II GZ 855/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 404/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich w pomniejszonej wysokości, po wznowieniu postępowania postanawia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 404/16, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odmówił K. N. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich na 2012 rok w pomniejszonej wysokości, po wznowieniu postępowania. Sąd I instancji stwierdził, że K. N. (dalej: skarżący) w skardze złożył wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej wyżej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Uzasadniając ten wniosek podkreślił, że utrzymanie decyzji w mocy będzie się wiązało z koniecznością zapłaty określonej kwoty, która dla skarżącego jest dużym obciążeniem dla budżetu domowego. Natomiast, w razie zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji może grozić wyrządzeniem znacznej szkody w majątku skarżącego. Zdaniem WSA, żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy w tym zakresie ogólny wywód strony, lecz jej twierdzenia powinny znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej strony. W ocenie Sądu, na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawił żadnych dowodów i nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu wykonania zaskarżonego aktu na tę sytuację. Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania decyzji. K. N. złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w W. do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Autor zażalenia wskazał, że w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należycie uzasadnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki natury finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w niniejszej sprawie przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja orzekająca o przyznaniu płatności bezpośrednich na 2012 rok w pomniejszonej wysokości. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy lecz zmienia wysokość powstałego wcześniej uprawnienia. Nie rodzi po stronie adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu). Na marginesie należy dodać, że z sentencji decyzji organu I instancji, która została utrzymana w mocy przez zaskarżoną decyzję organu II instancji, wynika, że na skarżącym nie ciąży obowiązek jednorazowej zapłaty kwoty sankcji wskazanej w ww. decyzji organu I instancji. Kwota sankcji będzie potrącana z przyznanej płatności, do której rolnik będzie uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych. Zatem orzeczona sankcja została niejako rozłożona w czasie. Po drugie, trafnie WSA ocenił, że we wniosku zawartym w skardze brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. np postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Strona skarżąca nie zawarła żadnych twierdzeń odnoszących się wprost do wniosku i przemawiających za jego uwzględnieniem. Pełnomocnik skarżącego nie powołał się na konkretne zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne. Wobec tego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.