V SA/Wa 1067/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Olga Żurawska - Matusiak, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; 1. oddala skargę w części, w której zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. w stosunku do skarżącej R.M.; 2. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części, w której utrzymuje ona w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. w stosunku do Z.M. i E.M. oraz stwierdza nieważność decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. w stosunku do Z. M. i E. M.; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części określonej w punkcie 2 do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2008 roku R. M. obywatelka Federacji [...], deklarująca narodowość [...], wystąpiła po raz pierwszy o nadanie statusu uchodźcy w Polsce. Wówczas po rozpatrzeniu jej wniosku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku postanowił odmówić jej nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniające oraz wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniającej udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia żadnych przesłanek, aby otrzymać status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, a także zgodę na pobyt tolerowany. Po rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania wniesionego przez Cudzoziemkę Rada do Spraw Uchodźców decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 roku postanowiła utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, że zgromadzone w sprawie materiały dowodowe oraz dodatkowe wnioski skarżącej nie wykazały w sposób wystarczający, że może ona być uchodźcą w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca nie wykazała wiarygodnie, że w kraju pochodzenia była narażona na prześladowanie z powodu rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych, albo też byłaby zagrożona takim prześladowaniem w razie powrotu do kraju pochodzenia. Na decyzję tę R. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Równocześnie nie czekając na rozpatrzenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu [...] września 2009 roku złożyła po raz drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wnioskiem tym objęła również swoje dwie wnuczki Z. M. i E. M. Po rozpatrzeniu nowego wniosku R. M. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 roku umorzył postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny na podstawie art. 40 ust. 1 i ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja obejmuje również Z. M. i E. M. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że wniosek R. M. oparty jest na tych samych podstawach, co poprzedni wniosek i nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności. W związku z tym, zdaniem organu, należało uznać wniosek za niedopuszczalny Od decyzji tej R. M. odwołała się do Rady do Spraw Uchodźców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 78, art. 107 par. 3 i art, 105 Kpa. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu ww. decyzji Rada wskazała, że odwołanie jest bezzasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Rady do Spraw Uchodźców w niniejszej sprawie nie było podstaw do wszczynania nowego postępowania. Organ podkreślił, że w sprawie R. M. przeprowadzono już stosowne postępowanie statusowe. W dniu [...] maja 2009 roku Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją Nr [...] postanowił odmówić wnioskodawczyni nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Od decyzji tej wnioskodawczyni odwołała się do Rady do Spraw Uchodźców, która po rozpatrzeniu sprawy, decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 roku utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję Rady R. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sprawa nie została jeszcze rozpatrzona przez Wojewódzki Sad Administracyjny. W tej sytuacji, zadniem organu, kolejne postępowanie w tym samym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe, co stwarza podstawy dla umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Organ odwoławczy podkreślił, że kolejny wniosek złożony w dniu [...] września 2009 roku dotyczył tego samego podmiotu, tj. R. M. oraz tego samego przedmiotu, tj. nadania statusu uchodźcy i oparty był na tym samym stanie faktycznym. Podkreślił również, że w takiej sytuacji organy orzekające muszą dokonać oceny, czy pomiędzy przedmiotem kolejnych postępowań nie zachodzi tożsamość. W przypadku uznania, że ta tożsamość zachodzi (a tak właśnie było w niniejszej sprawie) postępowanie nie może zakończyć się wydaniem kolejnej, merytorycznej decyzji, gdyż jest to sprzeczne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej i musi skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji. Rada zwróciła uwagę, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 19 czerwca 2000 r. (I SA/Ka 2247/98) "Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe nawet wtedy, gdy forma wydanego orzeczenia kończącego sprawę jest wadliwa. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Wobec powyższego, zdaniem organu, za chybione należy uznać zarzuty o naruszeniu przez organ orzekający przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 78, art, 107 par. 3 i art. 105 Kpa. W związku z tym Rada do Spraw Uchodźców uznała, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o umorzeniu postępowania została wydana zgodnie z prawem i wyczerpująco uzasadniona zgodnie z dyspozycją przepisu art. 107 par. 3 Kpa. R. M. wniosła w imieniu własnym skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazując na istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynika sprawy, tj.: ← art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie; ← art. 107 § 3 Kpa poprzez błędne uzasadnienie faktyczne decyzji; ← art. 105 § 1 Kpa, poprzez nieprawidłowe uznanie, iż postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców w całości podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa,v.art.145§1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca w części odnoszącej do dwóch wnuczek skarżącej R.M. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności w tej części . Sprawy o nadanie statusu uchodźcy oraz przyznanie ochrony uzupełniającej uregulowane są przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ( j.t. Dz.U. 2009 r..Nr 189, poz.1472 ze zm.), przywoływanej dalej jako ustawa. Zgodnie z art. 23 ustawy postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczyna się na wniosek cudzoziemca, zwanego wnioskodawcą. Natomiast na podstawie przepisu art. 24 ustawy wnioskodawca może złożyć wniosek w imieniu towarzyszących mu jego małoletnich dzieci, pod warunkiem, że nie pozostają w związku małżeńskim i są na jego utrzymaniu. Stosownie do art. 25 ustawy wnioskodawca może złożyć wniosek o nadanie statusu uchodźcy w imieniu towarzyszących mu małżonka pozostającego na jego utrzymaniu i małoletnich dzieci małżonka niepozostających w związku małżeńskim, za zgodą małżonka wyrażoną na piśmie. Przytoczone przepisy regulują sytuacje, w których wnioskodawca oraz jego dzieci (ew. małżonek i dzieci małżonka) objęci są jednym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Ustawodawca nie przewidział innych sytuacji, w których jednym wnioskiem mogłoby być objętych kilka osób, w szczególności nie przewidział możliwości objęcia jednym wnioskiem babci i wnuków. Oczywiście babcia , który uzyska prawo reprezentowania wnuczek będzie mogła złożyć w ich imieniu wnioski o nadanie statusu uchodźcy. W takim postępowaniu wnioskodawcą będą nieletnie, reprezentowane przez babcię. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd ustalił, że R. M. wnioskiem o nadanie jej statusu uchodźcy złożonym dnia [...] września 2009 r. objęła także dwie małoletnie wnuczki. Sąd stwierdził, że brak było podstaw prawnych do rozpoznania wniosku o nadanie statusu uchodźcy złożonego dnia [...] września 2009 r. przez R. M., w odniesieniu do jej dwóch wnuczek Z. i E. M. Występując o nadanie statusu uchodźcy R. M. powinna była złożyć osobne wnioski dla siebie i dla każdej z wnuczek. Ponieważ decyzje organów obu instancji, tzn. decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Rady do Spraw uchodźców z dnia [...] lutego 2010 r. skierowane do R. M. obejmowały również Z. M. i E. M., Sąd stwierdził, że wydane zostały z rażącym naruszeniem ww. przepisów określających krąg osób, które mogą być objęte jednym wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Na podstawie tak złożonego wniosku organy nie mogły wszcząć ani prowadzić postępowania w stosunku do Z. i E. M. Wobec stwierdzenia, że decyzje w zakresie dotyczącym Z. i E. M. zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 23 i 24 ustawy Sąd stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji w zakresie dotyczącym Z. i E. M. Odnosząc się do zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim dotyczy ona R.M., Sąd wyjaśnia, że art.40 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskie stanowi, że jeżeli organ prowadzący postępowanie stwierdzi, że wniosek jest niedopuszczalny, wydaje decyzję o umorzeniu postępowania z powodu niedopuszczalności wniosku. Ust.2 tego artykułu zawiera katalog sytuacji, w których wniosek jest uznawany za niedopuszczalny. Są to następujące trzy sytuacje: 1) wnioskodawca uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim; 2) po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy wnioskodawca złożył nowy wniosek oparty na tych samych podstawach; 3) małżonek, który uprzednio wyraził zgodę na złożenie wniosku przez wnioskodawcę w jego imieniu, złożył odrębny wniosek, podczas gdy nie zachodzą okoliczności dotyczące tego małżonka uzasadniające taki wniosek. W rozpoznawanej sprawie organy orzekające, jako podstawę uznania wniosku za niedopuszczalny i w konsekwencji umorzenia postępowania wskazały przesłankę określoną w punkcie 2, czyli złożenie nowego wniosku o nadanie statusu uchodźcy po otrzymaniu decyzji ostatecznej o odmowie nadania statusu uchodźcy, w sytuacji gdy nowy wniosek jest oparty o te same podstawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca otrzymała decyzję ostateczną – decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] sierpnia 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2009 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, dnia [...] września 2009 r., a kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy złożyła dnia [...] września 2009 r., a więc spełniona została przesłanka złożenia nowego wniosku po otrzymaniu decyzji ostatecznej. Oceniając zaistnienie drugiej z przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania na podst.art.40 ustawy, Sąd zobowiązany był cenić czy nowy wniosek oparty jest o te same podstawy, co wniosek złożony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną o odmowie nadania statusu uchodźcy. Nowy wniosek oparty na tych samych podstawach to wniosek oparty na tych samych podstawach faktycznych i prawnych. Oba wnioski zostały rozpoznane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które w czasie rozpoznawania każdego z wniosków w zakresie przesłanek przyznania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i udzielenia zgody na pobyt tolerowany miały jednakowe brzmienie, poza przepisem art.97 ust.1 pkt 2 ustawy, stanowiącym obecnie, że zgody na pobyt tolerowany udziela się jeżeli wydalenie cudzoziemca jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca. W czasie rozpoznawania pierwszego wniosku przepis ten stanowił, że zgody na pobyt tolerowany udziela się jeżeli wydalenie cudzoziemca jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu lub od cudzoziemca. Oba wnioski zostały więc oparte na tych samych podstawach prawnych. Oceniając podstawy faktyczne obu wniosków Sąd ustalił, że jako podstawę wystąpienia o nadanie statusu uchodźcy w pierwszym wniosku z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżąca wskazała, że "z powodu syna nie miała spokojnego życia w domu." Wskazała również, że była prześladowana z powodu syna. Jak wynika z decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2009 r.- wydanej w pierwszym postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy cudzoziemka wyjaśniła podczas przesłuchania statusowego, że w kraju pochodzenia nie była skazana wyrokiem sądu, nie brała udziału w działaniach wojennych, nie należała do żadnej organizacji politycznej, religijnej, społecznej, etnicznej itp. Nie była nigdy zatrzymana , aresztowana, ani poddawana przemocy fizycznej. Stwierdziła natomiast, że była poddawana przemocy psychicznej: "Z powodu syna nie mogłam spokojnie żyć w domu. Byłam straszona". Wyjaśniła, że jedyną przyczyną jej przyjazdu do Polski w styczniu 2008 r. był fakt, że w 2004 r. w niewyjaśnionych okolicznościach zginęła jej siostra, a 3 miesiące później jej jedyny syn. Obawiała się, że skoro zabito jej syna, to może to spotkać także jej wnuczki. Syn cudzoziemki Z. M. zginął dnia [...] listopada 2004 r. Został [...]. Rodzina nie wiedziała o tym i szukała go przez 5 dni, Na początku drugiej wojny brał on udział w walkach przez dwa miesiące, następnie na żądanie matki wrócił do domu. Cudzoziemka nie angażowała się w działania wojenne ani w czasie pierwszej , ani w czasie drugiej wojny [...]. Dwa czy trzy razy przychodzili C. i dopytywali się o jej brata, który przebywał w Polsce. R. M. przedstawiła dokumenty potwierdzające, że A. D., wdowa po jej synu przekazuje jej opiekę nad swoimi córkami Z. i E. M. z powodu powtórnego małżeństwa. W postępowaniu odwoławczym skarżąca złożyła do akt sprawy oświadczenia Sz.A.I. oraz przedstawicielstwa C. w RP, popierające jej starania o uzyskanie ochrony międzynarodowej z powodu śmierci syna-aktywnego bojownika [...] oraz w celu zapewnienia opieki dla jego osieroconych dzieci. Oświadczenia wskazywały również, że R. M. wypełniała wraz z synem szereg odpowiedzialnych zadań Naczelnika Kontrwywiadu C. i prezydenta. Wobec rażącej sprzeczności z zeznaniami wnioskodawczyni informacjom zawartym w ww. pismach nie popartych żadnymi dowodami, nie dano wiary. Składając dnia [...] września 2009 r. drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy, jako przyczynę starania się o status uchodźcy wnioskodawczyni napisała, że w kraju pochodzenia była prześladowana psychicznie ponieważ zabito jej syna i wypytywano o brata oraz , że była zatrzymana na dobę. W toku postępowania Cudzoziemka dodatkowo podniosła, że na terytorium Polski zmarła i została pochowana jej matka, a "niewyobrażalne" jest dla niej pozostawienie grobu matki i wyjazd do kraju pochodzenia. Przedłożyła również zaświadczenia o stanie zdrowia psychicznego jej i jej wnuczki Z. M., z których wynika, że cierpią one na zaburzenia stresu pourazowego. Wniosła również o przesłuchanie w charakterze świadków, posiadających ochronę międzynarodową: dowódcy jej syna, jej siostrzeńca oraz osoby pochodzącej z jej wsi. Wniosek nie został uwzględniony. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców , na podstawie art.40 ust.1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej umorzył postępowanie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Decyzja dotyczyła wnioskodawczyni R. M. oraz objętych wnioskiem jej wnuczek Z. i E. M. W uzasadnieniu decyzji Szef UdSC wskazał, że Cudzoziemka w nowym postępowaniu nie przedstawiła nowych okoliczności, lecz jedynie fakty znane już w czasie trwania poprzedniej procedury. Podniesione w tym postępowaniu okoliczności dotyczące posiadania w Polsce grobu matki oraz problemy psychologiczne jej i jednej z jej wnuczek nie stanowią podstaw do udzielenia ochrony międzynarodowej. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik R. M. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art.7, 77, 78 ,107§3 i akt 105 K.p.a. poprzez ustalenie, że postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. obejmującą R. M. i jej wnuczki Z. i E. M. , Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2009 r. Sąd rozpoznając sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) ocenił wniosek skarżącej złożony [...] stycznia 2008 r. oraz wniosek złożony [...] września 2009 r. i stwierdził, że oba wnioski zostały oparte na tych samych , wyżej omówionych podstawach. W obu wnioskach Cudzoziemka powołała się przede wszystkim na śmierć jedynego syna, który został zamordowany w C. w 2004 r. oraz na prześladowania z powodu syna, które to prześladowania nie zostały w żaden sposób przez Cudzoziemkę skonkretyzowane. Śmierć syna , którą niewątpliwie należy zaliczyć do najbardziej traumatycznych przeżyć jakie mogą spotkać matkę nie może sama w sobie stanowić podstawy do udzielenia ochrony międzynarodowej. Prawidłowo postąpił Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który w drugim postępowaniu nie uwzględnił wniosku Cudzoziemki o przesłuchanie świadków. Okoliczności podniesione przez Cudzoziemkę w pierwszym postępowaniu, w którym jej wniosek był rozpoznawany merytorycznie, nie były kwestionowane przez organy orzekające. W drugim postępowaniu Cudzoziemka powołała się na te same okoliczności, nie było więc konieczności przeprowadzania w tym zakresie postępowania dowodowego. Decyzję Rady do Spraw Uchodźców w odniesieniu do R. M. Sąd uznał za prawidłową pomimo wadliwego uzasadnienia opartego o art.105 K.p.a. Uchylenie decyzji w tej części było bezprzedmiotowe, ponieważ ponowne rozpoznanie sprawy musiałoby doprowadzić do wydania decyzji tej samej treści, z przywołaniem w treści uzasadnienia decyzji przepisu art.40 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Odnosząc się do podniesionych w drugim postępowaniu okoliczności posiadania w Polsce grobu matki oraz psychologicznych problemów wnioskodawczyni i jej wnuczki , Sąd stwierdził, że żadna z tych okoliczności, nie może być uznana za nową okoliczność w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, ponieważ żadna z tych okoliczności nie może być podstawą udzielenia ochrony międzynarodowej. Za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 7,8,77§1 i 80 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a materiał dowodowy rozpatrzono wnikliwie. Należy wyjaśnić, że w przypadku stwierdzenia , że cudzoziemiec złożył kolejny wniosek oparty na tych samych podstawach organy orzekające nie prowadzą już merytorycznej oceny okoliczności wskazanych przez cudzoziemca, jako że były one przedmiotem takiej oceny w postępowaniu wszczętym pierwszym wnioskiem. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 40 ustawy organy orzekające ustalają czy zachodzi tożsamość podstaw obu wniosków. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 107§3 K.p.a. poprzez błędne uzasadnienie faktyczne decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji jest prawidłowe. Nieprawidłowe jest uzasadnienie prawne zaskarżonej decyzji, ale jak wyżej wyjaśniono to naruszenie przepisów nie miało wpływu na wynik postępowania. W związku z powyższymi ustaleniami Sąd na podstawie art.145 §1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji w odniesieniu do Z. i E. M., natomiast oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a. w części, w której zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję organu I instancji w odniesieniu do R. M., wobec stwierdzenia, że w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji w tej części nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.