V SA/Wa 106/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. spec. - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów; 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz G. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi złożonej przez G. Sp. z o.o. w P. (dalej: Skarżąca, Strona lub Spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] października 2014r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: Naczelnik UC lub organ I instancji) z [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku. Wnioskiem z [...] lipca 2014 r. Skarżąca zwróciła się do Naczelnika UC o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej ośmiu samochodów osobowych marki Nissan Qashqai w wysokości 16.000 zł. Pismem z 10 lipca 2014 r. organ I instancji wezwał Stronę do uzupełnienia złożonego wniosku o dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju za samochody będące przedmiotem wniosku. Wezwanie zawierające pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych, zgodnie z art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia, zostało doręczone 16 lipca 2014 r. Odpowiadając na powyższe, Skarżąca przy piśmie z 22 lipca 2014 r. (data nadania) przesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem oświadczenie B. W. o posiadaniu faktur do samochodów o wskazanych nr VIN, na których dealer potwierdza, iż jest w posiadaniu kopii zaświadczenia o zapłaceniu akcyzy, natomiast oryginał zaświadczenia posiada Importer. Postanowieniem z [...] września 2014 r. Naczelnik UC pozostawił bez rozpatrzenia ww. wniosek o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej ośmiu samochodów osobowych. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Dyrektor IC zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2014r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z [...] września 2014r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik UC badając warunki formalne wniosku, stwierdził brak formalny wniosku w postaci braku dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy od samochodów osobowych objętych wnioskiem. Zauważył, że procedura zwrotu akcyzy zapłaconej z tytułu eksportu składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do złożenia wniosku na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U. nr 32, poz. 246, dalej: rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy) wraz z dowodem zapłaty akcyzy na terytorium kraju łub fakturą z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumentami potwierdzającymi dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. Dyrektor Izby podkreślił, że dopiero po tak przygotowanym wniosku oraz przedłożonych, po pokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej lub eksportu dokumentów, organ może przejść do kolejnego etapu postępowania. W tej fazie organ podatkowy przeprowadza postępowanie, którego celem jest weryfikacja tych dokumentów oraz rozpoznanie sprawy. Dyrektor IC stanął na stanowisku, że przedłożona kserokopia oświadczenia W. B. o posiadaniu faktur, na których widnieją oświadczenia dealera o posiadaniu kopii zaświadczenia o zapłaceniu akcyzy, potwierdzona za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego, występującego w sprawie, nie ma waloru dowodu zapłaty akcyzy w myśl art. 107 ust. 4 u.p.a. Wyjaśnił, że choć art. 107 ust. 4 u.p.a. stanowi przepis ogólny, który nie precyzuje wprost formy dowodu zapłaty akcyzy to jego konkretyzacja znajduje się w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie wzoru dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowego lub brak obowiązku zapłaty tej akcyzy (Dz. U. Nr 32 poz. 248, ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie wzoru dokumentów) oraz w art. 109 ust. 3a-3e u.p.a. stanowiącego przepis szczególny. Zasadą jest, że przepis szczególny ma pierwszeństwo w stosowaniu przed przepisem ogólnym "lex specialis derogat lex generalis". W ocenie organu II instancji dowodami zapłaty akcyzy są przede wszystkim: dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowo, na wzorze określonym w rozporządzeniu w sprawie wzoru dokumentów lub kopia tego dokumentu wraz z oświadczeniem wyspecjalizowanego salonu sprzedaży o posiadaniu kopii bądź oryginału tego dokumentu, odrębne oświadczenie dołączone do faktury o posiadaniu kopii lub oryginału ww. dokumentu lub złożone na wystawionej fakturze, zgodnie z art. 109 ust. 3a-3e u.p.a. Zawężony katalog dokumentów wynika z obawy przed wielokrotnością tworzenia ich odpisów w celu uzyskania zwrotu podatku akcyzowego. W tym kontekście Dyrektor IC powołał się na § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy, który stanowi, że właściwy naczelnik urzędu celnego, uwzględniając wniosek o zwrot akcyzy, obowiązany jest ostemplować pieczęcią urzędu celnego oraz przedziurkować każdy dokument dołączony do wniosku o zwrot akcyzy w celu uniknięcia ponownego ich użycia. Organ podał również, że nie stanowi owego dowodu także wydruk wygenerowany z systemu ZEFIR (załączony do odwołania), na którym widnieje nr VIN samochodu osobowego oraz potwierdzenie zapłaty akcyzy od tego samochodu bez wskazanej kwoty akcyzy. Wyjaśnił, że ustawodawca oprócz formy, w jakiej należy sporządzić dowód zapłaty akcyzy wskazał również podmioty, które mogą sporządzić taki dokument, np. właściwy urząd celny, podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych, prowadzący sprzedaż nowych samochodów osobowych na rzecz wyspecjalizowanych salonów sprzedaży, posiadający z nimi długoterminowe umowy i wyspecjalizowany salon sprzedaży (osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej prowadząca salon sprzedaży samochodów osobowych autoryzowany przez producenta samochodów osobowych lub jego upoważnionego przedstawiciela). W żadnym przypadku, podmiotem tym nie jest radca prawny, a także W. B., reprezentujący G. Sp. z o.o., której głównym rodzajem wykonywanej działalności jest wynajem, wypożyczalnia samochodów poszczególnych marek: BMW, Toyota, Peugeot, Opel, a nie sprzedaż dealerska nowych samochodów. W związku z powyższym Dyrektor IC uznał, że Spółka nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku, tj. nie usunęła ww. brak formalnego w zawitym, 7-dniowym terminie. Z tej przyczyny rozpatrzenie złożonego wniosku o zwrot akcyzy stało się czynnością bezskuteczną. Pismem z 25 marca 2014r. (data nadania) Skarżąca złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby z [...] lutego 2014r wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie: 1) art. 233 § 1 ust. 1 w zw. art. 169 § 1 i art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji o pozostawieniu wniosku Strony bez rozpoznania w sytuacji gdy Spółka uzupełniła w terminie i zgodnie z wymogami prawa dokumenty, do których uzupełniania została wezwana, 2) art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz błędną ocenę dowodów przedstawionych przez Stronę na potwierdzenie faktu zapłaty akcyzy, 3) art. 169 § 1 w zw. z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez żądanie od Strony uzupełnienia dokumentów, które zostały wydane przez organ I instancji i powinny być organowi znane z urzędu, 4) art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że uzasadnienie postanowienia organu I instancji spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia, II. przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie: 1) art. 109 ust. 3c i ust. 3d u.p.a. poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji gdy przepisy te znajdują zastosowanie jedynie dla celów związanych z rejestracją samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, natomiast nie znajdują zastosowania w postępowaniu o zwrot akcyzy, 2) art. 107 ust. 3 w zw. z art. 82 ust 4 pkt 1 u.p.a. poprzez błędne rozumienie dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy i w konsekwencji uznanie, że Strona nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających zapłatę akcyzy za samochody objęte wnioskiem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Jednocześnie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy organ podatkowy mógł pozostawić wniosek Strony o zwrot podatku akcyzowego, gdyż nadesłane przez Spółkę dokumenty w ocenie Naczelnika UC nie stanowiły dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju od samochodów objętych wnioskiem. Mając na uwadze taki przedmiot zaskarżenia, na wstępie należy zdefiniować co jest brakiem formalnym powodującym pozostawienie wniosku bez rozpoznania sprawy. Otóż z brakami formalnymi mamy do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. Jako przykład podaje się odwołanie niespełniające wymagań określonych w art. 222 Ordynacji podatkowej. Brak formalny może również odnosić się do wymaganych prawem załączników do podania. Niespełnienie przez pismo wymogów przewidzianych przepisami prawa nie ogranicza się jedynie do przepisów ordynacji podatkowej (uchwała NSA z 26 maja 2003 r., FPK 3/03, ONSA 2003, nr 4, poz. 125). Jako brak formalny na gruncie art. 169 Ordynacji podatkowej traktuje się również niezałączenie do podania pełnomocnictwa (wyrok NSA z 19 czerwca 1998 r., I SA/Lu 641/97, LEX nr 33427). Do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu podatkowego do wezwania wnioskodawcy celem ich usunięcia na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, należy zaliczyć tylko te braki, które uniemożliwiają nadanie wnioskowi właściwego biegu. Dlatego też prowadzenie postępowania wyjaśniającego i wzywanie strony do złożenia dokumentów czy wyjaśnień w sprawie nie może odbywać się przy zastosowaniu sankcji określonej w tym przepisie, albowiem regulacja ta dotyczy braków podania, nie zaś braków lub uzupełnienia materiału dowodowego w prowadzonym przez organ postępowaniu. Słusznie podkreślano w orzecznictwie, że instytucja wzywania do usunięcia braków ma służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (wyrok NSA z 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, ONSA 1997, nr 3, poz. 114, glosa: E. Bojanowski, OSP 1997, nr 7-8, poz. 136). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, organ I instancji wezwał Spółkę do przedstawienia dowodów zapłaty akcyzy na terytorium kraju od ośmiu samochodów osobowych marki Nissan. Zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.). Mając powyższe na względzie Skarżąca, aby otrzymać zwrot akcyzy wina złożyć wniosek o jej zwrot (na odpowiednim formularzu - rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy) do właściwego naczelnika urzędu celnego wraz z dowodem zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturą z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy. Skarżąca wraz z wnioskiem o zwrot akcyzy, co nie jest przedmiotem sporu, nie załączyła dowodu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju od 8 nabytych wewnątrzwspólnotowo pojazdów. Na wezwanie organu Spółka załączyła potwierdzone za zgodność z oryginałem oświadczenie B. W. o posiadaniu faktur do samochodów o wskazanych nr VIN, na których dealer potwierdza, iż jest w posiadaniu kopii zaświadczenia o zapłaceniu akcyzy, natomiast oryginał zaświadczenia posiada Importer. Dyrektor IC utrzymując w mocy postanowienie Naczelnika UC stwierdził, że nadesłany dokument nie stanowi dowodu zapłaty akcyzy na terytorium kraju. W ocenie Sądu powyższe stanowisko jest nieprawidłowe. Zgodnie bowiem z cytowanymi wyżej art. 107 ust. 4 u.p.a Skarżąca miała obowiązek załączyć do wniosku dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju. Przepis ten wskazuje, że Strona ma obowiązek złożyć dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy. Zatem przepis ten nie precyzuje (za wyjątkiem faktury z wykazaną akcyzą) formy tego dokumentu. Wbrew twierdzeniom organu art. 109 u.p.a. i rozporządzenie w sprawie wzoru dokumentów nie stanowi przepisu szczególnego w stosunku do art. 107 u.p.a., gdyż przepisy te wskazują na dokumenty potwierdzające zapłatę akcyzy na terytorium kraju, które naczelnik uc wydaje na wniosek podatnika dla celów związanych z rejestracją samochodu osobowego. Zatem przepisy te nie odnoszą się do kwestii zwrotu akcyzy i obowiązku załączenia określonych dokumentów, a więc w żaden sposób tych przepisów nie można traktować jako przepisów szczególnych w stosunku do art. 107 ust. 1 i 4 u.p.a. Spółka na wezwanie Naczelnika UC załączyła oświadczenie B. W. o posiadaniu faktur do samochodów o wskazanych nr VIN, na których dealer potwierdza, iż jest w posiadaniu kopii zaświadczenia o zapłaceniu akcyzy, natomiast oryginał zaświadczenia posiada Importer. Dokument ten Skarżąca złożyła w wymaganym terminie. Zatem, w ocenie Sądu, złożony wniosek o zwrot akcyzy był kompletny pod względem formalnym i brak było podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Skarżąca bowiem nadesłała dokumenty, które w jej ocenie potwierdzają zapłatę akcyzy. W powyższym kontekście odrębną kwestią będzie, czy załączone dokumenty dają podstawę do pozytywnego dla Strony skarżącej rozpoznania sprawy, tj. zwrotu akcyzy. Jednakże jest to już ocena merytoryczna wniosku i załączników a nie ocena formalna. Takiej też oceny merytorycznej dokonały organy orzekające w tym postępowaniu, gdyż szczegółowo oceniały złożony przez Stronę dowód. Ocena ta miała charakter merytoryczny i winna być dokonana w rozstrzygnięciu merytorycznym (decyzja), a nie formalnym (postanowienie). W żadnym wypadku ocena tego dokumentu nie mogła odbyć się w postępowaniu zakończonym pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organ nie mógł w oparciu o załączone oświadczenie pozostawić wniosek bez rozpatrzenia z przyczyn formalnych, bowiem Skarżąca złożyła dowód, który w jej ocenie potwierdza zapłatę akcyzy. Zatem organ winien rozpoznać merytorycznie ten wniosek w oparciu o dokumenty, które posiadał i ocenić czy w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym dawały one podstawę do dokonania zwrotu akcyzy. Nie mógł natomiast organ pozostawić wniosku bez rozpatrzenia z powodu nie usunięcia braku formalnego. Wniosek zawierał oznaczenie strony, żądanie, adres, załączone dokumenty. W oparciu o to należało wydać decyzję merytoryczną. Spór w tym zakresie jaki toczył się pomiędzy organem a Skarżącą ze sporu proceduralnego przekształcił się w ocenę podstaw materialnoprawnych koniecznych do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego. Sąd stwierdza, że nie jest to ten etap postępowania, w którym można to rozstrzygać. Konkludując Sąd uznał, iż Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymując w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. błędnie zastosował art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Zatem brak było podstaw do pozostawienie wniosku Spółki o zwrot akcyzy bez rozpatrzenia. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy i jako takie uprawnia do uchylenia zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia go poprzedzającego w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Uprawnienie do uchylenia postanowienia I instancji wynika z treści przepisu art. 135 p.p.s.a. stanowiącego, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Taka sytuacja wystąpiła w sprawie. Rozpoznając ponownie sprawę Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie uwzględni powyższe stanowisko Sądu i merytorycznie rozpozna wniosek skarżącej. Sąd natomiast za chybiony uznaje zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy treści art. 169 § 1 w zw. z art. 187 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez żądanie od Spółki uzupełnienia dokumentów (dowodów zapłaty akcyzy), którymi organ I instancji dysponował i które powinny być mu znane z urzędu. W odniesieniu do tej kwestii należy wskazać, że przepis art.187 § 3 Ordynacji podatkowej stanowi, że fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Jednak przepis art. 107 ust.4 u.p.a., nakładający na wnioskodawcę obowiązek załączenia do wniosku o zwrot akcyzy między innymi dowodu zapłacenia akcyzy, należy uznać za przepis szczególny w stosunku do przepisu art.187 § 3 Ordynacji podatkowej. Za takim stanowiskiem przemawia treść art.107 ust.4 w powiązaniu z ustępem 5 tego artykułu, który stanowi, że organami podatkowymi właściwymi w sprawie zwrotu akcyzy w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, są naczelnik urzędu celnego i dyrektor izby celnej, u których dokonano rozliczenia i zapłaty akcyzy z tytułu ostatniej czynności podlegającej opodatkowaniu, której przedmiotem był ten samochód osobowy. Z zestawienia przywołanych ust. 4 i ust. 5 art. 107 u.p.a. wynika, że ustawodawca w jednym artykule postanowił, że organem właściwym w sprawie zwrotu podatku akcyzowego jest ten organ, u którego dokonano zapłaty lub rozliczenia podatku akcyzowego (ust.5) oraz, że do wniosku należy dołączyć dowód zapłaty akcyzy (ust.4), a więc dokument wystawiony przez organ, do którego składany jest wniosek. Sąd uznał zatem, że przedmiotowy wniosek w chwili złożenia, posiadał braki formalne niezbędne do jego merytorycznego rozpatrzenia i Naczelnik UC prawidłowo wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Sąd są natomiast pozostałe zarzuty skargi, gdyż albo nie mogły przyczynić się do uwzględnienia skargi (pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego), alby też w odniesieniu do zarzutów odnoszących się do merytorycznej oceny materiału dowodowego wymykają się z pod kontroli Sądu w tym postępowaniu, którego przedmiotem jest formalne, a nie merytoryczne orzeczenie. Ze względu na powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające naruszają prawo procesowe, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania (100 zł wpisu oraz 240 zł wynagrodzenia radcy prawnego) Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 490).