V SA/Wa 1045/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... marca 2012 r. Nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych; postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia ... marca 2012 r. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... marca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych pełnomocnik S. G. (zwanego dalej: skarżącym) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż wniosek ten uzasadniony jest charakterem naruszeń, jakich dopuściły się organy obu instancji i ochroną ważnego interesu skarżącego. Jak dalej wyjaśnił, z terenów które zostały objęte zalesieniem skarżący nie osiąga obecnie żadnego dochodu, a dodatkowo musi ponosić własne nakłady bowiem nie są mu wypłacane coroczne premie, przyznane decyzją z dnia ... czerwca 2008 r. nr .... W ocenie pełnomocnika skarżącego nawet w sytuacji, gdyby nieważność decyzji zostałaby prawomocnie potwierdzona, skarżący byłby zobowiązany do zwrotu ewentualnych różnic, jednak do tego czasu nie musi ponosić strat tytułem nakładów przez niego ponoszonych, a związanych z przedmiotowym zalesianiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności jeśli szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20.12.2004 r. Sygn. akt GZ 138/04). W przedmiotowej sprawie okoliczność podniesiona przez pełnomocnika skarżącego tj. ewentualny zwrot części wypłaconej skarżącemu pomocy finansowej nie prowadzi do konsekwencji o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Rodzaj obowiązku tj. stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). Ponadto ewentualna egzekucja należności wypłaconych na podstawie decyzji ostatecznej, która została uchylona może nastąpić dopiero, gdy zostanie wydana w tym zakresie stosowna decyzja, zatem nie można w chwili obecnej rozpatrywać hipotetycznego obowiązku zwrotu środków unijnych. Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia