V SA/Wa 1077/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Kania Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha asesor WSA Aleksandra Młyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.W. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia .... kwietnia 2019 r. nr w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Do orzeczenia zgłoszono zdanie odrębne. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu zażalenia K. W., utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu tego organu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący. W dniu [...] listopada 2018 r. decyzją nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał K. W. płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW). Decyzja w sprawie przyznania płatności ONW w całości uwzględniała żądanie strony. Strona nie złożyła żądania doręczenia decyzji, zatem przedmiotowa decyzja została pozostawiona w aktach sprawy, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 ze zm.). Od powyższej decyzji K. W. wniósł w dniu 11 stycznia 2019 r. odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...]. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wydał w dniu [...] lutego 2019 r. postanowienie nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, cyt.: ,,(...) Decyzję doręczono w dniu 15.11.2018 r. Termin na złożenie odwołania minął z dniem 29.10.2018 r.". Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] sprostował uzasadnienie postanowienia z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w ten sposób, że użyte na stronie 3 wyrażenie: ,,(...) Decyzję doręczono w dniu 15.11.2018 r. Termin na złożenie odwołania minął z dniem 29.10.2018 r." zastąpił wyrażeniem: "(...) Decyzję doręczono w dniu 28.11.2018 r. Termin na złożenie odwołania minął z dniem 12.12.2018 r." Jako podstawę prawną postanowienia organ podał art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej jako "k.p.a."). W uzasadnieniu wskazał, że w postanowieniu Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [....] popełniona została oczywista omyłka w treści uzasadnienia postanowienia, która dotyczyła błędnego podania daty utworzenia listy zleceń płatności, zamiast daty przelewu. Zaznaczył, że powyższa omyłka jest oczywistą omyłką, bowiem z dalszej części uzasadnienia wynika, że odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego w [...]. zostało złożone 11 stycznia 2019 r., a zatem z uchybieniem terminu. Na powyższe postanowienie wniósł zażalenie K. W.. Po rozpoznaniu zażalenia strony, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że istotną cechą błędu pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. jest jego oczywistość. Oczywistość błędu można stwierdzić, porównując np. treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami, czy też treść zawierającego błąd rozstrzygnięcia z treścią uzasadnienia. Organ stwierdził, że w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] wprawdzie błędnie wskazał datę doręczenia decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...], jednak pozostałe elementy oznaczenia postanowienia, tj. strona, organ, który je wydał, rok oraz rodzaj wnioskowanej płatności zostały określone prawidłowo. Również z uzasadnienia postanowienia wynika jednoznacznie, że postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] nr [...] dotyczy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności ONW, która jak wynika z akt sprawy została doręczona stronie w dniu 28 listopada 2018 r. Termin na złożenie odwołania mijał zatem w dniu 12 grudnia 2018 r., natomiast strona złożyła odwołanie od ww. decyzji w dniu 11 stycznia 2019 r. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] nie zmienił rozstrzygnięcia przedmiotowego postanowienia. Zdaniem organu, sprostowanie polegające na zmianie daty doręczenia decyzji i terminu na złożenie odwołania należy uznać za sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. W., nie zgadzając się z treścią wydanego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi art. 120 cytowanej ustawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2019 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Sprostowaniu podlegało postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowanie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć nieistotnych wadliwości decyzji lub postanowienia, dotyczących błędów pisarskich, rachunkowych, a także innych oczywistych omyłek. Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widocznie niezamierzone pominięcie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki równe błędom pisarskich, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z zamierzeniem organu a została wpisana przez przeoczenie. Oczywistość błędu czy omyłki polega zatem na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między zamierzeniem wyrażonym przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywistość omyłki może wynikać z treści decyzji administracyjnej lub z akt sprawy. Jeżeli oczywistość błędów można stwierdzić, porównując treść decyzji z jej uzasadnieniem oraz zawartymi w aktach dokumentami, należy uznać, że miały one charakter oczywistych omyłek. Bezspornie sprostowanie orzeczenia na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do jego merytorycznej zmiany nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które co do zasady mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398). Nie podlegają zatem sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyroki NSA: z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA 863/00, Lex nr 77522). Z akt sprawy wynika, że decyzja z dnia [...] listopada 2018 r. w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) uwzględniała w całości żądanie strony. Ponieważ strona nie złożyła żądania doręczenia decyzji, decyzja została pozostawiona w aktach sprawy, zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 562 ze zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 2 ww. ustawy, za dzień doręczenia decyzji, w przypadku gdy strona nie wystąpiła z żądaniem jej doręczenia, uważa się dzień uznania przyznanej pomocy na rachunku bankowym strony albo rachunku strony prowadzonym w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej. Z uwagi na pozostawienie ww. decyzji w aktach sprawy, za datę doręczenia tej decyzji organ przyjął datę uznania przyznanej pomocy na rachunku strony, jednakże w podlegającym sprostowaniu postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] organ omyłkowo wpisał jako datę doręczenia decyzji datę 15 listopada 2018 r., tj. datę utworzenia listy płatności, zamiast daty 28 listopada 2018 r., tj. daty faktycznego dokonania płatności na rzecz strony. Dodatkowo błędnie wskazano datę 29 października 2018 r. jako termin do złożenia odwołania przez stronę. Z tego względu organ I instancji postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] sprostował oczywistą omyłkę, wpisując prawidłową datę doręczenia decyzji, tj. datę 28 listopada 2018 r. oraz prawidłowy termin, w którym możliwe było wniesienie odwołania, tj. datę 12 grudnia 2018 r. W przedmiotowej sprawie wydanie przez organ postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki poprzez wpisanie jako daty doręczenia decyzji daty 28 listopada 2018 r., a nie daty 15 listopada 2018 r., nie miało wpływu na treść postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie bowiem z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy termin na wniesienie odwołania wynosił 14 dni od dnia uznania przyznanej pomocy na rachunku strony, to odwołanie złożone po upływie ponad miesiąca od tej daty nie mogło zostać uznane przez organ jako złożone w terminie. Niezależnie zatem, czy organ przyjąłby datę 15 czy 28 listopada 2018 r. jako datę doręczenia decyzji, musiałby stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, złożonego przez stronę w dniu 11 stycznia 2019 r. Reasumując, prawidłowo organ ocenił w zaskarżonym postanowieniu, że sprostowanie dokonane w niniejszej sprawie dotyczyło oczywistej omyłki oraz nie doprowadziło do ponownego, odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.