V SA/Wa 1013/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Kierownika Biura [...] Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] października 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] marca 2009r. (zgodnie z datą stempla pocztowego – k. 5 akt sądowych) A. K. wniósł skargę, którą organ potraktował jako skargę na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2009r. nr [...], w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Pismem z 15 lipca 2009r. A. K. został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, gdyż nie wynika to z treści skargi. W odpowiedzi na wezwanie producent rolny w dniu 24 lipca 2009r., przesłał do Sądu kserokopię decyzji Kierownika Biura [...] ARiMR w O. z [...] października 2006r. o nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2005 nr [...], oraz odmowy przyznania renty strukturalnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 30 lipca 2009r., skarżący został wezwany o wskazanie, czy w swojej skardze z [...] marca 2009r. zaskarża: a). decyzję Kierownika Biura [...] ARiMR w O. z [...] października 2006r., nr [...], czy b). decyzję Prezesa ARiMR z [...] lutego 2009r. o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z [...] sierpnia 2008r., nr [...] o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. W odpowiedzi na wezwanie Sądu producent rolny pismem z 10 sierpnia 2009r., wskazał, iż zaskarża "w całości decyzję Kierownika Biura [...] ARiMR w O. wraz z jego pracownikiem A. R. (...)". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w dalszym ciągu uzasadnienia zwanej p.p.s.a., skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Skarżący w swoim piśmie z 10 sierpnia 2009r. wskazał decyzję Kierownika Biura [...] ARiMR w O. z [...] października 2006r., nr [...], jako przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie. Sąd wskazuje, że jako sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami przedstawionymi przez wnoszącego skargę, lecz jest związany wskazanym przez niego przedmiotem zaskarżenia, a więc decyzją, która wyznacza rodzaj sprawy sądowoadministracyjnej podlegającej kontroli. Zwraca na to uwagę stanowisko judykatury i doktryny (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 1988 r., sygn. akt IV SA 170/88, ONSA 1988/1/44; wyrok NSA z dnia 12 grudnia 1988 r., sygn. akt IV SA 470/88, GAP 1989/18/74) oraz poglądy doktryny (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 300-301). W pierwszej kolejności należy zauważyć, że ustawa p.p.s.a. nie zawiera przepisu, który wskazywałby, że skarga do sądu administracyjnego służy na decyzję ostateczną kończącą postępowanie administracyjne. Zasadę sądowej kontroli legalności decyzji ostatecznych kończących postępowanie w sprawie administracyjnej można jednak wywieść z analizy całokształtu przepisów regulujących przebieg, wzajemne relacje i zależności istniejące pomiędzy postępowaniem administracyjnym i postępowaniem sądowoadministracyjnym. Punktem wyjścia dla wyjaśnienia tego zagadnienia jest przepis art. 16 § 2 KPA, który stanowi, że decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach. W niniejszej sprawie zasady i tryb wniesienia skargi wskazują przepisy ustawy p.p.s.a. określające termin i sposób jej wnoszenia. Na uwagę zasługują przede wszystkim przepisy art. 53 § 1, art. 54, art. 55 § 1 i 2 tej ustawy, z których wynika, że organem przekazującym skargę do sądu wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, kompetentnym do działań autokontrolnych, podlegającym ukaraniu, jest tylko i wyłącznie organ, który wydał ostatnią decyzję w administracyjnym toku instancji. Skarga musi być złożona na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, również z tego względu, aby zachować 30 - dniowy termin do jej wniesienia. To, że przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego stanowi decyzja ostateczna bądź decyzja wydana na skutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy potwierdzają również przepisy szczególne, zawarte w prawie materialnym (np. art. 150 ust. 4 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr .228, poz.1947 ze zm.), art. 74 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), art. 4a ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665 ze zm.). Rozważana w powyższych wywodach kwestia wymaga także odniesienia się do zakresu kontroli sądowoadministracyjnej, którą charakteryzują przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. Z pierwszego z wymienionych przepisów wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z drugiego zaś, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Decyzją podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego jest więc zawsze decyzja kończąca postępowanie w sprawie administracyjnej. Przedmiotem zaskarżenia w toku tego postępowania sądowo- administracyjnego zainicjowanego przez A. K. w dniu [...] marca 2009r. (data złożenia skargi do Sądu) może być jedynie decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lutego 2009r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję z [...] sierpnia 2008r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu renty strukturalnej. Ponadto Sąd zwraca uwagę na fakt, iż decyzja Kierownika Biura [...] ARiMR w O. z [...] października 2006r., którą skarżący wskazał jako przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie była już przedmiotem zainteresowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z 12 czerwca 2007r. o sygn. akt: IISA/Lu 323/07, oddalił skargę na ww. decyzję, uznając tym samym jej zgodność z obowiązującym porządkiem prawnym. Również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 kwietnia 2008r. o sygn. akt: II GSK 474/07, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie uznając, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Reasumując należy stwierdzić, że wniesienie skargi na decyzję Kierownika Biura [...] ARiMR w O. z [...] października 2006r., było niedopuszczalne. Ponadto na marginesie Sąd wskazuje, iż odnośnie zarzutu zawartego w skardze, jak w piśmie producenta rolnego z 10 sierpnia 2009r., pojawił się zarzut dotyczący działalności pracownika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jednak skarga na działalność organu w trybie art. 227 K.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego mimo, że tak chciałby skarżący. z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.