V SA 3349/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Marzenna Zielińska, Sędziowie WSA - Jakub Pinkowski (spr.), - Małgorzata Rysz, Protokolant - Beata Smulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę - Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego w imieniu B. Spółki z o.o. w W. (dalej zwanej Spółką) w dniu [...] lutego 2000 roku wg SAD nr [...], procedurą dopuszczenia do obrotu objęto sprowadzoną z W. partię odczynników laboratoryjno-diagnostycznych G., które uprzednio były objęte procedurą składu celnego. Do zgłoszenia dołączono fakturę nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku wystawioną przez eksportera, tj. firmę B. oraz deklarację wartości celnej z dnia [...] lutego 2000 roku. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 roku o nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej oraz wymiaru cła i określił wartość celną towaru w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ustalonej z uwzględnieniem udzielonego Spółce rabatu. Orzekając w sprawie na skutek odwołania strony, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] lipca 2003 roku o nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po przyjęciu zgłoszenia celnego, w wyniku kontroli przeprowadzonej w Spółce ujawniono zawartą przez niego z eksporterem, B., umowę o wynagrodzenie, obowiązującą w okresie od [...] stycznia do [...] grudnia 1999r., przewidującą udzielanie Spółce przy imporcie produktów G. i K. wynagrodzenia według określonych zasad. Wynagrodzenie to, stanowiące w opinii organu celnego II instancji rabat obniżający cenę transakcyjną, było wyliczane wg określonej w umowie stopy procentowej od wartości zrealizowanego zamówienia, przy czym warunkiem jego udzielenia było przekroczenie określonej na dany okres wartości każdego zamówienia. I tak, za każde zamówienie zrealizowane w okresie od [...] listopada do [...] grudnia 1999 roku, Spółce przysługiwał zgodnie z umową rabat (wynagrodzenie) w wysokości 20,59 % w przypadku zakupu odczynnika G., o ile wartość zrealizowanego zamówienia przekroczyła kwotę [...]. Jedynym warunkiem wypłaty wynagrodzenia (przyznania rabatu) było zrealizowanie płatności w terminie. Wynagrodzenie przyznawano w drodze wystawienia noty korygującej. W toku kontroli ujawniono oprócz umowy także notę korygującą z dnia [...] grudnia 1999 roku o nr [...], która pomniejszała zobowiązania Spółki wobec B. wynikające z w/w faktury. Wg organu celnego II instancji nota ta była wystawiona już w dacie dokonania zgłoszenia celnego, co oznaczało, że Spółka powinna była poinformować organy celne tak o umowie, jak i o wystawionej na jej podstawie nocie. Deklarowana zatem przez Spółkę w zgłoszeniu celnym wartość preparatu G. została zawyżona z powodu nieuwzględnienia powyższej noty i powinna była zostać skorygowana przez proporcjonalne przyporządkowanie kwoty rabatu określonej w nocie do wartości celnej zadeklarowanej w zgłoszeniach celnych, na podstawie których dopuszczano do obrotu na polskim obszarze celnym towary określone w fakturze nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku, w tym także do wartości zadeklarowanej w zgłoszeniu z dnia [...] lutego 2000 roku wg SAD o nr [...]. W skardze na powyższą decyzję Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżanej decyzji, ewentualnie o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji, oraz o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 2 i art.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; - art. 23 §1 i §9 oraz art. 85 §1 Kodeksu celnego, Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 roku w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych oraz wyjaśnień dotyczących wartości celnej (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 roku — zał. do Dz. U. Nr 80, poz. 908) – zwanych dalej "Wyjaśnieniami dotyczącymi wartości celnej"; - art. 120-124, art. 180, art.187,ar. 191, art. 210 §1pkt 6 i art. 210 §4 Ordynacji podatkowej; - art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony ( zał. Dz. U. z 1994r.Nr 11 poz.38). Rozwijając w motywach skargi zarzuty w sferze stanowiącej przedmiot regulacji prawa procesowego, w szczególności powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej, skarżąca Spółka wywodziła, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało z naruszeniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ograniczając się bowiem do ustaleń dokonanych w toku kontroli Spółki, organy celne nie podjęły innych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W konsekwencji, decyzje organów celnych wydane zostały w oparciu o niepełny materiał dowodowy, bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z naruszeniem obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady prawdy obiektywnej, a także powinności działania w sposób budujący zaufanie do organów celnych. W szczególności nie uwzględniono wniosku Spółki o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Ministra Finansów z wnioskiem uzyskanie porady Światowej Organizacji Celnej odnośnie wpływu wynagrodzenia przyznawanego importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów. W ramach zarzutów o charakterze merytorycznym skarżąca Spółka podkreśliła, że umowa o wynagrodzenie zawarta z kontrahentem zagranicznym nie jest umową kupna-sprzedaży, a jedynie umową regulującą kwestie związane ze stymulowaniem wzajemnych obrotów pomiędzy umawiającymi się stronami. Wspomniane w niej wynagrodzenie nie stanowi warunku nabycia towaru w rozumieniu art. 23 §9 Kodeksu celnego, a zatem nie wpływa na wartość celną. Wynagrodzenie udzielane przez kontrahenta zagranicznego miało charakter warunkowy, albowiem jego przyznanie zostało pozostawione do uznania zagranicznego dostawcy i uwarunkowane realizacją określonego pułapu zakupów. Wobec powyższego Spółka nie była w stanie stwierdzić w momencie zgłoszenia celnego, czy będzie jej przysługiwało wynagrodzenie, tym bardziej zaś nie miała możliwości określenia wysokości tego wynagrodzenia. Tak więc w dniu zgłoszenia celnego nie było możliwości określenia wartości celnej odmiennie, niż w wysokości ceny transakcyjnej ujętej w fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego. W ocenie Spółki brak też było przesłanek do twierdzenia, że zadeklarowana wartość celna nie pokrywała się z ceną należną. Z tego względu Spółka nie występowała o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w trybie art. 65 §4 Kodeksu celnego. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 18 października 2004 roku Spółka dodatkowo podniosła zarzuty: • braku podstawy prawnej dla podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych, • braku odesłania w zaskarżonych decyzjach do ewentualnych upoważnień. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z 30.08.2002r. (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny przed dniem 1.01.2004r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny. W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie należy stwierdzić, że zarzuty podniesione przez Spółkę nie są zasadne. W myśl art. 85 §1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia i według stawek w tym dniu obowiązujących. Stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 §1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy. W niniejszej sprawie wartość celna przedmiotu importu zadeklarowana została w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym, w wysokości odpowiadającej wartości transakcyjnej określonej w dołączonej do tego zgłoszenia fakturze eksportera nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku. W wyniku późniejszej kontroli Spółki ujawniona została zawarta przez nią z B. umowa o wynagrodzenie obowiązująca w całym 1999 roku, przewidująca przyznanie Spółce wynagrodzenia za zakupy produktów w niej wymienionych (G. i K.) przy realizacji określonego pułapu zamówień (k. 102-103 akt wspólnych) oraz nota eksportera z dnia [...] grudnia 1999 roku o nr [...], według której skarżąca Spółka otrzymała rabat za zakupiony wg faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 1999 roku preparat. Na tym tle istotna w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną, wyznaczającą w myśl zasady art. 23 §1 Kodeksu celnego wartość celną towaru, jest wynikająca z faktury cena pomniejszona o kwotę uzyskanego przez Spółkę rabatu, czy cena w wysokości określonej w fakturze, nie uwzględniająca obniżki z tytułu rabatu. Umowa sprzedaży preparatu objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym została zawarta i wykonana w czasie obowiązywania zawartej przez Spółkę umowy o wynagrodzenie. Postanowienia umowy o wynagrodzenie determinowały stosunki stron stanowiły w istocie część składową umowy sprzedaży preparatu diagnostycznego objętego zgłoszeniem, skoro sprzedaż realizowana była w czasie obowiązywania umowy o wynagrodzenie i na jej warunkach. Zgodnie z jej postanowieniami skarżąca Spółka miała otrzymać od swojego kontrahenta zagranicznego w roku 1999 za zakupy określonych produktów wynagrodzenie wyliczone według określonych w niej zasad. I tak za każde zamówienie zrealizowane w okresie od [...] listopada do [...] grudnia 1999 roku Spółce przysługiwał rabat (wynagrodzenie) w wysokości 20,59 % w przypadku zakupu odczynnika G., o ile wartość zrealizowanego zamówienia przekroczyła kwotę [...]. W tej sprawie jest poza sporem, że skarżąca Spółka otrzymywała wynagrodzenie (rabat) według dokumentów rozliczeniowych w postaci not korygujących eksportera. Nota eksportera z dnia [...] grudnia 1999 roku o nr [...], wskazująca nową niższą cenę preparatu, wystawiona została na podstawie w/w umowy i odnosiła się wprost do wartości importowanego towaru. W istocie zatem źródłem uprawnienia Spółki do rabatu była właśnie umowa o wynagrodzenie. Uzasadnia to ocenę, że podstawą przyznania rabatu (wynagrodzenia) był sam fakt zakupu określonego preparatu przez Spółkę, a nie wsparcie techniczne, czy też stymulacja wzajemnych obrotów między stronami. Ani wsparcie techniczne, ani też ewentualna stymulacja wzajemnych obrotów nie zostały w żaden sposób udokumentowane, nie stanowiły, jak wskazano, kryterium kształtującego wysokość rabatu, w konsekwencji też nie mogły być uznane za ekwiwalent udzielanego Spółce rabatu (wynagrodzenia). W konkluzji stwierdzić należy, że zastrzeżony w umowie o wynagrodzenie rabat (wynagrodzenie) był czynnikiem kształtującym wartość transakcyjną importowanego preparatu, zaś określona z jego uwzględnieniem wartość transakcyjna stanowiła – stosownie do zasady przewidzianej w art. 23 §1 Kodeksu celnego – wartość celną towaru. Uzasadniona zatem była korekta tej wartości dokonana przez organ celny w zaskarżonej decyzji. Nie mogą wpłynąć na tę ocenę wywody Spółki, że wynagrodzenie (rabat) miało charakter fakultatywny w tym sensie, że "jego przyznanie zostało pozostawione do decyzji uznaniowej zagranicznego dostawcy". Zawarta między stronami umowa w § 1 stanowi, że Spółka " otrzyma w 1999r. od B. wynagrodzenie za zakupy przy spełnieniu warunków określonych w § 2 umowy", czyli że udzielenie rabatu było obligatoryjne, jeśli tylko realizowano zakupy o określonej wartości i terminowo opłacano wystawione z tego tytułu faktury. Postanowienie to dodatkowo potwierdza wyżej przedstawioną ocenę, że rabat, zastrzeżony przez strony w umowie o wynagrodzenie, był istotnym elementem umowy sprzedaży preparatu. Nie zachodzi tu więc taka sytuacja, gdy – jak w przypadku tzw. rabatu "postimportowego" – czynność prawna będąca źródłem prawa do rabatu dokonana jest dopiero po dokonaniu zgłoszenia celnego. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga fakt, że w momencie dokonania zgłoszenia celnego importowanego towaru, nota korygująca z dnia [...] grudnia 1999 roku o nr [...], obniżająca wartość celną towaru wskazaną w fakturze dołączonej do zgłoszenia już istniała, a zatem Spółka w chwili dokonania odprawy celnej posiadała wiedzę o przyznanym wynagrodzeniu (rabacie). Nie znajduje uzasadnienia stanowisko Spółki, iż dokonując odpraw celnych importowanych towarów do zgłoszenia celnego załączała niezbędne dokumenty zgodnie z zarządzeniem Prezesa GUC z 23 września 1997r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, które przy opisie formularza SAD wskazywało, iż uwzględniać należy jedynie upusty potwierdzone tzn. uwidocznione na fakturze. Spółka pomija bowiem jednocześnie okoliczność, iż zgodnie z cytowanym zarządzeniem wśród dokumentów przedkładanych organowi przy zgłoszeniu winna znaleźć się pełna dokumentacja dotycząca zakupu importowanego towaru, w omawianym przypadku zatem umowa o wynagrodzenie, na podstawie której przyznawany był rabat oraz nota korygująca, na podstawie której rabat (wynagrodzenie) przekazywano Spółce. Oba dokumenty bowiem w dniu zgłoszenia istniały. Całkowicie chybiony jest wysunięty przez Spółkę zarzut naruszenia artykułu 68 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z drugiej strony z dnia 12 grudnia 1991 roku. Przepisy obu tych artykułów wobec uznania, że istotnym warunkiem wstępnym integracji gospodarczej Polski ze Wspólnotą jest zbliżanie istniejącego i przyszłego ustawodawstwa Polski do ustawodawstwa istniejącego we Wspólnocie, nakładały na Polskę obowiązek podjęcia wszelkich starań w celu zapewnienia zgodności jej przyszłego ustawodawstwa z ustawodawstwem Wspólnoty, jak również określały dziedziny w jakich ma to nastąpić. Artykuł 69 określał je, wymieniając jako jedną z takich dziedzin prawo celne. Jak wiadomo, Polska wypełniła swoje zobowiązania przez przyjęcie najpierw ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny oraz zapewniając ostateczną harmonizację polskiego prawa celnego przez przyjęcie ustawy z dnia 19 marca 2004 roku – Prawo celne. Jak łatwo zauważyć proces harmonizacji prawa obejmował szereg zmian polskiego prawa celnego, tak by zapewnić pełną zgodność regulacji krajowych ze wspólnotowymi na dzień uzyskania członkostwa w Unii Europejskiej. Chybiony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia postanowień art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcia organów celnych znajdują oparcie w obowiązującym prawie i są zgodne z dotychczasową praktyką odnoszącą się – jak wskazywała sama Spółka – do rabatów postimportowych, a nie udzielanych, jak w omawianym przypadku, jeszcze przed dniem dokonania zgłoszenia celnego. Zdaniem Sądu chybione są również zarzuty Spółki o charakterze procesowym. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli i zebraniu materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy administracji celnej kolejnych dwóch instancji. Decyzje w niniejszej sprawie zapadły na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów celnych. Oceny tej nie podważa nieuwzględnienie wniosku skarżącej Spółki o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Ministra Finansów z wnioskiem uzyskanie porady Światowej Organizacji Celnej odnośnie wpływu wynagrodzenia przyznawanego importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów. Wskazany przez Spółkę problem mógł być bowiem rozstrzygnięty i podlegał rozstrzygnięciu przez krajowe organy celne, bowiem żaden obowiązujący przepis nie zobowiązuje tych organów do występowania w tego rodzaju sprawach o stosowną opinię. Kwestia, która zgodnie z wnioskiem miałaby być przedmiotem wnioskowanej opinii, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Powyższy wniosek Spółki był w kontekście omawianej sprawy o tyle bezprzedmiotowy, że odnosił się do tzw. rabatów postimportowych, w omawianej sprawie zaś takie nie występowały. Nie znajdują w ocenie Sądu uzasadnienia także zarzuty dotyczące braku podstawy prawnej do podpisywania decyzji przez upoważnionych pracowników organów celnych. W ocenie Spółki, przepis art. 143 Ordynacji podatkowej w brzmieniu na dzień wydania decyzji, adresowany był wyłącznie do organów podatkowych, natomiast organy celne mogą na jego podstawie upoważniać funkcjonariuszy celnych lub pracowników kierowanej jednostki dopiero od 1 września 2003 roku, a więc od zmiany Ordynacji podatkowej na mocy ustawy z dnia 27 czerwca 2003 roku o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U.03.137.1302). Dyrektor Izby Celnej, w piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2004 roku powołuje jako podstawę do upoważniania pracowników do podpisywania decyzji przepis art. 284 §1 Kodeksu celnego, zgodnie z którym dyrektorzy izb celnych wykonują zadania przy pomocy podległych urzędów oraz za pośrednictwem naczelników urzędów celnych, z kolei naczelnicy urzędów celnych wykonują zadania przy pomocy podległych urzędów. W ocenie Sądu, prawo organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy celnych i pracowników kierowanej jednostki do załatwiania spraw w imieniu organu, w tym do podpisywania decyzji i postanowień wydawanych w postępowaniu celnym, wynikało z przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej już od dnia 1stycznia 1998 roku, a więc od dnia wprowadzenia zasady, że zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego "do postępowania w sprawach celnych stosuje się przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego". Żaden przepis Kodeksu celnego nie wyłączał ani nie zmieniał zasad stosowania przed organami celnymi przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej. Stąd też przepis ten, aczkolwiek skierowany do organów podatkowych, był odpowiednio stosowany przed organami celnymi. Zmiana powołanego przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej z dniem 1 września 2003r., polegająca na uzupełnieniu treści przepisu o uprawnienie dla organów celnych do upoważniania funkcjonariuszy i pracowników do załatwiania spraw w imieniu tych organów, związana była z faktem, że organy celne z dniem 1 września 2003r. stały się – w zakresie przewidzianym powołaną wyżej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 roku - organami podatkowymi. Stąd konieczna była zmiana przepisu art. 143 Ordynacji podatkowej, dzięki czemu naczelnik urzędu celnego (i odpowiednio dyrektor izby celnej) mógł jako organ podatkowy upoważniać podległych funkcjonariuszy i pracowników do podpisywania decyzji także w sprawach podatkowych. Przepis art. 262 Kodeksu celnego, jako dotyczący wyłącznie postępowania w sprawach celnych, w sprawach podatkowych nie mógł stanowić takiej podstawy. Sąd nie podziela także zarzutów skarżącej Spółki odnośnie braku w decyzjach odpowiednich odesłań wskazujących na konkretne, wydane w sprawie upoważnienie do podpisywania decyzji udzielone osobom, które decyzje podpisywały. Przepis art. 210 §1 Ordynacji podatkowej nie zawiera wymagania, aby osoba podpisująca decyzję z upoważnienia organu, zamieszczała przy podpisie adnotację (informację) o posiadanym upoważnieniu poprzez powołanie się na dokument, którym upoważnienie zostało jej udzielone. W odniesieniu do osoby wydającej decyzję przepis art. 210 §1 Ordynacji podatkowej wymaga jedynie, aby decyzja zawierała "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28.06.2000r. Sygn. akt III RN 189/99 OSNAPU 2001 nr 8, poz.248). Zarówno Dyrektor Izby Celnej w W. jak i Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji udzielili stosownych upoważnień do podpisywania w ich imieniu decyzji i postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym dla osób, które decyzje podpisały, co wynika z załączonych do akt wspólnych decyzji. Zaskarżone decyzje zawierają adnotację "z upoważnienia" oraz imię, nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby podpisującej. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nie doszło do naruszenia zasady ochrony słusznego interesu strony, czy też zasady zaufania obywateli do organów Państwa. W toku postępowania nie doszło do naruszenia zasad opisanych w art. 120-124 Ordynacji podatkowej. Wydając rozstrzygnięcie, organy celne działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów celnych i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu wnioski organu odwoławczego wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271), należało skargę jako niezasadną oddalić. ----------------------- 9