V SA/Wa 1070/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty nienależnie pobranej dotacji przedmiotowej. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, ze kwota podlegająca zwrotowi stanowi znaczną sumę pieniędzy, a w razie jej wykonania zostanie powiększona o odsetki oraz koszty egzekucyjne. Zaznaczył, że jego aktywa zostały ulokowane w przekształconej spółce P. Sp. z o.o. Nie może ich odzyskać w celu zwrócenia organowi kwot otrzymanych dotacji, ponieważ środki obrotowe są wykorzystywane przez P., a nie skarżącego. Skarżący wskazał, że z jego majątku wyjdzie prawo własności przedmiotów, które nie zostanie zrekompensowane zwrotem wyegzekwowanych kwot. Ponadto skarżący dozna nieodwracalnego uszczerbku majątkowego - nie uda się bowiem uzyskać zwrotu pełnej wartości zlicytowanych przedmiotów ze względu na fakt, iż zbycie w drodze egzekucji administracyjnej nastąpi poniżej wartości rynkowej przedmiotów. W jego ocenie powyższe okoliczności przemawiają za uznaniem, że posiada on ważny interes we wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego nie można twierdzić, że powinien był liczyć się z możliwością konieczności zwrotu dotacji i zgromadzić odpowiednie środki na zaspokojenie należności publicznoprawnej. Jeżeli nawet można by mówić, że należało się liczyć z obowiązkiem zwrotu dotacji to miałoby to miejsce w odniesieniu do przekształconej spółki, ponieważ obecnie nie można uznać go za beneficjenta dotacji. Skarżący zaznaczył, że do czasu rozpoznania skargi przez Sąd prowadzona będzie egzekucja z jego majątku, która doprowadzić może do wyrządzenia nieodwracalnych szkód w jego majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Z kolei nie każda strata materialna stanowi "znaczną szkodę" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (v. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt: II GZ 138/04). Natomiast rodzaj obowiązku nałożony na skarżącego tj. określenie kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (v. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2009r., sygn. akt: II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu skarżącemu kwoty pieniężnej (wraz z odsetkami) orzeczonej w decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa na stronie skarżącej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, że z jego majątku wyjdzie prawo własności przedmiotów, które nie zostanie mu zrekompensowane zwrotem wyegzekwowanych kwot. Zabrakło konkretnych argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Skarżący nie wykazał swojej sytuacji majątkowej, a jedynie ograniczył się do wskazania swoich przyszłych obaw związanych z obowiązkiem zwrotu dotacji. Wobec powyższego w ocenie Sądu, w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.