V SA/Wa 1078/11

Warszawa, dnia 4 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Irena Jakubiec – Kudiura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Fundacji Edukacji Ekonomicznej w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania ze środków unijnych p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga pełnomocnika Fundacji [...] z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie zwrotu środków dofinansowania ze środków unijnych. Wśród wniosków skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, iż istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że realizacja zaskarżonej decyzji, wobec jej wadliwości, doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zarówno w aspekcie czysto majątkowym, jak i społecznym. W ocenie skarżącej egzekucja żądanej kwoty spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej, a w rezultacie doprowadzi do jej upadłości i, w ostatecznym rozrachunku, likwidacji. Nadto, wykonanie decyzji spowoduje zaprzestanie realizowania innych projektów społecznie użytecznych, w które strona skarżąca jest zaangażowana. W postanowieniu z [...] maja 2011 r. Minister Rozwoju Regionalnego odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wskazał, że strona skarżąca nie uzasadniła w żaden sposób powoływanych okoliczności, świadczących w jej ocenie, że wykonanie decyzji doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Organ stwierdził, iż wniosek nie został poparty żadnymi dokumentami finansowymi odnoszącymi się do kondycji finansowej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego unormowania wywieść należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, a zatem sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powołanego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Podane przez skarżącą twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jej sytuację. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że egzekucja żądanej kwoty spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej skarżącej, a w rezultacie doprowadzi do jej upadłości i ostatecznie do likwidacji. Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów, potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności, które spowodują nieodwracalne dla niej skutki. Nie jest wiadome również, jakimi środkami finansowymi dysponuje skarżąca, gdyż we wniosku pełnomocnik zawarł jedynie informację, że skarżąca zwróciła wszystkie wolne środki uzyskane w ramach dotacji, które nie zostały zajęte przez Bank. Pełnomocnik skarżącej nie poparł tej informacji żadnymi dokumentami źródłowymi, które zobrazowałyby kondycję finansową skarżącej. Skarżąca nie uzasadniła również w żadnym zakresie twierdzenia, że zakończenie prowadzonej działalności na skutek ewentualnej likwidacji w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji będzie społecznie szkodliwe. Stwierdzić należy, że skarżąca nie wskazała jakie szkody społeczne spowoduje wykonanie decyzji , nie wskazał również jakie projekty społecznie użyteczne realizowała albo realizuje. W świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.