V SA/Wa 1051/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...], [...], [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wydanej na podstawie m. in. art. 245 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. 2015 poz. 613 ze zm.), o utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. W jego uzasadnieniu wskazali, że wyegzekwowanie zobowiązań podatkowych z tytułu akcyzy może spowodować zaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 11 Prawa upadłościowego, ponieważ zobowiązania przewyższą majątek prowadzonej spółki i konieczna będzie jej likwidacja. W ocenie Skarżących zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej stanowiącej źródło dochodów nie tylko wspólników, ale także zatrudnionych przez nich osób może powodować stan, w którym wystąpi szkoda niemożliwa do zrekompensowania wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie dająca możliwości przywrócenia rzeczy do pierwotnego stanu. Do wniosku załączono odpisy zeznań podatkowych PIT-B za lata 2012 i 2013, bilanse za lata 2014, 2015 i za okres 1 stycznia 2016 - 31 sierpnia 2016, listę płac, informacje dotyczącą finansów, harmonogram spłaty kredytu zaciągniętego w Banku [...] w P. oraz dokumenty dotyczące postępowań komorniczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Podstawową kwestią przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania akt jest dokonanie oceny, czy podlega on wykonaniu. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Zaś problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W ocenie Sądu, skutków takich nie wywołuje mająca procesowy charakter decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej. Natomiast taka właśnie decyzja stała się przedmiotem wniosku Skarżących w rozpoznawanej sprawie. Została ona wydana w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania i nie tworzy po stronie Skarżących uprawnień i obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania). Decyzja ta nie może stanowić podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia egzekucji na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 619 ze zm.), nie może zatem wyrządzić znacznej szkody czy spowodować trudnych do odwrócenia skutków (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniu z 14 września 2016 r. sygn. II GZ 855/16). Tym samym podnoszone we wniosku okoliczności, nie mogły mieć wpływu na ocenę zasadności wniosku. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.