V SA/Wa 104/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi S.T. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia ... października 2009 r. nr ... w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych; oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez S. T. jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych (dalej: GKO) z dnia ... października 2009 r., nr ... utrzymujące w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w W. z dnia ... marca 2009 r., nr ... w przedmiocie uznania skarżącego winnym naruszenia dyscypliny finansów publicznych i wymierzenia kary upomnienia. Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Wydziału Kontroli Gospodarki Finansowej Regionalnej Izby Obrachunkowej w W. powiadomił Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych o ujawnieniu podczas przeprowadzonej kontroli w Urzędzie Gminy w C. okoliczności wskazujących na naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Rzecznik dyscypliny finansów publicznych wszczął postępowanie i po dokonaniu czynności wyjaśniających, zgromadzeniu materiału dowodowego oraz zapoznaniu się z wyjaśnieniami sformułował i przekazał Regionalnej Komisji Orzekającej wniosek o ukaranie S. T. z dnia ... grudnia 2008 r. za to, że sprawując funkcję Wójta Gminy C., nieumyślnie dopuścił się naruszenia dyscypliny finansów publicznych poprzez nieterminowe dokonanie rozliczenia przekazanych w 2006 r. dotacji, tj: 1. dotacji w kwocie ... zł przekazanej na rzecz Powiatu ... w dniu ... czerwca 2006 r. z przeznaczeniem na budowę, rozbudowę, remonty dróg oraz obiektów inżynierskich na podstawie zawartego w dniu ... czerwca 2006 r. Aneksu Nr ... do porozumienia z dnia ... maja 2004 r. (z opóźnieniem 27 dni) 2. dotacji w kwocie ... zł przekazanej dla ... na podstawie umowy Nr ... zawartej w dniu ... kwietnia 2006 r. z przeznaczeniem na prowadzenie w okresie ... ... (z opóźnieniem 71 dni) 3. dotacji w kwocie ... zł przekazanej dla ... na podstawie umowy Nr ... zawartej w dniu ... kwietnia 2006 r. z przeznaczeniem na prowadzenie w okresie ... ... dla społeczności mieszkańców Gminy C.. (z opóźnieniem 71 dni) W ocenie rzecznika powyższe działanie strony stanowiło naruszenie art. 146 ust. 1 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych. Regionalna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy RIO w W. po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem obwinionego w dniu ... marca 2009 r. wydała orzeczenie, którym uznała S. T. winnym nieumyślnego popełnienia czynu polegającego na naruszenia dyscypliny finansów z art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i wymierzyła karę upomnienia, obciążając jednocześnie kosztami postępowania w sprawie. Komisja wzięła pod uwagę z jednej strony dotychczasową niekaralność obwinionego za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, z drugiej zaś trzykrotne nieterminowe rozliczenie udzielonych dotacji. Obwiniony odwołał się od powyższego orzeczenia. Główna Komisja Orzekająca w dniu ... października 2009 r. utrzymała w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej z ... marca 2009 r. Uzasadniając orzeczenie GKO uznała, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Podobnie jak Komisja pierwszej instancji, GKO nie zaliczyła cech osobistych sprawcy – braku znajomości ustawy o finansach publicznych – do okoliczności łagodzących. Wskazała, że jest to okoliczność rodząca poważne wątpliwości co do kompetencji obwinionego jako kierownika jednostki sektora finansów publicznych. W ocenie komisji odwoławczej ustalenia kontroli gospodarki finansowej Gminy C. nie zostały zakwestionowane na żadnym etapie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie obwiniony zarzucił, iż organy nie wzięły pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które dawały podstawę do skorzystania z art. 36 ust. 1 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych zezwalających na odstąpienie od wymierzenia kary. Skarżący wskazał, że został kilka miesięcy wcześniej wybrany na wójta w demokratycznych wyborach, musiał zatem cieszyć się uznaniem i dobrą opinią w społeczności gminnej. Objęcie urzędu nastąpiło w dniu ... grudnia 2006 r. po złożeniu ślubowania – do końca roku pozostało kilka dni, a okres ten był czasem bardzo wzmożonej pracy jak również jej organizacji w Urzędzie Gminy C.. Podniósł, iż od dnia ... grudnia 2006 r. nie ma skarbnika gminy, gdyż osoba pełniąca te obowiązki od dnia ...grudnia 2006 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, zaś w dniu ... stycznia 2007 r. przeszła na emeryturę i w takich warunkach od dnia ... grudnia 2006 r. do dnia ... marca 2007 r. prowadzona była kontrola gospodarki finansowej gminy. Skarżący zarzucił też, że zarządzenie Przewodniczącego Głównej Komisji Orzekającej pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 169 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.] sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.], w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Niekwestionowaną przez skarżącego okolicznością w sprawie jest nieterminowe rozliczenie trzech przekazanych dotacji, w tym jednej przekazanej jednostce samorządu terytorialnego oraz dwóch przekazanych jednostkom pożytku publicznego. Stosownie do art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. [Dz.U. z 2005 r., Nr 14, poz. 114 z późn. zm.] o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych naruszeniem dyscypliny finansów publicznych jest nierozliczenie przekazanej dotacji lub nieterminowe rozliczenie tej dotacji. Zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym [tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.] za prawidłową gospodarkę finansową gminy odpowiada wójt. W tym kontekście nie znajduje uzasadnienia zawarty w skardze zarzut, że podczas kontroli gospodarki finansowej gminy nie było skarbnika gminy, ponieważ to od osoby sprawującej funkcję wójta gminy należy wymagać podstawowej wiedzy z zakresu finansów publicznych i obowiązków związanych z gospodarowaniem środkami publicznymi. Słusznie również, wbrew zarzutowi skargi, Przewodniczący GKO zarządził wpisanie kary do rejestru prowadzonego przez GKO. Orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej jest bowiem prawomocne w dniu jego wydania – zgodnie z art. 142 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych i zgodnie z art. 188 tejże ustawy podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez Komisję. Nie można jednak utożsamiać wpisu do rejestru z wykonaniem orzeczenia. Analizując uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, Sąd doszedł do przekonania, iż organ uwzględnił również art. 89 w zw. z art. 149 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, to znaczy wyczerpująco zebrał i wszechstronnie rozpatrzył materiał dowodowy. W ocenie Sądu wnioski organu wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia spełnia również wymogi określone w art. 137 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie powinno zawierać wskazanie faktów i okoliczności, które skład orzekający uwzględnił wydając rozstrzygnięcie o przypisaniu odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych albo uniewinnieniu, albo umorzeniu postępowania, a także wskazanie faktów, które skład orzekający uznał za udowodnione lub nieudowodnione, wskazanie, na jakich w tym względzie oparł się dowodach, oraz wyjaśnienie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, o ile takie były przedstawione; wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia; przytoczenie okoliczności, które skład orzekający miał na względzie przy wymierzaniu kary albo odstąpieniu od jej wymierzenia, w tym w szczególności wskazanie okoliczności, które komisja uwzględniła przy wymiarze kary albo odstąpieniu od jej wymierzenia. Zdaniem Sądu należy przyjąć, że skarżącemu można przypisać winę za popełnienie zarzuconego czynu, albowiem miał on możliwość postąpienia w sposób zgodny z obowiązującym prawem. Jak wynika z akt sprawy, ... sporządził sprawozdanie z wykonania zadania z datą ... grudnia 2006 r. (a więc przedłożył je już w czasie pełnienia funkcji wójta przez obwinionego) – gdyby zatem obwiniony wykazał należyte zainteresowanie wykorzystaniem środków przekazanych z budżetu gminy C., to jeszcze w tym samym roku istniała możliwość sprawdzenia tego rozliczenia i uzyskania zwrotu do budżetu gminy kwoty ... zł wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, co powinno być również impulsem do sprawdzenia, czy jeszcze jakieś jednostki organizacyjne nie powinny przedłożyć rozliczeń z wykorzystania środków otrzymanych od gminy. Orzekając o karze, GKO prawidłowo uwzględniła nieumyślność działania stanowiącego naruszenie dyscypliny finansów publicznych przypisane obwinionemu. Mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.