V SA/Wa 1032/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych: oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Skarżący, Spółka, Strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Finansów (dalej: Minister lub organ) z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak : [...] o pozostawieniu nazwy domen w Rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą (dalej: Rejestr). Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 19 lutego 2018 r. wpłynęły do Ministerstwa Finansów zabezpieczone przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] materiały dotyczące domen: 3gry.pl, www.3gry.pl, widget.3gry.pl, mail.3gry.pl, ns.3gry.pl, ftp.3gry.pl. W wyniku analizy nadesłanych materiałów Minister uznał, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 15f ust. 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.; dalej: ustawa o grach hazardowych lub u.g.h.) uzasadniające dokonanie wpisu nazw przedmiotowych domeny do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych i w dniu 15 marca 2018 r. zatwierdził dokonanie wpisu. W dniu 16 marca 2018 r. nazwy powyższych domen zostały wpisane do Rejestru. W dniu 3 kwietnia 2018 r. do organu wpłynął sprzeciw Spółki od wpisu do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych. Po rozpatrzeniu sprzeciwu Minister postanowił pozostawić domeny w Rejestrze. Organ wskazał, że stosownie do art. 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych wpisowi do Rejestru podlega nazwa domeny internetowej wykorzystywana do urządzania gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub dokonania zgłoszenia wymaganego przez ustawę, kierowanych do usługobiorców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Warunkiem wpisania domeny do Rejestru nie musi być okoliczność rozgrywania gier hazardowych na stronie internetowej wykorzystującej nazwę domenową, a jedynie wykorzystywanie danej domeny do urządzania gier hazardowych bez wymaganej koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Z zabezpieczonego przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] materiału wynika, iż oferowane gry skierowane są do graczy z terytorium RP. Strona dostępna jest w języku polskim. Regulamin korzystania z domeny również sporządzony jest w języku polskim. Wpisanie nazwy domeny internetowej www.3gry.pl powoduje automatyczne otwarcie strony internetowej https://www.3gry.pl, która jest wykorzystywana do urządzania gier niezgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych. Strona internetowa używająca nazwy ww. domeny umożliwia zakup dowodów udziału w grach objętych monopolem państwa na ich urządzanie, wykonywanego przez T.S. sp. z o. o. oraz wypłacanie ewentualnych wygranych uzyskanych w tych grach. Przy wpisaniu nazw domenowych 3gry.pl, widget.3gry.pl, mail.3gry.pl, ns.3gry.pl, ftp.3gry.pl do przeglądarki internetowej następuje automatyczne przekierowanie do strony internetowej https://www.3gry.pl, wykorzystującej nazwę domenową www.3gry.pl. W sytuacji, gdy po wpisaniu nazw domenowych następuje przekierowanie użytkownika do domeny służącej urządzaniu gier hazardowych zasadnym jest uznanie, że domeny przekierowujące również są wykorzystywane do urządzania tych gier. Domeny przekierowujące umożliwiają korzystanie z zawartości domeny, które takie treści posiadają. Działalność serwisu 3gry prowadzona za pośrednictwem domeny www.3gry.pl opiera się na zasadach określonych w regulaminie serwisu 3gry. Są to zasady odrębne od tych wynikających z regulaminów gier liczbowych, organizowanych przez T.S. Sp. z o. o. Za pośrednictwem serwisu 3gry.pl oferowane są usługi w zakresie uczestnictwa użytkownika w grach indywidualnie oraz grupowo, jak również opcja darmowego (promocyjnego) udziału w tych grach (opłata za kupon uiszczana jest przez właściciela serwisu). Minister wskazał, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie przewidują możliwości pośrednictwa pomiędzy organizatorem gry hazardowej a jej uczestnikiem w zakresie czynności związanych z ich urządzaniem. Czynności te są dokonywane pomiędzy podmiotem urządzającym grę hazardową a graczem (uczestnikiem gry hazardowej). Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje także dokonywania czynności związanych z uczestnictwem w grach hazardowych przez osoby trzecie (za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 19 ust. 2 ustawy, która nie występuje w niniejszej sprawie). Ustawa o grach hazardowych ściśle reguluje dopuszczalność powierzania przez podmiot prowadzący działalność w zakresie gier hazardowych innemu podmiotowi wykonywania czynności związanych z urządzaniem tych gier, określając katalog gier w przypadku których takie powierzenie jest dopuszczalne, wprowadzając wyjątek od ogólnego zakazu powierzania zawartego w art. 28 ust. 1 ustawy oraz zakres czynności związanych z urządzaniem gier hazardowych. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy spółka prowadząca działalność w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych lub zakładów wzajemnych może powierzyć innemu podmiotowi, na podstawie umowy agencyjnej, sprzedaż losów lub innych dowodów udziału w grze oraz przyjmowanie zakładów i stawek, a także wypłatę (wydanie) wygranych do wysokości określonej w regulaminie gry lub zakładu, z wyłączeniem takich czynności dotyczących zakładów wzajemnych urządzanych przez sieć Internet. Bezspornym przy tym jest w sprawie, iż Strona nie prowadzi działalności w oparciu o umowę agencyjną w zakresie prawem dopuszczonego powierzania czynności związanych z urządzaniem gier hazardowych. Minister szczegółowo opisał zasady i warunki korzystania z domen oraz funkcjonowania serwisu 3gry.pl i w wyniku przeprowadzonej analizy nie podzielił poglądu Spółki, że jej działalność prowadzona za pośrednictwem serwisu 3gry.pl była działalnością o charakterze posłańca co ma potwierdzać załączony do sprzeciwu wyrok Sądu Rejonowego w P. G. i J. w P. sygn. akt [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Wskazał, że w odniesieniu do organów administracji nie sformułowano zasady związania wyrokiem sądu karnego, a sprawa karna nie ma charakteru prejudykatu dla organów administracji. Zatem ocena stanu faktycznego i zastosowanie właściwego stanu prawnego stanowi wyłączną kompetencję i obowiązek organu. Organ podkreślił, iż regulaminy gier urządzanych przez T.S. Sp. z o. o. nie przewidują gier grupowych, jak również opcji dotyczącej darmowego udziału w grze. Te dodatkowe sposoby uczestnictwa w grach liczbowych wynikają z regulaminu serwisu 3gry. Udział w grach nie jest oparty na zawarciu przez uczestnika gry zakładu z jej organizatorem - T.em Sportowym Sp. z o.o. i wpłaceniu mu stawki za udział w grze. Zakład ten jest zawarty pomiędzy uczestnikiem a właścicielem serwisu i polega na tym, że gracz typuje cyfry i liczby oraz wpłaca właścicielowi serwisu stawkę wraz ze stosowną opłatą serwisową. Udział w tych grach również odbywa się w oparciu o dodatkowe sposoby uczestnictwa wynikające z regulaminu serwisu. Od decyzji Ministra Finansów z [...] kwietnia 2018 r. Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosła w niej o uchylenie decyzji Ministra oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15f u.g.h. poprzez błędna jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie wynikające z przyjęcia nieprawidłowych kryteriów oceny przesłanki "urządzania" gier hazardowych co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Domena Spółki wykorzystywana była do urządzania gier hazardowych niezgodnie z u.g.h. na podstawie uznania przez Ministra Finansów de facto, że złożenie zlecenia Spółce zakupu dowodu udziału w grze liczbowej w punkcie sprzedaży T.a Sportowego sp. z o. o. i związane z tym czynności Spółki wyczerpują znamiona "urządzania" gry hazardowej pomimo, że Skarżąca nie sprzedaje dowodów udziału w grze, nie ustala wysokości stawek ani mnożnika determinującego wysokość wygranych, nie ustala żadnych warunków przeprowadzania gier Lotto, Eurojackpot, Mini Lotto oraz Multi Multi ("Gry Lotto"). Naruszenie art. 15f u.g.h. polegało także na nieprawidłowym zastosowaniu art. 19, 20 i 28 u.g.h. co skutkowało wydaniem decyzji na podstawie art. 15f i uznaniem przez Ministra Finansów, że: (i) działalność Spółki powinna opierać się na umowie zawartej z T.em o powierzeniu wykonania czynności związanych z urządzaniem gier, oraz że (ii) Spółka powinna była spełnić obowiązki urządzającego gry hazardowe mimo, iż Spółka nigdy nie wykonywała tego rodzaju czynności. 2. Przekroczenie granicy swobody oceny dowodów, a w konsekwencji naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 482, dalej: "Konstytucja") i art. 2a, 122, 187 § 1, 191 oraz 210 § 4 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez brak wszechstronnego rozważenia sprawy i zebranego materiału dowodowego, a w szczególności nieuwzględnienie przez Ministra Finansów stanowiska i wyjaśnień Spółki opartych o prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 2012 r. (sygn. [...]) dotyczącego działalności Spółki w roli posłańca i w konsekwencji błędne przyjęcie, ze Skarżąca spełnia cechy "urządzającego" gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych co doprowadziło do naruszenia zasady budowania zaufania obywateli do państwa oraz zasady in dubio pro tributario. 3. Błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie art. 122, 187 § 1, 191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej polegające na przyjęciu, że Skarżąca de facto wykonywała czynności związane z urządzaniem gier hazardowych, tj.: (i) przyjmowała zakłady, (ii) przyjmowała stawki za zakład, (iii) wypłacała wygrane, (iv) określała regulamin gry, (v) oraz płaciła podatek od gier. Skarżąca wniosła jednocześnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów: (i) kopii wyroku Sądu Rejonowego G. i J., VIII Wydział Karny w P. z dnia [...] stycznia 2012 r. (sygn. [...]) wraz z uzasadnieniem, (ii) kopii wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki złożonego w dniu [...] kwietnia 2018 r. do Sądu Rejonowego P. – S. M. w P., Xl Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, (iii) kopii regulaminu działania serwisu 3gry.pl., (iv) wydruków ze skrzynki mailowej zawierającej odpowiedzi T.a w zakresie grupowego udziału w Grach Lotto z 28 kwietnia 2010 r. i 14 maja 2018 r. oraz (v) przykładowej umowy grupowego uczestnictwa w grze liczbowej przygotowanej przez Spółkę, na okoliczność wykazania braku sprawstwa czynu wypełniającego znamiona "urządzania" gier hazardowych oraz w celu wykazania, że decyzja jest powodem znacznej szkody dla Spółki i powoduje trudne do odwrócenia skutki dla Skarżącej (upadłość) jak również w celu potwierdzenia twierdzeń i faktów przedstawionych w skardze. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Finansów - przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie kwestionuje przy tym ustaleń faktycznych związanych z nazwami domen wpisanymi do rejestru, w tym zasad funkcjonowania serwisu 3gry.pl, wynikającymi z regulaminu serwisu. Spór pomiędzy organem a Skarżącą w istocie odnosi się do oceny okoliczności faktycznych na gruncie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z art. 15f ust. 1 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych prowadzi Rejestr domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą, zwany dalej "Rejestrem". W myśl art. 15f ust. 4 pkt 1 u.g.h. wpisowi do Rejestru podlega nazwa domeny internetowej wykorzystywana do urządzania gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub dokonania zgłoszenia wymaganego przez ustawę, kierowanych do usługobiorców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności gdy strony internetowe wykorzystujące nazwy takich domen są: a) dostępne w języku polskim; b) reklamowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca kwestionuje uznanie przez Ministra, iż domeny będące jej własnością, były wykorzystywana do urządzania gier hazardowych niezgodnie z u.g.h. Strona twierdzi bowiem, że nie urządzała gier, a jedynie pośredniczyła (występowała w charakterze posłańca) pomiędzy T.em Sportowym Sp. z o. o. a użytkownikami jej portalu (nabywała w ich imieniu i na ich rzecz kupony gier losowych oferowanych przez T.S. Sp. z o. o.). Wypada zatem wyjaśnić, że działalność gospodarcza dotycząca gier hazardowych jest działalnością reglamentowaną w sposób dość restrykcyjny. Wynika to ze specyfiki tej branży, która przynosi bardzo duże zyski, lecz osiągane są one w wyniku eksploatacji ekonomicznej naturalnej skłonności społeczeństwa do hazardu. TSUE w swych orzeczeniach podkreśla, że gry hazardowe stwarzają zagrożenia dla sytuacji ekonomicznej, społecznej i rodzinnej osób biorących w nich udział i mogą prowadzić do uzależniania porównywalnego z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Zasada funkcjonowania gier hazardowych polega bowiem na tym, że grający w nie więcej tracą niż wygrywają. Organizujący gry hazardowe "sprzedają" bowiem w istocie iluzję szybkiego wzbogacenia się, kosztem realnego zubożenia się tych konsumentów, którzy się grom oddają. Ze społecznego punktu widzenia otwarcie wolnego rynku na ten sektor rodziłoby zatem skutki wyłącznie negatywne, gdyż leżąca u jego podstaw konkurencja nie przynosi w tym obszarze dla konsumentów spodziewanych korzyści. Stąd też TSUE przyjmuje, że szkodliwe dla jednostek i dla społeczeństwa konsekwencje moralne i finansowe, które wiążą się z grami hazardowymi, mogą uzasadniać szeroki zakres władztwa regulacyjnego państw członkowskich w odniesieniu do ustalenia niezbędnego poziomu ochrony konsumentów i porządku publicznego. Zasada swobody i równości gospodarczej, podlega zatem w tej dziedzinie ograniczeniom, wynikającym z przepisów ustawy regulującej prowadzenie gier hazardowych, jako ustawy szczególnej do ustawy o działalności gospodarczej (patrz: wyrok NSA z dnia 19 września 1990 r. o sygn. akt II SA/Wa 460/90; publ. Mon. Praw. 1993, nr 3, s. 88). W kontekście powyższego zasadna jest szeroka interpretacja pojęcia "wykorzystywania domen" do urządzania gier hazardowych bez wymaganej koncesji lub zezwolenia lub zgłoszenia. Sąd podziela więc stanowisko Ministra, że warunkiem wpisania domeny do Rejestru nie musi być okoliczność rozgrywania gier hazardowych na stronie internetowej wykorzystującej nazwę domenową. Przepis art. 15f ust. 4 pkt 1 u.g.h. obejmuje swym zakresem wszelką działalność związaną z urządzaniem gier hazardowych, stanowiącą choćby próbę obejścia przepisów u.g.h. W ocenie Sądu Minister trafnie uznał, że strona internetowa https://www.3gry.pl (na którą następowało automatyczne przekierowanie po wpisaniu nazw domenowych objętych zaskarżoną decyzją) wykorzystywana była do urządzania gier hazardowych bez wymaganej koncesji lub zezwolenia lub zgłoszenia. Działalność Skarżącej stanowiła bowiem obejście przepisów u.g.h. dotyczących warunków urządzania gier hazardowych. Strona skarżąca nie jest i nigdy nie była uprawniona do pośredniczenia pomiędzy urządzającym gry T.S. Sp. z o.o. a uczestnikami prowadzonych przez tę spółkę gier. Jak słusznie zauważył organ przepisy u.g.h. nie przewidują możliwości pośrednictwa pomiędzy organizatorem gry hazardowej a jej uczestnikiem w zakresie czynności związanych z ich urządzaniem. Czynności te są dokonywane pomiędzy podmiotem urządzającym grę hazardową a graczem (uczestnikiem gry hazardowej). Z tego względu już sama próba pośredniczenia w tych czynnościach pomiędzy urządzającym grę a graczem, poza wypadkami przewidzianymi przez ustawę, stanowi naruszenie przepisów u.g.h. (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 33/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób jednak uznać, że Skarżąca tylko pośredniczyła pomiędzy T.S. sp. z o. o. a użytkownikami jej portalu. W świetle zapisów u.g.h. uczestnikiem loterii pieniężnej i gry liczbowej organizowanej przez T.S. jest okaziciel dowodu udziału w grze, czyli Skarżąca. Nie zmienia tego fakt, iż zakupuje ona zakłady udziału w grze losowej z opłat uiszczonych przez użytkowników serwisu www.3gry.pl oraz że uzyskane z tego tytułu wygrane wykorzystuje na wypłatę użytkownikom serwisu. Należy mieć również na uwadze art. 28 ust. 2 u.g.h. stanowiący, iż spółka prowadząca działalność w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych lub zakładów wzajemnych może powierzyć innemu podmiotowi, na podstawie umowy agencyjnej, sprzedaż losów lub innych dowodów udziału w grze oraz przyjmowanie zakładów i stawek, a także wypłatę (wydanie) wygranych do wysokości określonej w regulaminie gry lub zakładu, z wyłączeniem takich czynności dotyczących zakładów wzajemnych urządzanych przez sieć Internet. W sprawie bezsporne jest, iż Strona nie prowadzi i nie prowadziła działalności w oparciu o umowę agencyjną z T.S., w zakresie prawem dopuszczonego powierzania czynności związanych z urządzaniem gier hazardowych. Działalność Skarżącej prowadzona za pośrednictwem domen stanowi więc w istocie odsprzedaż użytkownikom serwisu www.3gry.pl zakupionych przez Skarżącą zakładów. Udział użytkowników serwisu w grach nie jest oparty na zawarciu przez nich zakładu z organizatorem gier - T.S. Sp. z o.o. i wpłaceniu mu stawki za udział w grze. Zakład zawierany jest pomiędzy użytkownikiem serwisu a właścicielem serwisu (Skarżącą), w ramach którego gracz typuje cyfry i liczby oraz wpłaca właścicielowi serwisu stawkę wraz ze stosowną opłatą za obsługę serwisową. Takiego stanu rzeczy nie zmienia fakt, że Strona w ramach swojej działalności wykorzystuje wyniki gier (losowania w tych grach) prowadzonych przez T.S. sp. z o. o. oraz jego środki, pochodzące z wypłaconych wygranych. Nie ulega też wątpliwości, iż Skarżąca nie posiada koncesji ani zezwolenia na urządzanie gier hazardowych. Ponadto Skarżąca w ramach swojego portalu organizowała gry, których nie przewiduje T.S. Sp. z o. o., tj. gry grupowe oraz gry darmowe – co wskazuje na samodzielną organizację gier przez Skarżącą, jedynie z powołaniem się na wyniki losowań T.S. Sp. z o. o. Na oczywiste różnice pomiędzy regulaminem T.. a regulaminem serwisu www.3 gry.pl wskazała zresztą w skardze sama Skarżąca, podkreślając przy tym, że Spółka określa odrębne zasady swojej działalności (pkt 4 lit. a strona 13 skargi), a co znajduje potwierdzenie w załączonej do skargi przykładowej umowie ,,grupowego uczestnictwa w grze liczbowej przygotowanej przez Spółkę’’ (określenie własne Skarżącej wskazanej umowy zawarte we wniosku o przeprowadzenie dowodu). Bez znaczenia przy tym są dywagacje Skarżącej wskazujące na dopuszczenie przez T. możliwości grupowego uczestnictwa w grach liczbowych, co potwierdzać ma załączona do skargi korespondencja mailowa z pracownikiem T. Sp. z o. o., ponieważ regulaminy gier liczbowych zatwierdzone przez Ministra Finansów nie zawierają zapisów o grupowym uczestnictwie w grach hazardowych wobec faktu, iż na gruncie ustawy o grach hazardowych takie rozwiązanie nie zostało dopuszczone. Tym samym - w ocenie Sądu - organ nie naruszył w swoim rozstrzygnięciu przepisów prawa materialnego, w tym wskazanego w skardze art. 15f ustawy o grach hazardowych. Nie można zgodzić się ze Skarżącą, że Minister nieprawidłowo zastosował art. 19, art. 20 i art. 28 u.g.h., które szczegółowo regulują kwestie związane z: wypłatą wygranych w grach losowych (art. 19 u.g.h.), wydawaniem zaświadczeń imiennych uczestnikom gier i ewidencjonowaniem tych zaświadczeń (art. 20 u.g.h.) oraz powierzaniem innym podmiotom (niż prowadzącym działalność w zakresie gier hazardowych) wykonywania czynności związanych z urządzaniem tych gier (art. 28 u.g.h.). Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie prawidłowo zastosowanego art. 15f u.g.h., natomiast fakt pozostawienia nazw domen Skarżącej w Rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą nie uzasadnia twierdzenia Skarżącej, że zdaniem Ministra działalność Skarżącej powinna opierać się na umowie zawartej z T.S. o powierzeniu czynności z zakresu urządzania gier oraz, że Skarżąca powinna spełniać wymogi urządzającego gry. Stwierdzenie przez Ministra, że Skarżąca nie spełniała wymogów ustawowych do urządzania gier hazardowych należało do kategorii ustaleń faktycznych, leżących u podstaw zastosowania art. 15f u.g.h. Natomiast każdy podmiot będący właścicielem domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych powinien liczyć się z konsekwencjami w postaci wpisu nazw domen do stosownego Rejestru, nie zaś przypisywać organowi sugestii co do potrzeby uzupełnienia wymogów ustawowych w zakresie urządzania gier losowych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji na wstępie należy podkreślić, że w art. 15f ust. 9 ustawy o grach hazardowych ustawodawca wskazał, że minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję o pozostawieniu nazwy domeny w Rejestrze, jednocześnie zaś w art. 15f ust. 10 u.g.h. wpisano, że do decyzji, o której mowa w ust. 9, nie stosuje się przepisu art. 221 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ani przepisu art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Tym samym regulacje zawarte w art. 15f u.g.h. w sposób szczególny określają tryb związany z kwestionowaniem dokonanego wpisu do Rejestru, wskazując formę jego zakwestionowania w postaci sprzeciwu, jego zakres, katalog podmiotów uprawnionych, termin na wniesienie sprzeciwu oraz termin na jego rozpatrzenie. Powyższe oznacza, że podczas załatwiania sprzeciwu organ stosuje przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie dotyczącym decyzji (formy tego dokumentu, elementów, treści), a nie wszystkie etapy i wymogi postępowania poprzedzającego jej wydanie (określone w Ordynacji podatkowej). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza art. 122, art. 187 § 1 art. 191 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 u.g.h. Decyzja ta zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś dokonana przez Ministra ocena dowodów nie miała cech oceny dowolnej, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Minister opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy oraz zarzutów zawartych w sprzeciwie, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy, który bez przekroczenia granic ustawowych poddał rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Sąd w pełnym zakresie podziela stanowisko organu, że powołany przez Skarżącą, na etapie sprzeciwu, wyrok Sądu Rejonowego w P. G. i J. w P. z [...] stycznia 2012 r. Sygn. akt [...]- uniewinniający obecnego Prezesa Zarządu Skarżącej od popełnienia czynu polegającego na urządzaniu gier liczbowych i loterii poprzez umożliwienie użytkownikom serwisu internetowego www.3gry.pl zdalnego uczestnictwa w tych grach liczbowych i loteriach (organizowanych przez T.S. Sp. z o. o.) wbrew zasadom określonym w u.g.h. – nie wiąże organu administracji publicznej rozpatrującego sprzeciw wniesiony na podstawie art. 15f ust. 7 u.g.h. Postępowanie karne skarbowe i postępowanie administracyjne, do którego stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, są względem siebie odmienne i mogą być prowadzone niezależnie od siebie. Na powyższe wskazał m.in. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2015 r. sygn. akt P 32/12, który rozstrzygnął wzajemną relację sankcji karnych i administracyjnych z tytułu urządzania gier na automatach bez zezwolenia. Podkreślić należy, że przepisy ustawy o grach hazardowych, przewidujące określony tryb dokonywania wpisu domen do stosownego Rejestru oraz rozpatrywania sprzeciwu od takiego wpisu, wskazują jednoznacznie organ uprawniony i zobowiązany do oceny stanu faktycznego i zastosowania odpowiedniego reżimu prawnego, jakim jest Minister Finansów. Oznacza to, że wyłączną kompetencją Ministra jest ocena zaistnienia przesłanek wpisu domen do Rejestru określonych w art. 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Wyrok Sądu Rejonowego w P. sygn. akt [...] nie wiązał również Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, co oznacza, że wyrok uniewinniający, a na taki powołuje się Skarżąca i załącza go do skargi, nie wiąże Sądu rozpatrującego skargę na decyzję Ministra Finansów o pozostawieniu nazw domen w Rejestrze. Nie było zatem podstaw, wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia postępowania w zgodzie z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, w tym również z zasadami dotyczącymi gromadzenia i oceny materiału dowodowego, do uwzględnienia stanowiska wyrażonego w powyższym wyroku, a tym samym do stwierdzenia naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania uzasadniających uwzględnienie skargi. Podkreślić należy, że Minister wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 2a Ordynacji podatkowej, ponieważ przepis ten nakazuje niedających się usunąć wątpliwości, co do treści przepisów prawa podatkowego, rozstrzygać na korzyść podatnika. Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez przepisy prawa podatkowego rozumie się ustawy dotyczące podatków, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Organ rozstrzygający w sprawie sprzeciwu Skarżącej nie stosował w ogóle przepisów prawa podatkowego nie mogąc naruszyć tym samym zasady in dubio pro tributario, wyrażonej w powyższym przepisie. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że w przypadku regulacji dotyczących wpisu nazw domen do Rejestru oraz jej interpretacji nie ma między stronami sporu. Różnice zdań dotyczą oceny charakteru działalności Skarżącej na gruncie ustawy o grach hazardowych, przy czym Skarżąca opiera naruszenie wskazanej zasady (podobnie jak zasady zaufania do organów podatkowych) na nieuwzględnieniu powołanego powyżej uniewinniającego wyroku Sądu Rejonowego w P. i nie uznaniu występowania Skarżącej jedynie w roli posłańca pomiędzy graczem a organizatorem gier. W tej sytuacji w sprawie nie doszło nie tylko do naruszenia wskazanych powyżej zasad, ale także nie naruszono zasady demokratycznego państwa prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji. Reasumując Sąd, nie będąc związany zakresem skargi, stwierdził na podstawie akt sprawy oraz dowodów dopuszczonych na rozprawie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.