odpowiednio stosowany przed organami celnymi. Zmiana powołanego przepisu art. 143 OP z dniem 1 września 2003 r. polegająca na uzupełnieniu treści przepisu o uprawnienie dla organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy i pracowników do załatwiania spraw w imieniu tych organów, kierowana było organów celnych jako organów podatkowych i była podyktowana zupełnie innymi przesłankami niż te, na które powołuje się skarżący. Mianowicie z dniem 1 września 2003r. organy celne stały się – w zakresie przewidzianym powołaną wyżej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych ...– organem podatkowym. Stąd konieczna była zmiana przepisu art. 143 OP, mocą której naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej mogą upoważniać podległych funkcjonariuszy i pracowników do podpisywania decyzji także w sprawach podatkowych. Przepis art. 262 Kodeksu celnego, jako dotyczący wyłącznie postępowania w sprawach celnych, w sprawach podatkowych nie mógł stanowić takiej podstawy. Sąd nie podziela także zarzutów skarżącego odnośnie braku w decyzjach odpowiednich odesłań wskazujących na konkretne, wydane w sprawie upoważnienie do podpisywania decyzji udzielone osobom, które decyzje podpisywały. Przepis art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej nie zawiera wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 210 § 1OP wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2000 r. Sygn. akt III RN 189/99 OSNAPU 2001 nr 8, poz.248). Zarówno Dyrektor Izby Celnej w W. jak i Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji udzielili stosownych upoważnień do podpisywania w ich imieniu decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym dla osób, które decyzje podpisały, co wynika z załączonych do akt wspólnych decyzji. Zaskarżone decyzje zawierają adnotację "z upoważnienia" oraz imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby podpisującej. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało oddalić skargę jako niezasadną.